Ο μπαμπας τρελαινοταν να ακουει Νινο Ροτα!

Τόσο χρειάστηκε ο Κωνσταντίνος Χρηστίδης για να αφήσει το Λος Άντζελες και να γυρίσει πίσω στη μαμά - Ελλάδα για να ασχοληθεί με αυτό που ξέρει καλά: την σύνθεση κινηματογραφικής μουσικής (στην φώτο από αριστερά προς τα δεξιά: Κων. Χριστίδης, Ν. Παπάζογλου και Μ. Μάτσας) ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΟΥΑΡΤ... Το έχω σαν παράδοση να έχω στην πρώτη μεταφεστιβαλική εκπομπή τον μουσικοσυνθέτη της ταινίας που αναδείκνύεται στην διαδικασία των Κρατικών Βραβείων. Με αυτόν τον τρόπο έχω ήδη ανακαλύψει όμορφες μουσικές και καλλιτέχνες που λατρεύουν το αντικείμενο τους και το σινεμά γενικά. Πέρυσι π.χ. είχα την χαρά να γνωρίσω τον Νίκο Πλατύραχο, τον άνθρωπο που υπογράφει τη μουσική στην "Χορωδία του Χαρίτωνα" του Γρηγόρη Καραντινάκη. Ξεκίνησα για μια τυπική κουβέντα γύρω από μια μουσική κινηματογραφική σύνθεση που με εντυπωσίασε και φτάσαμε να μιλάμε για soundtrack, Μάνο Χατζιδάκι και πολλά άλλα. με λίγα λόγια όταν τελείωσε η συνέντευξη ένιωθα τόσο γεμάτος και χαρούμενος γιατί δεν ήταν απλή δ...

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας Κοσοβάρος που έκανε καριέρα στο ελληνικό σινεμά και κέρδισε 9 Βραβεία! ΕΝΤΟΥΑΡΤ όχι ένα, όχι δύο, όχι τρια αλλά εννέα συνολικά Κρατικά Βραβεία (λέγε με Προμηθέας) κέρδισε η Αγγελική Αντωνίου και η συγκινητική δραματική ιστορία του Έντουαρτ. μια βαλκανική οδύσσεια, που έγινε ταινία όταν η σκηνοθέτις διάβασε ένα μονόστηλο 100 λέξεων στην εφημερίδα για έναν αλλοδαπό που πέρασε παράνομα τα σύνορα για να παραδεχτεί ένα φόνο που είχε διαπράξει σε μια προηγούμενη διαμονή του στην χώρα πάλι παράνομα! Εγκληματολογικά, όπως είπε και η ίδια η Αντωνίου που ρώτησε καθηγητές εγκληματολογίας και ειδικούς εμπειρογνώμες, αυτό συμβαίνει 1 στα 100 χρόνια! δεν χρειαζόταν τίποτα παραπάνω και έτσι ξεκίνησε να ψάχνει την ιστορία κομμάτι κομμάτι, γνώρισε τον Έντουαρτ(που βρίσκεται στην φυλακή) και η βαλκανική οδύσσεια που λέγαμε πήρε μπρος. Αλβανία, Σκόπια, Σερβία, Ελλάδα και Γερμανία ήταν οι τόποι που επισκέφτηκε τόσο για την έρευνα όσο και για την ετοιμασία και τα γυρίσματα...

όνειρο ήταν δεν θα πει τίποτα...Μάλλον ήμουν υπερβολικά αισιόδοξος φέτος. Η Κριστιν Βασόν όμως και η υπόλοιπη παρέα της επιτροπής είχαν αντίθετη άποψη και δεν φάνηκε να πρωτοτυπούν. ΣΑΝ ΠΑΣ ΣΤΟΝ ΠΗΓΑΙΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ... Να εύχεσαι να μην ταλαιπωρηθεις και να απολαύσεις τον απόλυτο χαβαλέ και χάος που επικρατεί μέσα και έξω από το Ολύμπιον. Τις τσιτωμένες ταξιθέτριες - υπαλλήλους του φεστιβάλ μην φοβηθείς. να εύχεσαι να είναι σύντομη η τελετή. και τα βραβεία, οι ευχαριστήριοι λόγοι και οι χαριτωμενίες των παρουσιαστών να μην σε πρήξουν πολύ. έτσι μόνο θα καταλάβεις τελετή λήξης στο φεστιβάλ κινηματογράφου τι σημαίνει... δεν ξέρω αν πέτυχα διάνα με το διασκευασμένο ποιηματάκι μου αλλά η τελετή λήξης δεν ήταν ποτέ το φόρτε αυτού του φεστιβάλ. πάντα λίγο χαμένα τα έχουν όλοι, πάντα επικρατεί μια χαοτική κατάσταση, πάντα ο εκνευρισμός και το μπλα μπλα επί σκηνής κουράζει. φέτος απλά είχε λίγο γκλάμουρ όλο αυτό αφού τα βραβεία έδωσαν η Σαντριν Μπονέρ, η Τζουλιέτ Λιουις, ο Παντελής Βού...

Despina ke Yorgo you ertete Peichin kano ego voi8ous teleti enarxis. ferte kriso alexander se taper gia filo mou Zang Yimou. (silly jokes!) Τσεν Καιγκε δεν είδα, Λιλι Τειλορ έχασα, Τζουλιέτ Λουις δεν είχα σκοπό να παρακολουθήσω και είμαι σίγουρος ότι θα με ρωτήσεις: τι διάολο έκανες όλη μέρα σήμερα? μα σου τα εξήγησα χτες φίλε... ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ την είχα την ιδέα πριν καν ξεκίνησει το φεστιβάλ αλλά επιβεβαιώθηκε όταν είδα τις ταινίες και τις τελευταίες μέρες κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα. ένας από τους δύο Έλληνες θα βρεθεί αγκαλιά με μεγάλο βραβείο του διεθνούς διαγωνιστικού. όνομα δεν θέλω να πω αν και ξέρω που να ποντάρω τα λεφτά μου αλλά εύχομαι και οι δύο να το κάνουν το θαύμα. Yπενθυμίζω ότι Χρυσό και Αργυρό Αλέξανδρο έχουμε να πάρουμε από το 1993 όταν Γκορίτσας και Χούρσογλου είχαν σαρώσει κερδίζοντας αντίστοιχα τις δύο διακρίσεις από τα χέρια της Μελίνας(ήταν το τελευταίο φεστιβάλ της), το 1997 η Λένα Κιτσοπούλου κέρδισε το βραβείο Ά γυναικείου ρόλου για την ταινία του Δ...

σε σένα μιλώ τρελέ επιστήμονα εκ Λόνδρας, σε σένα ιστορικέ Κεμαλιστή του Μαρβούργου! σου κλείνω το μάτι και σου λέω ξεκάθαρα : "Αυτή η νύχτα μένει!" Ο ΒΙΜ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ η επίσκεψη του Γερμανού σκηνοθέτη θα μπορύσε να γραφτεί ως κωμικό σηριαλ για την ΕΡΤ (στα ιδιωτικά μια τέτοια πρόταση θα πήγαινε στον σκουπιδοτενεκέ με συνοπτικές διαδικασίες με την παρατήρηση "Who the fuck is Wim? Αφού δεν κάνει guest η Πέγκυ Ζήνα!"). τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι κακή ιδέα. ένα Βιμ να παραφυλάει να έρθει και γύρω όλοι γίνονται χαλιά να τους πατήσει. ύστερα ο έλληνας διεθνούς φήμης σκηνοθέτης φίλος του βλοσυρός του δίνει τον Golden Alexander. μετά ο Βιμ ξεπατώνεται στις συνεντεύξεις. Το CNN - Κολοκοτρονίτσι νιουζ βγάζει και αυτό παραρτημα για αποκλειστική συνεντεύξη του Βιμ. 5-6 δημοσιογράφοι στριμωγμένοι σε ένα τραπεζάκι και ο Βιμ στον τριθέσιο καναπέ αναλύοντας ξανά ξανά και ξανά τι σημαίνει η Αμερική για αυτόν, που πάει το ευρωπαικό σινεμά, τι ρόλο παίζει η μουσική στο έργο του...

Τρεις και σήμερα. Κεντέρης έχω γίνει από το τρέξιμο. φέρτε μου την μηχανή του Σταρ Τρεκ να διακτινίζομαι χωρίς κούραση από τον Ζάννα στο λιμάνι και από εκεί στην Αγγελάκη! και ξαφνικά θυμήθηκε ότι είναι φθινοπορο. όλη μέρα έβρεχε αλλά κρύο δεν είχε και τόσο. και αυτό ήταν μια καλή αφορμή για να κλειστείς σε μια σκοτεινή αίθουσα... ΚΟΝΒΟΙ το λιμάνι αρχίζει να γεμίζει επικίνδυνα κόσμο. είναι οι πολλοί καλέσμενοι και οι υποψήφιοι των κρατικών βραβείων αλλά και το κοινό που πλέον το Σαββατοκύριακο θα πλυμμηρίσει την προβλήτα. ήδη οι διοργανωτές πανηγυρίζουν για άυξηση των εισητηρίων και των σινεκαρτών. βέβαια δεν μας διευκρινίζουν πόσες ήταν οι προσκλήσεις που έτφασαν στα ταμεία. το τζάμπα πάντα έχει άλλη γλύκα.... ΠΑΡΤΥ ΑΝΙΜΑΛ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΑΛΛΑΣΙΑ και για άλλη μια φορά η Θεσσαλονίκη έγινε η πόλη της νύχτας, του έρωτα και του καλού φαγητού. για τους ξενους και τους Αθηναίους καλεσμένους όμως που βρήκαν την θαυμάσια ευκαιρία για ξεπορτίσματα. την ίδια στιγμή που κάποιοι προσπαθούσαν με το΄ζόρι ...

Μια νέα εποχή ξεκινάει για τον ελληνικό κινηματογράφο. Υπερβολικός στην εκτιμησή μου? ο χρόνος θα δείξει... (φώτο από το ΡΟΖ του Α. Βουλγαρη) ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΣΟΝΑΤΑ το ότι ο καιρός είναι γλυκός, το είχα παρατηρήσει εδώ και μέρες. άλλες χρονιές στο δεύτερο μισό του φεστιβάλ έπεφτε σύρμα για καλό χειμώνα και καλά χριστούγεννα. μέχρι στιγμής μόνο σημάδια για το δεύτερο βλέπω στην πόλη. κιτρινισμένα φύλλα που χορεύουν στο δρόμο (όπως η σακούλα του American beauty) και το γκρίζο χρώμα του ουρανού κατά διαστηματα δεν άλλαξαν την κατάσταση δραματικά. όπως δεν άλλαξε τίποτα και με την παρουσία του Τούρκου Ταρκόφσκι (Τουρκόφσκι!) Νουρι Τσειλαν. Το "Μακριά" είναι μια από τις καλύτερες ταινίες των Βαλκανίων την τελευταία 5ετία. είχε μάλιστα την ατυχία να βραβευτεί στις Κάννες το ίδιο Σαββατοκύριακο που η Σερτάμπ κέρδιζε την Γιουροβίζιον με το τραγουδάκι της (το οποίο άρεσε στην πρώην μου, εξ ου και ο συνειρμός). Πάντως το ότι υποστηρίζει τον Παμουκ και αναγνωρίζει την αξία του είναι προς τι...