Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

Οσκαρ 2015: Η Ακαδημία και το πουλί της





 Everything is awesome στα φετινά Όσκαρ! Ή μήπως όχι;



Είναι πλέον εμπεδωμένο. Το να είσαι παρουσιαστής των Όσκαρ είναι ευχή και κατάρα μαζί. Στην παρούσα αναφορά λαμπρή εξαίρεση είναι χωρίς αμφιβολία ταλαντούχοι άνθρωποι, όπως ο Μπίλι Κρίσταλ ή ο Χιού Τζάκμαν, που ξέρουν να κρατανε το μέτρο και να διαθέτουν εκείνη την οξυδέρκεια που χαρίζει σε θεατές και συμμετέχοντες ευχαρίστηση.




Ο Νηλ Πάτρικ Χάρις (όπως η Έλεν Ντε Τζενέρις πέρυσι) πάντως δεν ανήκει σίγουρα σε αυτή την εξαίρεση, όπως και η τελετή που παρουσίασε. Με αρκετή δόση αμηχανίας, νερόβραστα αστεία (στα όρια της χοντράδας) και μια ανέμπνευστη στιγμή παρωδίας του Birdman, η οποία μπαίνει ως εικόνα - σφραγίδα χαρακτηρίζοντας το όλο ατυχές θέαμα της βραδιάς. Είναι δυστήχημα πλέον πως χαρισματικοί παρουσιαστές σαν τον Χάρις δίνουν λαμπρά διαπιστευτήρια σε βραδιές όπως τα Τόνι αλλά στα Όσκαρ η κακή επιλογή, η πίεση και ο όγκος της προετοιμασίας να λειτουργούν κατευναστικά στο μπρίο τους. Στις ατυχείς στιγμές της βραδιάς σίγουρα συγκαταλεγονται η παρουσία του Τζον Τραβόλτα με τα γελοία τερτίπια του στον γυναικειο πλυθυσμό της αίθουσας (Σκαρλέτ Γιόχανσον & Ιντινα Μενζελ) αλλά και το τεράστιο χάσμα που υπήρξε στονπρογραμματισμό του  πρώτου μισού της τελετής με την επίμονη παρουσίαση των υποψήφιων τραγουδιών και ταινιών. Τα νούμερα τηλεθέασης στις ΗΠΑ δείχνουν ακόμα πιο επιτακτικά το προβλημα καθώς ο Χαρις έκανε την χειρότερη τηλεθέαση απο το 2009.

Απορία προκαλεί η λογική της επιλογής ενός homage στα 50 χρόνια απο το γύρισμα της Μελωδίας της Ευτυχίας (η Lady Gaga ήταν ανέλπιστα καλή στην ερμηνεια του μουσικού ποτ πουρί) όπως και το γιατί η Ακαδημία δεν μπήκε στον κόπο ενός αφιερώματος σε μορφές που έτσι κι αλλιώς έχουν συνδεθεί με την ιστορία της όπως ο αγαπημένος Ρόμπιν Γουίλιαμς. Το αποτελεσμα αυτό συνοδεύτηκε από την έτσι κι αλλιώς σχεδόν αδιαφορη μοιρασιά και την επιλογή να αποτιμήσει ως γεγονός της χρονιάς μια ταινία με μπόλικη εσωστρέφεια (το λέμε κόσμια μετα-αφήγηση), χωρίς ιδιαίτερη πρωτοτυπία μιας και την ιστορία αυτή την έχουμε δει ουκ ολίγες φορές στο παρελθον και με καλύτερο τρόπο. Φυσικά καθοριστική σημασία έπαιξε σε αυτό η επιλογή του Σωματείου των ηθοποιών, που κολακεύτηκε απο το περιεχόμενο του Birdman.


ΟΙ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΙ & ΟΙ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΙ

Στους αδικημένους σίγουρα υπολογίζονται το Boyhood του Ρίτσαρντ Λινκλεϊτερ, ένα δύσκολο project για ταινία μυθοπλασίας, που η Ακαδημία περιορίστηκε και τελικά το τίμησε μόνο με μια άμεση αναφορά στην έννοια της μητρότητας, μέσω του Οσκαρ β γυναικείου ρόλου στην Πατρίσια Αρκετ. Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι τελικά η Ακαδημια αρνηθηκε να το δει ως ταινία με μαραθώνιο προγραμματισμό γυρισμάτων αλλά ως αυτό που περιγράφω παραπάνω: ως ένα project καλών προθέσεων και μέχρι εκεί. Τα ίδια ισχύουν και για το American Sniper. Η πιο εμπορική ταινία των Όσκαρ, απο όλες τις υποψήφιες ταινίες συνολικά, έλαβε με το ζόρι ένα τεχνικό βραβείο, αυτό για τα ηχητικά εφέ.

Η Ακαδημία δειχνει να μην εντυπωσιάζεται επ' ουδενί με τα εισητήρια του box office, γεγονός που επιβεβαιώθηκε και στην κατηγορία του animation αλλά και στα εφέ, αφού αγνόησε επιδεικτικά το Guardians of Galaxy. Μέσα σε αυτά μοιάζει σίγουρα αστεία η αναφορά στο Όσκαρ οπτικών εφέ του Interstellar ή η βράβευση της Τζούλιαν Μουρ για την πραγματικά εξαιρετική ερμηνεία της στο ανύπαρκτο Still Alice (είχαν προηγηθεί οι υποψηφιότητες της σε διαμάντια όπως οι Ξέφρενες Νύχτες, οι Ώρες ή το Τέλος μιας Σχέσης). Δεν επιδέχεται κανένα σχολιασμό η διάκριση της Selma στο Όσκαρ τραγουδιού (με όλο αυτό το φλύαρο συγκινησιακό κομμάτι περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων) και το παρήγορο βραβείο σεναρίου του Imitation Game. Αν θέλαμε πάντως να βρούμε ένα ενδιαφέρον πολιτικό σχόλιο στη χτεσινή βραδιά αυτό σίγουρα υπήρχε στην βράβευση του ντοκιμαντέρ της Λόρα Ποιτρας CitizenFour, δυναμικό σχόλιο - καταπέλτης για την διαχείρηση της διακυβέρνησης Ομπάμα στο θέμα της υποθεσης Σνοούντεν.

Η διάκριση του Whiplash του Ντεμιαν Τσαζέλ υπήρξε εύστοχη σε β ανδρικό, μιξάζ και μοντάζ. Ήταν έτσι κι αλλιώς αυτά τα στοιχεία που έδωσαν τον χαρακτήρα στην ταινία. Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί χωρίς αμφιβολία η διάκριση του Grand Budapest Hotel του Γουές Άντερσον με 4 Όσκαρ, όσα έλαβε και το Birdman, που αφορούν επι της ουσίας την καλλιτεχνική διεύθυνση της παραγωγής (σκηνικά, κουστούμια, μακιγιάζ) ενώ ανάμεσα τους περιλαμβάνεται και το Όσκαρ μουσικής για τον Αλεξάντερ Ντεσπλά. Ο Γάλλος συνθέτης αυτή τη φορά σταθηκε τυχερός και κέρδισε το χρυσό αγαλματάκι που έλειπε από την συλλογή των διακρίσεων του, γεγονός που σίγουρα γεμίζει με ικανοποίηση όσους αγαπάνε τις μουσικές του.

ΤΟ BIRDMAN ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΙΓΚΟΣ



Μικρή παραφωνία σίγουρα η στέρηση και του Όσκαρ σεναρίου στον Γουές Άντερσον, του το στέρησε η πρόθεση της Ακαδημίας να στηρίξει το Birdman. Το Birdman που έκανε περίπατο με βάση τα προγνωστικά και τις εκτιμήσεις που το ήθελαν να δίνει μάχη στήθος με στήθος με το Boyhood. Η δικαίωση του Ινιαρίτου, ο οποίος μετά την Βαβέλ επιστρέφει στα Οσκαρ και δικαιώνεται πλέον 100% (έφυγε με 3 Οσκαρ ο ίδιος) σε ένα τεχνικά και καλλιτεχνικά δύσκολο εγχείρημα είναι παράλληλα έμμεση δικαίωση και για την παρέα των amigos ή αλλιώς τη φουρνιά των Μεξικανών δημιουργών που τόλμησαν να κανουν να κάνουν την υπέρβαση της εξωστρέφειας. Πέρυσι στη θέση του Ινιαρίτου ήταν ο Αλφόνσο Κουαρόν με το Gravity ενώ σημασία έχει και η διπλή παρουσία (πέρυσι και φέτος) του εκπληκτικού φωτογράφου τους, του Εμανουέλ Λουμπέσκι. Εκεί ακριβώς φωτογράφησε και ο Σον Πεν με το βιτριόλικο και δεικτικότατο πολιτικά αστείο του περί πράσινης κάρτας, στοιχείο που μάλλον παρερμηνευθηκε στα κοινωνικά δίκτυα απο την ημιμάθεια και την πολιτική ορθότητα όσων δεν γνωρίζουν καλά τον χαρακτήρα του αντισυμβατικού Πεν.

Η όλη συμπεριφορά της Ακαδημίας πάντως δείχνει να είναι προβληματική και αντιφατική εδώ και κάποια χρόνια. Βαφτίζοντας ταινίες της χρονιάς το Argo, το 12 Χρόνια Σκλάβος ή το Birdman (δίπλα στον επικό Άρχοντα των Δαχτυλιδιών ή το μεταμοντέρνο fairy tale του Slumdog Millionaire) δείχνει να έχει χαθεί σε έναν ωκεανό πολιτικής ορθότητας ή σκοπιμότητας αλλά και αυτιστικής εσωστρέφειας ρίχνοντας το βάρος σε μικρές καλλιτεχνικές ταινίες που σίγουρα θυμίζουν ένα πανόραμα ανεξάρτητων ταινιών σε κάποιο ευρωπαϊκό φεστιβάλ παρά την αποτίμηση της χρονιάς στη Μέκκα του κινηματογράφου. Την ίδια στιγμή το αμερικάνικο box office αναστενάζει στα κομιξάδικα blockbuster, στα ερωτικά ρομάντζα διαφορετικών αποχρώσεων και στις διασκεύες παλαιότερων πετυχημένων ταινιών. Το κόλπο της Ακαδημίας να αυξήσει τον αριθμό των υποψηφίων καλύτερων ταινιών της χρονιάς απο πέντε σε δέκα με σκοπό να μαζέψει στο ίδιο κάδρο Σαντάνς και box office μοιάζει να μην κανει πλεον τα μαγικά του.

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Ο οσκαρικος κόσμος του Αλεξάντερ Ντεσπλά



Με αφορμή μια σούμα που έγραψα χτες εδώ για τους τέσσερεις υποψήφιους του Όσκαρ μουσικής μέτρησα τις υποψηφιότητες του Αλεξάντερ Ντεσπλά και έβγαλα ένα ξεχωριστό κείμενο. Οκτώ υποψηφιότητες μέσα σε εννέα χρόνια δεν είναι και λίγες. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως έχει κερδίσει μεταξύ άλλων EFA, IFMCA, Αργυρή Άρκτο, Σεζάρ, Μπάφτα, Γκράμι, Χρυσή Σφαίρα, WSA και του λείπει το Όσκαρ! (update 23 Φεβ. 2015: Ο συνθέτης κέρδισε τελικά το Όσκαρ Μουσικής για το Grand Budapest Hotel)

Ας δούμε λοιπόν την οσκαρική του διαδρομή με την ευχή φέτος η διπλή υποψηφιότητα του να είναι τυχερή:

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Σέλμα: Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και το στρογγύλεμα της Ιστορίας




Selma ***

Ιστορικό δράμα, Ην. Βασίλειο/ΗΠΑ, 2014, 125 λεπτά

Σκηνοθεσία: Άβα Ντι Βερνέ 

Παίζουν: Ντέιβιντ Ογιέλοου, Τομ Γουίλκινσον, Τζιοβάνι Ρίμπιζι, Τιμ Ροθ, Κούμπα Γκούντινγκ Τζούνιορ, Όπρα Γουίνφρι, Κάρμεν Ετζόγκο


Την άνοιξη του 1965, μια σειρά από δραματικά γεγονότα άλλαξαν την πορεία της Αμερικής και τη σύγχρονη αντίληψη σχετικά με τα δικαιώματα των πολιτών. Θαρραλέοι διαδηλωτές, όπως ο Δρ. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ, προσπάθησαν αρκετές φορές να προβούν σε ειρηνική πομπή από την πόλη Σέλμα έως το Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα διεκδικώντας το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα της ψήφου. Οι συγκλονιστικές αντιπαραθέσεις, η θριαμβευτική πορεία και η ψήφιση του νόμου περί δικαιωμάτων το 1965, είναι πλέον ένα ανεξίτηλο μέρος της Ιστορίας. Η ανθρώπινη ιστορία όμως της Selma - από τις πολιτικές μάχες στις αίθουσες της εξουσίας μέχρι την πίστη των ανθρώπων και τους αγώνες που έδωσε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ - δεν είχε προβληθεί ποτέ στη μεγάλη οθόνη.

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

"Χωρίς Μέτρο" στην ανθρώπινη σχέση και στην αφηγηση



Whiplash *** (3/5)

Κοινωνικό δράμα/Μουσική, ΗΠΑ, 2014, 106 λέπτα

Σκηνοθεσία: Νταμιέν Σαζέλ


Πρωταγωνιστούν: Μάιλς Τέλερ, Μελίσα Μπενουά, Τζ. Κ. Σίμονς


Ο Άντριου Ναϊμαν είναι ένας φιλόδοξος νεαρός ντράμερ της τζαζ που σπουδάζει σε ένα από τα καλύτερα μουσικά σχολεία της Αμερικής. Καθηγητής του είναι ο Τέρενς Φλέτσερ. Ένας από τους πιο απαιτητικούς, σκληρούς και τελειομανείς μαέστρους της τζαζ. Η μέθοδος διδασκαλίας του είναι κάθε άλλο παρά συμβατική. Υπάρχουν όρια όταν προσπαθείς να αναδείξεις την τέλεια ερμηνεία;

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

68o Φεστιβάλ Καννών: Πρόεδροι της Κριτικής Επιτροπής οι αδελφοί Κοέν



Μπορεί από χθες να μελετάμε το Επίσημο Διαγωνιστικό Τμήμα του 65ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου που μόλις ανακοινώθηκε, οι Κάννες όμως με ένα post στην επίσημη σελίδα τους στο facebook έφεραν καλά νέα για όσα μάς περιμένουν τον Μάιο στην Κρουαζέτ. Ανακοίνωσαν ότι φέτος οι αδελφοί Κοέν, αγαπημένοι του φεστιβάλ από τα παλιά, αναλαμβάνουν την πιο τιμητική θέση.

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Δύο μέρες, μια νύχτα (Deux Jours, Une Nuit) **** 4/5



Δραματική, 2014, Έγχρ., Γαλλία/Βέλγιο, Διάρκεια: 95λ

Σκηνοθεσία: Ζαν-Πιερ και Λικ Νταρντέν 
Με τους: Μαριόν Κοτιγιάρ, Φαμπρίτσιο Ρονγκιόνε, Κατρίν Σαλέ




Η Σαντρά, μια εργαζόμενη μητέρα με προβλήματα κατάθλιψης, έχει στη διάθεσή της ένα σαββατοκύριακο για να πείσει τους 16 συναδέλφους της να αλλάξουν γνώμη και να αποποιηθούν το μπόνους τους, όρο που έχει θέσει η εργοδοσία ώστε να μη χάσει τη δουλειά της εκείνη.


Έκρηξη (A Blast) 2.5 **1/2




Κοινωνικό δράμα, Ελλάδα, 2014, 85 λεπτά


Σκηνοθεσία: Σύλλα Τζουμέρκα


με τους Αγγελική Παπούλια, Βασίλη Δογάνη, Μαρία Φιλίνη, Θέμι Μπαζάκα, Γιώργο Μπινιάρη



Η Μαρια ειναι μια νεα γυναίκα με τρία παιδια, ο άντρας της ειναι ναυτικός, και συντηρει την μικρη οικογενειακή επιχείρηση που ειναι βουτηγμένη στα χρέη και στα δάνεια. Καθώς η ελληνική κοινωνία βυθίζεται ολοένα στην κριση και στην ύφεση και η ιδια η Μαρια νιώθει να βυθίζεται στον ίδιο βούρκο.