Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

5 ταινίες που απλά δεν χάνονται απο το #tiff55 !




Επιτέλους Φεστιβάλ! Επιτέλους 10 μέρες μακριά απο οτιδήποτε άλλο. Επιτέλους μια νοερή διαφυγή απο την πραγματικότητα. Και να κάποιες ταινίες που αξίζει να προσέξετε για το επόμενο 10ήμερο. Τα υπόλοιπα εν καιρώ!

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

10 μουσικές στιγμές αλά Ντειβιντ Φίντσερ




Μουσική, αυτή η ιδιαίτερη αίσθηση στις ταινίες του Ντεϊβιντ Φίντσερ. Ίσως είναι γνωστό πως ο Φίντσερ ξεκίνησε την πορεία του ως σκηνοθέτης σε βιντεοκλίπ διάσημων ποπ καλλιτεχνών. Ξεχωρίζουν απο αυτή την διαδρομή τα βίντεο που δημιούργησε για τους Ρικ Σπρινγκφιλντ, Στινγκ, Πόλα Αμπντούλ, Τζίπσι Κινγκς ενώ ιδιαίτερη θέση καταλαμβάνει η συνεργασία του με την Μαντόνα στο Vogue (και άλλα τραγούδια).

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

Οικογενειακή Υπόθεση (Pozitia copilului / Child's Pose)


Οικογενειακή Υπόθεση (Pozitia copilului / Child's Pose) *** 3/5
Κοινωνικό δράμα, Ρουμανία, 2013, 112 λεπτά

Σκηνοθεσία: Κάλιν Πέτερ Νέτζερ


Πρωταγωνιστούν: Λουμινίτα Γκεοργκίου, Μπόγκνταν Ντουμιτράς, Νατάσα Ράμπ

Η 60χρονη Κορνήλια, παρακολουθεί το γιο της, Μπάρμπου, να προσπαθεί με όλο του το είναι να απογαλακτιστεί. Έχει μετακομίσει, απέκτησε το δικό του αυτοκίνητο, έχει μια κοπέλα που δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της, και το πιο ανησυχητικό απ’ όλα, αποφεύγει τη μητέρα του. Όταν ο Μπάρμπου θα εμπλακεί σε ένα τραγικό δυστύχημα, η μητέρα του ενστικτωδώς θα χρησιμοποιήσει όλες τις τις ικανότητες, τις γνωριμίες και τα χρήματα της για να τον σώσει από την καταδίκη του. Περιμένει να γίνει ξανά το εξαρτημένο παιδί που ήταν. Δεδομένης της κατάστασης του, δεν είναι δύσκολο να γίνει, αλλά υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή που χωρίζει τη μητρική αγάπη από την ιδιοτελή χειραγώγηση. Θα μπορέσει να τον αφήσει να ξεδιπλωθεί από την εμβρυική του στάση;

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

Behind the Candelabra


Behind the Candelabra *** 3/5
Βιογραφία/Δράμα, 2013, ΗΠΑ, 114 λεπτά

Σκηνοθεσία: Στήβεν Σόντερμπεργκ

Πρωταγωνιστούν: Μαϊκλ Ντάγκλας, Ματ Ντεϊμον, Νταν Ακροϊντ


Πριν τον Έλτον Τζον, τη Μαντόνα και τη Λέιντι Γκάγκα ήταν ο Λιμπεράτσε: ένας βιρτουόζος πιανίστας, μοναδικός περφόρμερ και λαμπερός αστέρας στη σκηνή και την τηλεόραση. Το όνομά του, συνώνυμο με το σόου, την ακραία πολυτέλεια και… τα κηροπήγια, έγινε γνωστό σε κάθε άκρη του πλανήτη και στη 40χρονη καριέρα του απέκτησε ένα πιστό, φανατικό κοινό. Η ταινία φωτίζει την προσωπική ζωή του Λιμπεράτσε, και συγκεκριμένα τη σχέση του με το νεαρό Σκοτ Θόρσον, από την πρώτη στους συνάντηση στο Hilton του Las Vegas μέχρι τον πικρό, δημόσιο χωρισμό τους.

Μαθημένος να εστιάζει στις παράδοξες και πλούσιες αλλά χαρακτηριστικές πτυχές των ιστοριών που καταπιάνεται ο Στήβεν Σόντερμπεργκ δοκιμάζεται εκ νέου στην κατσγραφή της σχέσης μεταξύ δύο ανδρών, ενός διάσημου αλλά εκκεντρικού πιάνιστα και του νεαρού αμφιφυλόφυλου πουλέν του. Η στενή τους σχέση αποτελεί το βασικό δομικό στοιχείο της ταινίας για να ξετυλιχθούν όλες οι επιπλέον ζουμερές λεπτομέρειες. Και επειδή ακριβώς μιλάμε για άνθρώπινες σχέσεις (ερωτικές) δεν μιλάμε και τόσο για ένα βιογραφικό αλλά περισσότερο ερωτικό δράμα που συνδυάζεται με μια πλούσια μαρτυρία για έναν ταλαντούχο μουσικό. Αυτά ως επεξήγηση για το τι θα δει ο θεατής αρκούν αλλά απο εκεί και πέρα αρχίζει το ζουμί που λέγαμε.

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Η Τέλεια Ομορφιά (La grande bellezza / The Great Beauty)


Η Τέλεια Ομορφιά (La grande bellezza / The Great Beauty) **** (4/5)
Δράμα/ Κωμωδία, 2013, Ιταλία/Γαλλία, 142 λεπτά



Σκηνοθεσία: Πάολο Σορεντίνο

Πρωταγωνιστούν: Τόνι Σερβίλο, Κάρλο Βερντόνε, Σαμπρίνα Φερίλι

Μια καλή ταινία συνήθως σου κλείνει το μάτι απο τα πρώτα λεπτά. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την Τέλεια Ομορφιά, τη νέα ταινία του Πάολο Σορεντίνο. Στην πρώτη σκηνή ένας Γιαπωνέζος τουρίστας καταρρέει υπό το βάρος της αιώνιας γοητείας της Ρώμης. Στην δεύτερη ένας αδιόρθωτος μπον βιβέρ, ο Τζεπ Γκαμπαρντέλα, γιορτάζει με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο τα γεννέθλια του στα οποία παρεβρίσκεται το σύνολο της κοσμικής Ρώμης. Άλλοτε γκροτέσκες και άλλοτε γοητευτικές γυναικείες φιγούρες παρελαύνουν απο τον φακό για να μαγνητίσουν το βλέμμα μας σε συνδυασμό με την γοητεία της Ρώμης στο παρόν. Και μέσα σε όλα η υπαρξιακή αναζήτηση του Τζεπ, ο οποίος φτάνοντας στα 60φεύγα ξέρει ότι ο χρόνος δεν μπορεί να περιμένει και δεν μπορεί να σπαταλάει κάθε στιγμή με την ίδια αλαζονία που είχε στη νιότη του.

Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

ΣΙΚΑΓΟ ΓΙΝΑΜΕ!




Λατρεμένο το Σικάγο του Μπομπ Φόσι, καθώς έχω δει άπειρες φορές την οσκαρική κινηματογραφική εκδοχή του 2002 σε σκηνοθεσία Ρομπ Μάρσαλ. Δυστυχώς όχι κάποια θεατρική βερσιόν απο κοντά αλλά ακούω και βλέπω πάντα με την ίδια διάθεση τις ηχογραφήσεις και τις κινηματογραφήσεις που έχουν κυκλοφορήσει απο παραστάσεις του Μπροντγουεϊ και του Γουέστ Εντ.

Πηγαίνοντας στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης δεν είχα υψηλες προσδοκίες καθώς στην Ελλάδα το θέμα μιούζικαλ είναι μια παρεξηγημενη ιστορία εκ γενετής. Παρά την καλή διάθεση και την προσπάθεια που γίνεται κατά καιρούς σε διάφορες παραγωγές το ελληνικό μιούζικαλ απέχει έτη φωτός απο το αμερικάνικο, όπου μπορει κάποιος να παρακολουθήσει μια υψηλού επιπέδου παράσταση με άκρως εξιδικευμένο θίασο φωνητικά και κινησιολογικά.

Μου κάνει εντύπωση πως αυτό το παρακμιακό και σαρκαστικό περιβάλλον που περιγράφεται στο μιούζικαλ και αφορά την Αμερική του μεσοπολέμου και της ποτοαπαγόρευσης έχει αρκετές ομοιότητες με την Ελλάδα του 2012 της κρίσης και της φτώχειας. Βέβαια κάθε εποχή κρατάει τα δικά της επιμέρους στοιχεία καθώς ιστορία που επαναλμβάνεται είναι φάρσα και όχι ακριβώς ιστορία.

Τι είδα λοιπόν στο Σικάγο του Στ. Φασουλή?

Μια μέτρια παράσταση, με σκηνοθεσία διεκπαιρεωτική, χωρις συνοχή και νεύρο πάνω στο εντυπωσιακό υπερθέαμα ενός ιστορικού μιούζικαλ.

Σκηνικά μινιμάλ (καθ΄ότι κρίση γαρ), κουστούμια εποχής καλά (αν και αυτή η εμμονή να δείχνουν τις σωματικές αρετές των χορευτών εντέχνως δεν έχει ξεφύγει), η ενορχήστρωση του Αλέξη Πρίφτη παρά το μικρό μέγεθος της ορχήστρας αρκετά καλή, χορευτές και χορογραφίες απλά συμπαθητικές (ο Φωκάς Ευαγγελινός δεν είναι κακός αλλά εδώ είναι μιούζικαλ) και τέλος συμπαθητική και η προσπάθεια των ηθοποιών που φώναζε ότι δεν το έχουν αλλά κάνανε ότι μπορούσαν.

Ξεχωρίζει άνετα η Βέλμα Κέλι της Τάνιας Τρύπη (η οποία αν και βάρυνε ωστόσο ακόμα το έχει), γοητευτική η Ρόξι Χαρτ της Σμ. Καρύδη αλλά κινησιολογικά και φωνητικά πάλευε με τα κύματα, ομοίως και ο Μπίλι Φλιν του Μαρκουλάκη που θέλησε να τονίσει τον ερμηνευτικό σαρκασμό του δικηγόρου, που απεκτησε μέσω της κιμούλειας εμπειρίας του, ψιλοαπογοήτευση ο Εϊμος Χαρτ του Αντ. Λουδάρου ήθελε περισσότερο συναισθημα και όχι αποστασιοποίηση στο σόλο του Mr Cellophane και τέλος η Μαρινέλλα είναι πάντα μια κυρία αλλά, παρά τον λαϊκό νταλγκά και την lesbian friendly διάθεση της Μαμας Μόρτον που έστησε, απείχε απο τον american jazz δαιμονικό ρυθμό της παράστασης.

Εν κατακλειδι η ελληνική εκδοχή του 2012 συμπαθητική αλλά χωρίς αλατοπίπερο.

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

53ο ΦΚΘ - 10 ταινίες-προτάσεις για όλα τα γούστα!

Επιτέλους Φεστιβάλ! Τι δεν καταλαβαίνεις? Έχουμε Φ-ΕΣ-Τ-Ι-Β-Α-Λ! Και αφού οφείλεις να το εμπεδώσεις μιας που ήρθες σε αυτό το ταπεινό μπλογκάκι πάρε και μια λίστα με προτάσεις για να φτιάξεις πλάνο και διάθεση: