ΔΥΟ ΒΙΝΤΕΑΚΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΩΑΔΕΣ ΤΟΥ ΚΘΒΕ

Το τηλεοπτικό σποτ της παράστασης



και το φινάλε της παράστασης με τα χειροκροτήματα προς τους ηθοποιούς

ΠΩΣ ΟΙ U2 "ΣΥΝΑΝΤΗΣΑΝ" ΤΟΝ MICHAEL JACKSON ΣΤΗΝ 360 TOUR?

Πολύ απλά μιξάροντας τους στίχους του "Angel of Harlem" με την μελωδία του "Man on the mirror" του Μαικλ Τζάκσον στην συναυλία τους στο Κάμπ Νου, στην Βαρκελώνη πριν από λίγες μέρες

ΤΡΩΑΔΕΣ ΤΟΥ ΚΘΒΕ - ΜΙΑ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΣΕΤΕ

ΣΚΗΝΙΚΟ

Ένα μισογκρεμισμένο κτήριο. Παλιά ήταν σχολείο. Σκόρπια καθίσματα και θρανία, καμμένα και σκισμένα βιβλία φανερώνουν το παρελθόν.

ΡΟΛΟΙ

Παιδιά που προσπαθούν να ανασύρουν την χαμένη τους ανεμελιά από τα χαλάσματα. Αυτά ξεκινούν την παράσταση παρουσιάζοντας τα ερείπια. Μέσα στους βομβαρδισμούς βρίσκουν ένα παλιό βιβλίο με το κείμενο του Ευριπίδη. Σε καιρό ειρήνης θα ήταν το μάθημα τους. Τώρα γίνεται ένα παιχνίδι.

Γυναίκες με εμφανή τα σημάδια της ήττας, ρημαγμένα τοπία σε μέρος που κάποτε ήταν η ζωή τους μα τώρα ένα τίποτα στο χάρτη.

Άντρες, οι νικητές έχουν εξαφανίσει τους ηττημένους κάτω από το χώμα. Τώρα θα διαχειριστούν τα λάφυρα, το οικογενειακό βιός που θα γίνει κτήμα τους και τις γυναίκες τους ως δούλες που θα γίνουν εργαλεία για κάθε χρήση εργατική, οικογενειακή και πολύ περισσότερο ερωτική. Η βούληση των νικητών μεταφέρεται και επιβάλλεται μέσα από έναν αγγελιοφόρο.

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Είναι τραγικό και παράλληλα κωμικό πως μια από τις καλύτερες παραστάσεις της θητείας του Ν. Τσακίρογλου παρουσιάστηκε όταν εκείνος είχε φύγει! και είναι πραγματικά λυτρωτικό πως επιτέλους μετά από αρκετά χρόνια μια θερινή παραγωγή του ΚΘΒΕ πληρεί αρκετες από τις προυποθέσεις για να χαρακτηριστεί απόλαυση θεατρική αλλά ταυτόχρονα και προσέγγιση τολμηρή χωρίς όμως να θίγει το κείμενο του ποιητή.

Υπεύθυνη για αυτό το αποτέλεσμα η σκηνοθέτις Νικαίτη Κουντούρη, που πριν από δύο χρόνια μας είχε ενθουσιάσει και πάλι ανεβάζοντας το ΜΑΚΙΝΑΛ της Σόφι Τρέντγουελ για λογαριασμό του ΚΘΒΕ. Στις Τρωάδες η ιδέα που υπήρχε ήταν πολύ απλή και ταυτόχρονα εξαιρετικά ριψοκίνδυνη. Μεταφορά του έργου στο σήμερα με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό. Το ντεκορ του μισογκρεμισμένου σχολείου αυτό το ρόλο παίζει, τα κουστούμια που φανερώνουν το σήμερα επίσης. Το ίδιο και η πολύ ωραία μοντέρνα μετάφραση.

Στην παράσταση η σκέψη "Τι σημασία έχει αν οι Τρωάδες πριν από 3000 χρόνια έχασαν τα πάντα, όταν σήμερα 3000 χρόνια μετά οι άνθρωποι δεν έχουν διδαχθεί τίποτα και συνεχίζουν να δημιουργούν Τρωάδες" είναι διάχυτη και κάνει το εγχείρημα πέραν του δέοντος γοητευτικό. Κι αυτό γιατί φανερώνει πόσο μοντέρνος είναι ο λόγος του Ευριπίδη. Από την Τροία σήμερα φτάσαμε στην Βοσνία, στο Κόσσοβο, στο Ιράκ, στην Γάζα, στην Σομαλία. Οι Τρωάδες επομένως κρύβονται στο Σεράγεβο, στο Ουρόσεβατς, στην Βαγδάτη, στην Ραμάλα. Δυστυχισμένες, βιασμένες, χωρίς παρελθόν μιας που το ξερίζωσαν οι νικητές που πλέον ορίζουν την τύχη τους.

Υπάρχει και κάτι ακόμα που θαύμασα στην σκηνοθεσία. Δεν θυμάμαι άλλη φορά που οι Τρωάδες να ηταν πρώτα γυναίκες και μετά άνθρωποι. Το αναφέρω γιατί συνήθως (και όσο θυμάμαι γιατί έχω δει το έργο 4-5 φορές) οι άνδρες σκηνοθέτες στηρίζονται στο κακό του πολέμου πάνω στους ανθρώπους. Εδώ προέχει το δράμα της μάνας και της κόρης, της ερωτευμένης και της παντρεμένης, της βιασμένης και της ατιμωμένης. Όλα αυτά που προυποθέτουν την έννοια της γυναίκας και μετατρέπονται και σε ανθρώπινο δράμα. Άλλωστε σε μια από τις επισημάνσεις που γίνονται στο πρόγραμμα της παράστασης οι γυναίκες στον πόλεμο δοκιμάζονται και βασανίζονται πολλαπλά έναντι των ανδρών. Ένας άνδρας σκοτώνεται. Μια γυναίκα βιάζεται, εξευτελίζεται και μετά ίσως σκοτώνεται (Kelly Dawn Askin, Σεξουαλική Κακοποιήση σε καιρό πολέμου, Ευριπίδη Τρωαδες, ΚΘΒΕ, Πρόγραμμα παράστασης, σελ 33-34) .

Για να φτάσει το έργο στην τελείωση του χρειάζεται απαραίτητα και καλούς ηθοποιούς. Που τους είχε και είναι μεγάλο ευτύχημα. Τέσσερις γυναίκες δίνουν τέσσερις υπέροχες ερμηνείες. Πρώτα πρώτα η Εκάβη - Λήδα Πρωτοψάλτη. Τι σπουδαία ηθοποιός! Δεν υπήρχε σημείο που να μην σε συγκινήσει με την ερμηνεία της. Η Ανδρομάχη - Μαρία Ναυπλιώτου. Η οποία επιβεβαίωσε πόσο καλή ηθοποιός είναι. Η Ελένη - Πηνελόπη Μαρκοπούλου. Γοητευτική μα συνάμα παραπλανητική στον λόγο της. Θα σταθώ λίγο παραπάνω στην Κασσάνδρα - Λαμπρίνη Αγγελίδου. Σπαρακτική και παρασυρμένη από την βακχική έκσταση σε κάνει να στέκεσαι σιωπηλός ενώ ξεφορτώνει το πένθος της και την γνώση της για τις τύχες των ανθρώπων και το τέλος τους. Χαμένη στο λευκό και στο κόκκινο που φανερώνει τι προηγήθηκε και όσα θα ακολουθήσουν. Και φυσικά ακολουθεί ο χορός των γυναικών που και αυτός έκανε ότι μπορούσε για να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μας πάνω στο έργο.

Οι "Τρωάδες" του ΚΘΒΕ είναι για μένα μια παράσταση που αξίζει να δειτε και να την συζητήσετε φεύγοντας. Κάνει το έργο του Ευριπίδη αποπνικτικά επίκαιρο. Και αυτό είναι που με ενοχλεί περισσότερο...

LINK: Δείτε συντελεστές και πρόγραμμα περιοδείας των Τρωάδων

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ...

Και πως συνέβη η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική έκπληξη όλων των εποχών...

ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ (ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ)

(Φώτο: Ο Τζον Ντίλιντζερ λίγο πριν... το μεγάλο έγκλημα)

Μιλούσα προχτές για τις ταινίες του Μαικλ Μαν και έτσι πήγα και στον Δημόσιο Κίνδυνο, τη νέα ταινία του, περιμένοντας τα καλύτερα. Το ίδιο το θέμα που αφηγήται είναι εξαιρετικά αβανταδόρικο. Μιλάει για την δράση ενός από τους θρυλικούς εκπροσώπους της παρανομίας στις ΗΠΑ, τον Τζόν Ντίλιντζερ, ηγετική μορφή του οργανωμένου εγκλήματος στα χρόνια του Great Depression, δηλ της Μεγάλης Ύφεσης, εποχή που η αμερικάνικη οικονομία ισοπεδώθηκε και χρειάστηκε ένας πόλεμος και μια καμμένη Ευρώπη για να ορθοποδήσει. Σε αυτά τα χρόνια ο Ντίλιντζερ έγινε ένας μύθος για τον λαό χτυπώντας συστηματικά μεγάλες τράπεζες. Η δράση του δεν υπήρξε μεγάλη χρονικά αλλά μέσα σε αυτό το άστατο κοινωνικά περιβάλλον η φήμη του πήρε διαστάσεις δυσθεώρητες και έτσι διασώθηκε μέχρι τις μέρες μας.

Αν και η ιστορία είναι αβανταδόρικη ο Μάν ωστόσο δεν την στηρίζει όπως θα περίμενε κανείς. Στις περίπου δυομισι ώρες της ταινίας η αφήγηση έχει σαν κεντρικό θέμα τον Ντίλιντζερ και το κυνηγητό που εξαπέλυσαν τότε οι αστυνομικοί του Τζει Έντγκαρ Χούβερ με σκοπό την δημιουργία του γνωστού σε όλους μς FBI, η ομοσπονδιακή αστυνομία των ΗΠΑ. Από τη μια αδίστακτος πιστολάς που φλερτάρει με το ρίσκο και κλέφτης με ηγετικά πρόσοντα και από την άλλη δοτικός, φιλότεχνος και ευχάριστος. Όπως βέβαια αναφέρει και ο ίδιος υπήρξε ένα χαμίνι που έκλεψε 50 δολάρια στην εφηβεία του και έφαγε 10 χρόνια φυλακή για να ακολουθήσει ότι επέλεξε αργότερα. Από την άλλη υπάρχει και ένας αστυνομικός, ο Μέλβιν Πέρβις, που θα γίνει σκιά του Ντίλιντζερ προσπαθώντας να ισοπεδώσει το έγκλημα στο πρόσωπο του.

Θα περίμενε κανείς σεναριακά να δημιουργηθεί ένα οργανωμένο περιγραφικό δίπολο καλού - κακού μέσα στο οποίο ο Μαν θα παρουσίαζε τις εσωτερικές πτυχές των δύο ηρώων για να φτάσει στην ιδανική κορύφωση και κάθαρση της ιστορίας, όπως ας πούμε έκανε ο Σκοτ στον Αμερικαν Γκάνγκστερ. Αντιθέτως ο Μαν στον Δημόσιο κίνδυνο εστιάζει την δράση του Ντίλιντζερ μέσα από την γέννηση του FBI και τις μεθόδους που χρησιμοποίησαν τα πρωτοπαλίκαρα του Χούβερ για να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Γιατί αυτό ? Ίσως για να παραλληλήσει την εποχή του Ντίλιντζερ με την δική μας αφού τα πρόσωπα άλλαξαν αλλά οι μέθοδοι και τα κίνητρα είναι πάντα ίδια. Πολύ περισσότερο για να ταυτίσει τον Ντίλιντζερ με μια χώρα - την Αμερική - η οποία ζει στα χρόνια της Ύφεσης - την δική της αθώοτητα και μοναξιά ανάμεσα στο πολιτικά και νομικά ορθό και το απαγορεμένο (μην ξεχνάμε ότι την ίδια εποχή η Ευρώπη ολισθαίνει προς τον ολοκληρωτισμό ανοίγωντας τις πύλες της κόλασης και του Β΄Παγκ. πολέμου)

Έτσι λοιπόν ενώ όπως είπωθηκε σκιαγραφεί υπέροχα τον Ντίλιντζερ και κερδίζει μια απολαυστική ερμηνεία από τον πρωταγωνιστή του Τζόνι Ντεπ δεν κάνει το ίδιο και με το αντίπαλο δέος. Ο Πέρβις είναι απλά ένα όργανο και οι συνεργάτες του καλά κουρδισμένοι στο τέμπο της σύλληψης Ντίλιντζερ. Κάνενα συναίσθημα, καμία αγωνία, καμία σκέψη που να μας δείχνει τι άνθρωποι είναι αυτοί. Αποφασιστικοί, σκληροτράχηλοι, άγριοι σαν τους λευκούς αποίκους της άγριας δύσης.

Σε όρους κινηματογραφικής ανάλυσης ο Μαν στήριχτηκε περισσότερο στην ιδεολογία ενός γουέστερν παρά στην αισθητική του νουάρ. Σε αυτό το σήμειο θα άξιζε να χρωματίσει περισσότερο την ερωμένη του Ντίλιντζερ, την Μπίλι αναδεικνύοντας την και σε μια femme fatale. Αντίθετα και αυτή είναι απλά μια δορυφορική παρουσία που κυκλοφορεί γύρω από τον βασικό ήρωα.

Αν σεναριακά δεν είχαμε το καλύτερο αποτέλεσμα σκηνοθετικά έχουμε μια φροντισμένη αφήγηση και φυσικά μια καλοδουλεμένη και άρτια τεχνική προετοιμασία. Η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι από τα ωραιότερα σημεία της ταινίας και αναπαριστά καταπληκτικά την εποχή (δεκαετία '30). Τα κουστούμια και τα ντεκορ το ίδιο (εδώ αξίζει να αναφερθεί πως αρκετά από τα σετ γυρισμάτων έγιναν στις αυθεντικές τοποθεσίες δράσης των ηρώων). Η μουσική του Έλλιοτ Γκοτενταλ (έχουν ξανασυνεργαστεί με τον Μαν στην ΕΝΤΑΣΗ) πολύ καλή, πρωτότυπη και συνοδεύει τις εικόνες δίνοντας τον ιδανικό ρυθμό. Το μοναδικό σημείο προβληματισμού είναι μάλλον το μοντάζ, το οποίο δεν νομίζω ότι το χείρίστηκε ο σκηνοθέτης με την ακρίβεια και την οικονομία που θα έπρεπε.

Εκείνο όμως το σημείο που αναμφισβήτητα αξίζει απόλυτου θαυμασμού είναι η φωτογραφία του Ντάντε Σπινότι. Άλλωστε σε αυτό το σήμειο δίνει έμφαση και ο Μαν κάνοντας πολλά κοντινά προσπαθώντας να εστιάσει στις "αυθόρμητες" αντιδράσεις των ηρώων του. Η κινηματογράφηση έγινε με ψηφιακές κάμερες. Τα τρελλά πιστολίδια, το κυνήγι, τα αδιάκοπα κοντινά γίνονται όλα μαγικά με την ψηφιακή κάμερα, που σε ελάχιστες περιπτώσεις στέκεται σταθερή απλά ακολουθωντας την δράση. Δεν μου φανεί παράξενο αν δω τον φωτογράφο Σπινότι στην 5αδα των Όσκαρ.

Ωστόσο ο προβληματισμός παραμένει. Γιατί π.χ. στην ανάλογη περίπτωση του γαλλικού Δημόσιου Κινδύνου, που περιγράφει την ζωή και τα κατορθώματα του Ζακ Μεσρίν έχουμε μια άρτια δομημένη αφήγηση μην αφήνοντας τίποτα ασχολίαστο και σκιαγραφώντας άψογα όχι μόνο τον Μεσρίν αλλά όλους τους ήρωες. με αυτές τις σκέψεις βγήκα προβληματισμένος και όχι και τόσο ευχαριστημένος για το αποτέλεσμα της νέας ταινίας του Μαικλ Μαν...

Link

Οι Μανόλα Ντάρτζις και Κέν Τούραν των Νεοϋρκέζικων και των Λος Άντζελες Ταϊμς αντίστοιχα δίνουν την δική τους ερμηνεία στη νέα ταινία του Μαικλ Μαν

ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ ΤΟΠΙΟ ΚΑΤΑΡΡΙΨΑΤΕ ΤΑ BLOGS?

ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ: ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΕΤΕ ΣΚΕΤΟ ΤΙΤΛΟ ΕΙΝΑΙ ΛΙΝΚ

ΒΟΥΛΙΑΞΕ Η ΥΠΟΘΑΛΑΣΣΙΑ (ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ ΔΗΛΑΔΗ)

Ο ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΤΟΥ ΜΑΙΚΛ ΜΑΝ (ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΝ 9.58)

Ποιος είπε άραγε ότι το καλοκαίρι δεν υπάρχουν ταινίες? Η σημερινή κυκλοφορία του Public Enemies μάλλον το αντίθετο μας κάνει να σκεφτούμε. Η νέα ταινία του Μαικλ Μαν είναι λοιπόν γεγονός. Και έχει σχεδόν ταυτόχρονη κυκλοφορία σε Ευρώπη και Αμερική. Οι κριτικές μιλάνε για μια ακόμα καλή στιγμή του σκηνοθέτη που ενδεχομένως να οδηγήσει με κάποιον τρόπο και στα Όσκαρ. Αυτά είναι σκέψεις που για την ώρα δεν μπορούν να απασχολούν τους φαν του σκηνοθέτη αλλά μόνο τα στούντιο. Πριν μπούμε στην αίθουσα για να δούμε και εμείς αυτή τη νέα ταινία του οφείλουμε να πούμε πως ο Μαν είναι ένας από τους ευφυέστερους σκηνοθέτες που διαθέτει η Αμερική αυτή την στιγμή. Παραδόξως άργησε να αναγνωριστεί αλλά ανήκει στην περήφημη γενιά του '70, τότε που Κόπολα, Σκορτσέζε, Σπήλμπεργκ, Ντε Πάλμα, Λούκας σάρωσαν και άλλαξαν τον χάρτη του αμερικάνικου σινεμά.

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές στις ταινίες του Μαν είναι αυτή της μουσικής. Το πως ακριβώς δένει η εικόνα με την μελωδία και τον ρυθμό της μουσικής είναι κάτι που το κατέχει απόλυτα ως γνώση για αυτό δεν διστάζει να χρησιμοποιεί όχι μόνο πρωτότυπη μουσική για τις ταινίες του αλλά και θέματα ή τραγούδια που δεν γράφτηκαν αποκλειστικά για κινηματογραφική επένδυση.

Έτσι μπορείτε να βρείτε ενδιαφέρουσες συνεργασίες με συνθέτες όπως ο Έλλιοτ Γκοτενταλ (ο οσκαρικός συνθέτης της ΦΡΙΝΤΑ), ο Τζειμς Νιούτον Χάουαρντ, ο Τρέβορ Ράμπιν, ο Τζον Μέρφι ή η Λίζα Τζεράρντ. Όμως παράλληλα η ηχητική επένδυση αποκτά διπλό ενδιαφέρον για τον θεατή όταν διαπιστώνει ότι ροκ, ποπ, αμπιεντ ή εθνικ ρυθμοί συνυπάρχουν στο σάουντρακ με την πρωτότυπη μουσική.Και έτσι ο Μόμπυ, οι Μογκουαϊ, ο Σαλίφ Κείτά, οι Κρόνος Κουάρτετ, ο Σανταολάγια αποτελούν κομμάτι της σκηνοθετικής αφήγησης σε κάθε ταινία του Μαν.

Ας θυμηθούμε το υπέροχο σάουντρακ του Τρέβορ Τζοουνς για τον τελευταίο των Μοϊκανών, που θα του άξιζε να φτάσει σε μια οσκαρική υποψηφιότητα (τουλάχιστον), την εκπληκτική απεικόνιση της ψυχοσύνθεσης και της αστάθειας των ηρώων του Insider μέσα από το σάουντρακ των Dead can dance - Massive attack - Jan Garbarek - G. Santaolalla (7 χρόνια μετά με σημαία του το Iguazu o Αργεντίνος σήκωνε το όσκαρ μουσικής για την ΒΑΒΕΛ του Ινιαρίτου), το μουσικό πέριβλημα των δρόμων μιας μεγαλούπολης μέσα από πλήθος μουσικών (από Μαιλς Ντέβις μέχρι Ρουτς) ή την ψυχολογική εσωτερική σύγκρουση των εκπροσώπων νόμου και παρανομίας σε ΕΝΤΑΣΗ και MIAMI VICE μέσα από τους Κρόνος Κουάρτετ ή τον Μόμπυ. Όλα αυτά μας οδηγούν στο συμπέρασμα πως και αυτή την φορά στο PUBLIC ENEMIES θα δούμε και θα ακούσουμε πολλά και όμορφα...

Για την φιλμογραφία του Μαικλ Μαν θα έλεγα πως αξίζει να διαβάσετε το κείμενο του Costello αλλά και το imdb

ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΟΥ ΕΞΗΓΕΙ ΑΙΤΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ (ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ)

ΕΦΥΓΕ Ο ΚΑΡΛ ΜΑΛΝΤΕΝ (ΜΙΑ ΘΡΥΛΙΚΗ ΦΙΓΟΥΡΑ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΧΟΛΥΓOΥΝΤ)

Μπορεί να ήταν 97 ετών αλλά έζησε σε σπουδαίους καιρούς για την Αμερική, την Υφήλιο και το Χόλυγουντ. Μεγαλωμένος την εποχή του Great Depresion (η ιστορική Μεγάλη Ύφεση του Μεσοπολέμου) και πλήρης ενσάρκωση του Αμερικάνικου Ονείρου αφού καταξιώθηκε όντας γιος μεταναστών και μη μπορώντας να βγάλει ούτε μισή αγγλική λέξη από το στόμα στην παιδική του ηλικία αν και γεννήθηκε στο Σικάγο (ο μπαμπάς Σέρβος και η μαμά Τσέχα)

Υπήρξε ένας από τους πιο δυνατούς β΄ρόλους του Χόλυγουντ ενώ και το πέρασμα του από το θεατρικό σανίδι είχε εμβέλεια και δυναμική. Το μοναδικό Όσκαρ (β΄ανδρικού) που κέρδισε το 1952 ήταν για μια θεατρική, εκπληκτική όπως λεγόταν, ερμηνεία (ο Μιτς στο Λεωφορείον ο Πόθος) που όντως πιστοποιήθηκε και στο πανί της μεγάλης οθόνης.

Την δεκαετία του '70 θα κάνει το πετυχημένο πέρασμα του και από την τηλεόραση ενώ η γενικότερη εκτίμηση που απολάμβανε τον έκανε το 1988 πρόεδρο της Κινηματογραφικής Ακαδημίας

Στο βίντεο μπορείτε να δείτε κομμάτι από την σπουδαία φιλμογραφία του πάιζοντας δίπλα σε ιερά τέρατα όπως ο Μαρλον Μπράντο, η Βίβιαν Λι, η Κάρολ Μπέικερ

Δείτε το βιογραφικό του (σε μορφή obituary) στους LA Times

130 ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΣΤΟ DIGI 2009 (ΤΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΣΤΗ ΔΡΑΜΑ)

Αριθμός ρεκορ ο φετινός των συμμετοχών στο Φεστιβάλ ψηφιακών ταινιών μικρού μήκους στην Δράμα τον ερχόμενο Σεπτέμβρη. Με δεδομένο τις μετρημένες συμμετοχές στο κανονικό διαγωνιστικό κομμάτι προφανώς φέτος μεγάλο κομμάτι του κέντρου βάρους του προγράμματος πέφτει στις προβολές των ψηφιακών ταινιών

Η τριμελής προκριματική επιτροπή αφού είδε τις 130 κατατεθημένες ταινίες έβγαλε την τελική της σούμα που περιλαμβάνει 46 συμμετοχές συνολικά.

Αυτό προφανώς σημαίνει πως εκεί στην Δράμα, όπως και στην Θεσσαλονίκη θα πρέπει να δώσουν έμφαση στο ψηφιακό κομμάτι που πλέον όσοι ενδιαφέρονται να κάνουν κάτι κινηματογραφικό στην Ελλάδα το υπολογίζουν ως μέσο έκφρασης. Άρα? Άρα έχουν δίκιο όσοι φωνάζουν πως επιβαλλέται να σταματήσει αυτή η γκετοποίηση των ψηφιακών ταινιών.

Δείτε την επιτροπή και τις ταινίες που περιλαμβάνονται στο φετινό Digi 2009 (αρχείο pdf)

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ (ΜΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΑΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ)

ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ ΜΟΥ (Ε, ΡΕ ΤΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΑΤΕΝΤΕΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΑΠΟ 'ΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ)

ΠΩ, ΠΩ ΖΕΣΤΗ...

Για όποιον θέλει να μάθει αυτή είναι η Άννα Πάκουιν δεκαέξι χρόνια μετά τα "Μαθήματα Πιάνου" της Τζέιν Κάμπιον, την ταινία που την καθιέρωσε κινηματογραφικά.

Τότε ήταν απλά μια χαριτωμένη πιτσιρίκα που έπαιζε πιάνο.

Μιάμισι δεκαετία μετά και πατώντας τα 27 σε λίγες μέρες πολλά φαίνεται να έχουν αλλάξει...

R.I.P. PINA BAUSCH (1940 -2009)

ΚΑΙ ΤΡΙΤΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ JAMES ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Αυτά είναι τα καλά νέα! Άραγε έχει ξαναγίνει αυτό? Οι James ανάγονται στο απόλυτο συναυλιακό γεγονός του καλοκαιριού στην Θεσσαλονίκη. Έχοντας ήδη προπωλήσει σε χρόνο ρεκορ τα εισήτηρια η διοργανώτρια και το σύγκροτημα απόφασισαν να δώσουν άλλη μια ημερομήνία για συναυλία στον ίδιο χώρο που θα γίνουν και οι άλλες δύο, δηλαδή στο Θέατρο Γης. Η προπώληση θα ξεκινήσει στις 2 Ιουλίου στα γνωστά σημεία που ίσχυε και για τις πρηγούμενες δύο προπωλήσεις.

Απορία: Πείτε με αφελή αλλά αφού η διοργανώτρια εταιρία βλέπει τον χαμό που γίνεται για ένα εισητήριο των James γιατί δεν ορίζει έναν πραγματικά μεγάλο χώρο για να χωρέσει όλους όσους θέλουν να δουν το συγκρότημα και να επωφεληθεί και η ίδια? Πόσο κόσμο χωράει το Θέατρο Γης και πόσο π.χ. το Καυτατζόγλειο ή η Προβλήτα στο λιμάνι (εκεί που πριν 12 χρόνια έγινε η συναυλία των U2)?

ΥΓ: Την ίδια στιγμή ματαιώθηκε και η τρίτη μέρα του Ροκγουειβ λόγω καιρού ενώ αύριο ξεκινάει το Cosmos στην Αθήνα με εθνικ, τζαζ, χιπχ χοπ και νιουτανγκο σχήματα. Καλή τους τύχη και καλή διασκέδαση!

Η ΧΑΡΟΥΛΑ ΑΛΕΞΙΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΠΙΣΤΑ ΑΠΟ ΦΩΣΦΟΡΟ (ΜΙΑ ΠΙΣΤΑ - ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ - ΔΕΚΑΕΤΙΑ '80)

Χάρις ή Χαρούλα? Στην δεκαετία του '80 ήταν ακόμα η Χαρούλα. Και τα τραγούδια της συγκλόνιζαν (όπως συμβαίνει και τώρα) κάθέναν από εμάς.


Αν μέσα στη δεκαετία του '70 το ασχημόπαπο έγινε πριγκήπισσα - και μάλιστα με εξαίσια λαϊκή φωνή που ερμήνευε Καλδάρα ή Κουγιουμτζή - μέσα στην δεκαετία του '80 ήρθε η επιβεβαίωση για όσα πιστεύαμε για αυτή την ερμηνεύτρια. Βγαλμένη μέσα από την ίδια φωτιά που κάποτε ανέδειξε ονόματα όπως η Βέμπο και με σκληρή δουλειά η Χαρούλα έγινε γνωστή ως η Χαρούλα όλων μας, η Χαρούλα των Ελλήνων.

Μια Χαρούλα που μιλάει το ίδιο στις διαφορετικές γενιές και ηλικίες.

Ανανεώνει το λαϊκό προφίλ της αποκτώντας και τις απαραίτητες προσβάσεις στο περήφημο έντεχνο, το οποίο μέσα στη δεκαετια του '90 θα γίνει πολύτιμη βάση φανερώνοντας και την στιχουργική - συνθετική της πλευρά.

Μέσα στην δεκαετία του '80, κοινωνικά και πολιτικά έντονη δεκαετία, η Χαρούλα γίνεται σημαία μαζί με άλλες φωνές που βγήκαν στα τέλη του 60 - αρχές 70 όπως η Γαλάνη, ο Νταλάρας, ο Μητσιάς μιας κοινωνίας που παλεύει να βρει την ευρωπαϊκή της διάσταση (Είσαι στην ΕΟΚ μάθε για την ΕΟΚ) αλλά αρνείται ορθώς να εγκαταλείψει την βαθύτερη ταυτότητα της. Φλυαρίες θα πείτε μα παράλληλα και πραγματικότητα όλα αυτά.


Βουτάει λοιπόν σε έναν λαϊκό ήχο που έχει μέσα του τον Χρήστο Νικολόπουλο, τον Μάριο Τόκα και τον Θάνο Μικρούτσικο. Συναντάει τους Φατμέ, μια από τις πρώτες αληθινές περιπτώσεις γνήσιου ελληνικού ροκ (όπως τους ονόμασε ο Βακαλόπουλος), ροκάρει παρέα με τον Νικόλα Άσιμο, ενώ ανοίγει το βλέμμα της για να δει πιο καθαρά και τον υπόλοιπο κόσμο πέραν της ελληνικής επικράτειας με την βοήθεια του Μάνου Χατζιδάκι (τραγουδώντας Βαϊλ, Ρότα και φυσικά Χατζιδάκι) ή την συνεργασία της με τον Πάολο Κόντε. Ας προσθέσουμε εδώ και την στιχουργική της δραστηριτότητα που πρωτοφανερώνεται αλλά και την ερμηνεία της πάνω στην εκφραστική των στίχων ονομάτων όπως του Α. Αλκαίου, του Κ. Χ. Μύρη ή της Λ. Νικολακοπούλου.

Μέσα από αυτή την διαδρομή θα γεννηθούν μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά και πολύ δημοφιλή τραγούδια της όπως : "Εξαρτάται", "Η αγάπη είναι ζάλη", "Ελένη", "Πίστα από φώσφορο", "Πέστο και έγινε", "Πανσέληνος ο έρωτας".

Το κεφάλαιο αυτό κλείνει μάλλον με την μικρή αλλά τόσο δυνατή συνύπαρξη της στο σάουντρακ της Ελένης Καραϊνδρου για το "Μετέωρο Βήμα του Πελαργού" του Αγγελόπουλου. Μπάινοντας στο '90 η Χαρούλα μεταμορφώνεται σε Χάρις και ακολουθεί μια νέα διαδρομή. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που θα την αφηγηθούμε σε μια άλλη στιγμή ραδιοφωνικά...

Η ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΜΙΑΣ ΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ ΤΗΣ (ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΕΙ ΕΚΕΙ ΣΤΟΝ ΜΑΥΡΟΓΥΑΛΟΥΡΟ? ΦΑΓΑΝΕ, ΦΑΓΑΝΕ, ΦΑΓΑΝΕ)

WALK ON (ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ)

Η Αουνγκ Σαν Σου Κι είναι η αρχηγός της αντιπολίτευσης στην Βιρμανία. Είμαι σίγουρος πως σε αυτό το σημείο θα πείτε "ε, και?" Το 1991 η γυναίκα αυτή πήρε το Νόμπελ Ειρήνης, μια πολύ τιμητική διάκριση για Βιρμανό πολίτη. Η διάκριση της βέβαια είχε ένα βαθύτερο σκοπό: την αποδοκιμασία της Δύσης στο δικτατορικό καθεστώς που εδώ και τέσσερις δεκαετίες καταδυναστεύει και σκοτώνει κάθε ελευθερία στην Βιρμανία.

Το 1990 η Σου Κι κέρδισε με το κόμμα της στις ελεύθερες εκλογές που έκανε το χουντικό καθεστώς, το οποίο ήθελε να δείξει πόσο καλό είναι αλλά μάλλον δεν είχε διάθεση να αφήσει την εξουσία και έτσι έθεσε σε κατ' οίκον περιορισμό τη νικήτρια των εκλογών και συνέχισε να κυβερνά. Η Σου Κι στο μεταξύ για τον (μη βίαιο) αγώνα της κατά των στρατιωτικών κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης και το βραβείο Ζαχάρωφ, τα οποία φυσικά δεν μπόρεσε ποτέ να παραλάβει λόγω αυτού του περιορισμού στην οικία της. Τον τελευταίο καιρό η κατάσταση της υγείας της έφτασε σε οριακό σημείο προκαλώντας έναν νέο κύκλο συζητήσεων στη Δύση για το γίνεται στην Βιρμανία αλλά και σχετικά με την απελευθέρωση της πολιτικής κρατούμενης Αουνγκ Σαν Σου Κι.

Αυτή την κουβέντα θέλουν να κρατήσουν σταθερά ανοιχτή οι U2 και έτσι ζητούν από τους φαν που θα δώσουν το παρόν στις συναυλίες της νέας τους περιοδείας (360 tour) κάτι πολύ πρωτότυπο. Όταν η μπάντα θα ερμηνεύει το τραγούδι Walk On θα φοράνε όλοι μια μάσκα που απεικονίζει την Αουνγκ Σαν Σου Κι! Ο δυνατός συμβολισμός και η εικόνα που θα περάσει μέσω των media σε όλον τον κόσμο ίσως αποτελούν το πιο ηχηρο μήνυμα. Οδηγίες δίνουν στο site της τουρ

Το Walk On γράφτηκε το 2000 και περιλαμβάνεται στο αλμπούμ των U2 "All that you can't leave behind" με σκοπό να κάνει γνωστό τον αγώνα αυτής της γυναίκας σε όλον τον κόσμο. Οι U2 κέρδισαν μάλιστα Γκράμι για αυτή την σύνθεση αλλά το θέμα δεν είναι τα λεφτά και η δόξα. Είναι ο σκοπός τον οποίο θέλουν να στηρίξουν με αυτό το τραγούδι. Ένας από τους στίχους του τραγουδιού έδωσε μάλιστα συμβολικά τον τίτλο και στο άλμπουμ

The only baggage you can bring
is all that you can't leave behind

Το 2001 μετά τα δραματικά γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου οι U2 έπαιξαν και αφιέρωσαν το τραγούδι στους φίλους τους σε όλη την Αμερική αλλά και στις οικογένειες όσων χάθηκαν στις επιθέσεις των Δίδυμων Πύργων.

Για την Βιρμανία δείτε επίσης την σελίδα της Εμπόλεμης Ζώνης, που θα σας λύσει πολλές απορίες