Ο μπαμπας τρελαινοταν να ακουει Νινο Ροτα!

Δεν ξέρω πως ακριβώς συνέβη αλλά κάπως μυστηριωδώς και μαγικώς εξαφανίστηκαν χτες οι επισκέψεις του παρόντος ιστολογίου. Επειδή είχε ξανασυμβεί στο παρελθόν και δεν σχολιάστηκε όπως έπρεπε, προειδοποιώ πως την επόμενη φορά δεν θα είμαι ευγενικός και υπομονετικός αλλά θα απαντήσω ανάλογα. Έτσι κι αλλιώς η επισκεψιμότητα δεν είναι κάτι που με απασχολεί αλλά δεν το αγνοώ κιόλας. Όμως αυτό θίγει τόσο εμένα (αφού κάποιος μπαίνει με κακή διάθεση στο "σπίτι μου") αλλά και τους φίλους - επισκέπτες. Και θα πάρω τα μέτρα μου όπως με τόσα άλλα απρόβλεπτα που έχουν συμβεί κατά καιρούς... ΥΓ: Και από ότι έμαθα αυτό συνέβη και σε άλλα μπλογκς σαλονικιότικα και μη (γιατί την έψαξα την δουλειά) οπότε το νου σας ρεμάλια το νου σας!

Κάθε φορά που το ημερολόγιο γράφει 11 Σεπτέμβρη θυμάμαι τρία γεγονότα που έγραψαν την δική τους ιστορία... 11.09.2001 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1973 (η δημοκρατία και ο σοσιαλιστής Πρόεδρος της Χιλής Σαλβαδόρ Αλλιέντε ανατρέπονται από τα άρματα του Αουγούστο Πινοτσέτ. Η πατρίδα του Βίκτορ Χάρα και του Πάμπλο Νερούδα μπαίνει στο σκοτάδι για 17 χρόνια) ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΟΠΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ...

Υπήρξαν η σπουδαιότερη μπάντα στον πλανήτη Γη την δεκαετία του '90. Ο Κερτ Κομπειν είχε μόλις αφήσει τα εγκόσμια δίνοντας πρώτα μια μεγαλοπρεπή κλοτσιά στο λαιφσταιλ της ροκ. Ο Τύπος τους αποθέωσε γράφωντας πως "εγενήθη ημιν νέα μπάντα που μας θυμήζει τους Μπητλς". Οι ίδιοι μεγαλώσαν στις φτωχογειτονιές της εργατούπολης του Μαντσεστερ, ανδρώθηκαν την εποχή που η πόλη ήταν μητρόπολη της ροκ, ποπ και τέκνο μουσικής σκηνής (τότε έγινε γνωστό και ως Μαντ-τσεστερ). Ξεκίνησαν όταν ο Λιαμ Γκάλαχερ ενσωματώθηκε σε μια μπάντα, τους Rain. Για να τους πέισει να αλλάξουν το όνομα σε Oasis. Παίζανε σε κλαμπ και ανοιχτούς χώρους στο Μάντσεστερ. Γλασκόβη 1992: Οι αδερφοί Γκάλαχερ πιάνουν τον ιδιοκτήτη ενός τοπικού κλαμπ και τον ειδοποιούν πως δεν θα φύγουν από το μαγαζί αν δεν τους αφήσει να παίξουν με την μπάντα τους! Ήταν η πρώτη εμφάνιση τους εκτός Μάντσεστερ και η αρχή μιας εξαιρετικής πορείας που τους έφτασε στην κορυφή. Με το Definitely Maybe το 1994 να γίνεται σαουντρακ των υποψι...

Είναι να απορεί κανείς με αυτά που βλέπει και ακούει τον τελευταίο καιρό σε σχέση με τους κινηματογραφιστές? Μάλλον όχι. Εδώ πλέον δεν απορούμε για την ανύπαρκτη αντίδραση του ΥΠ.ΠΟ. και πιο ειδικά τους τελευταίους 9 μήνες όταν ο Μιχ. Λιάπης είχε εξαγγείλει τις αλλαγές στην πολιτική της χώρας για τον κινηματογράφο, παρουσίασε τις βασικές αρχές του πολυπόθητου νομοσχεδίου στην Βουλή και ο πολιτικός που τον αντικατέστησε στο Υπουργείο Πολιτισμού, ο Αντ. Σαμαράς, επί εννέα μήνες δεν είπε και δεν έκανε το παραμικρό για την συγκεκριμένη ιστορία. Και ας είχε προηγηθεί μια έντονη διαβούλευση με τους κινηματογραφικούς φορείς, ένα συνέδριο της Εταιρίας Ελλήνων Σκηνοθετών, μια επιτροπή Γαβρά με πορίσματα που κινούνταν πάνω σε ευρωπαϊκά ανάλογα παραδείγματα και μεγάλη παραφιλολογία και κουβεντολοϊ καφενιακό. Να μην θυμηθούμε βέβαια την ιστορία της Κινηματογραφικής Ακαδημίας (κομμάτι της Ακαδημίας Τεχνών που εξήγγειλε η παρούσα κυβέρνηση το 2004 και η μόνη πρόοδος που συνέβη στο ζήτημα ήταν η πρόθ...

Είδα την Ελλη Λαμπέτη ένα βράδυ στην Ακρόπολη. Φορούσε ένα πλουμιστό εντυπωσιακό φόρεμα και κοιτούσε το άπειρο. Το βλέμμα της ήταν χαμένο στα αστέρια. Η όψη της γλυκιά, η παρουσία της γέμιζε με φως τα πάντα γύρω της. - Τι κοιτάτε? την ρώτησα - Τίποτα. μου απάντησε και γύρισε το βλέμμα της πάλι προς το άπειρο. Για μια στιγμή σάστισα μα πήρα και πάλι θάρρος - Είστε ρομαντική? Το αισθάνομαι. Και εγώ το ίδιο. Μπορώ να μετράω τα αστρικά σώματα και τις κινήσεις του ουρανού ώρες ολόκληρες... Ήταν αλήθεια ή ζούσα μέσα σε ασπρόμαυρη ταινία? Δεν αποκρίθηκε αν και πλησίασα επικίνδυνα κοντά της. Η υφή του φορέματος ήταν τόσο απαλή, αληθινό βελούδο. Τότε δεν ξέρω πως μου ήρθε αλλά της είπατο εξής: - Δεν ξέρω πως το σκέφτεστε αλλά ο Σαίξπηρ έλεγε πως όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή. Θα έλεγα πως είναι σαν ένα λαχείο, μια κάλπικη λίρα στην βασιλόπιτα, ένα ωραίο αλλά τελευταίο ψέμα που λέμε στον εαυτό μας... Σιωπηλή έδειξε να αποκρίνεται καταφατικά σε ότι της έλεγα. Χαμογέλασε πολύ γλυκά, έκανε μια κλιν...