Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2009

50ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ - Η ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ


Δεν ήταν γιορτή, δεν ήταν επέτειος. Ήταν απλά και τυχαία η 50η διοργάνωση μιας ιστορίας που κρατάει 50 χρόνια. Διεκπαιρεωτικά και τραγελαφικά.

  1. Η απουσία των Ελλήνων κινηματογραφιστών ήταν εμφανής όπως και να το κάνουμε. Σε μια χρονιά με πλούσιο υλικό παλιών και νέων δημιουργών οι 8 συμμετοχές που ήρθαν στην Θεσσαλονίκη ήταν απλά ένας κούκος που δεν έφερε την άνοιξη. Στο ρόλο του κούκου ο Κολλάτος (Τους φάγαμε τους ορθόδοξους 4-2!) και ο Ανδρέου. Ο Περικλής Χούρσογλου και η Σοφία Παπαχρήστου σώσανε την παρτίδα με τα βραβεία τους. Θα φύγουν όμως τα Κρατικά Βραβεία από την Θεσσαλονίκη? Θα γίνει νέο ελληνικό διαγωνιστικό? Θα αλλάξει κάτι στην σχέση ελληνικού κινηματογράφου- φεστιβάλ?
  2. Υποτονικό, χαμηλών τόνων, χωρις λαμπρούς προσκεκλημένους, λύσεις εκ των ενόντων και σαν ξαναζεσταμένο φαι. Όταν έχεις "κακομάθει" με Μάλκοβιτς, Βέντερς, Κόπολα οι Τζέρεμι Τόμας, Βέρνερ Χέρτζογκ δεν σε βολεύουν ούτε για πρόγευμα!
  3. Ανυπαρξία της συμβολικής επετειακής σημασίας του φεστιβάλ. Με το ζόρι είδαμε μια εκδήλωση που κι αυτή ετοιμάστηκε στο πόδι. Μου κάνει πραγματικά μεγάλη εντύπωση πως οι τωρινοί υπάλληλοι του φεστιβάλ απαξίωσαν την ιστορία του θεσμού. Μέσα σε 11 μήνες προετοιμασίας κάνενας δεν σκέφτηκε κάτι πρακτικό για να τιμηθούν αυτά τα 50χρονα ιστορίας? Δεν μπορούσε να γίνει μια επιλογή προβολών από το ελληνικό και διεθνές παρελθόν του φεστιβάλ? Μια έκθεση φωτογραφίας και βίντεο με υλικό από τα 50χρονα? Κάποια δρώμενα που να θυμίζουν χαριτωμένες στιγμές της διαδρομής του φεστιβάλ? Μια ημερίδα ή ένα συνέδριο με ανθρώπους σχετικούς που θα μας πουνε πόσα πρoσέφερε αυτή η ιστορία στην Ελλάδα, στα Βαλκάνια, στη Θεσσαλονίκη, στον ελληνικό ή τον διεθνή κινηματογράφο? Πως θα μάθουμε ή θα θυμηθούμε την ιστορία αυτού του σπουδαίου θεσμού?
  4. Street Cinema: Ατάκτως τοποθετημένες εκδηλώσεις ομάδων νέων που δεν στηρίχτηκαν επαρκώς. Τι αξία έχει άραγε να προβάλει το CNN το lindy hop (από τις δυνατότερες συμμετοχές) όταν κανένας στην πόλη δεν γνωρίζει τι κάνουν αυτοί οι "τρελοί" στην Αριστοτέλους ή στο λιμάνι όταν χορεύουν? Παρεπιμπτόντως μερικές ιδέες ήταν και κακές.
  5. Cineκάρτα: Για άλλη μια χρόνια τα επιπλέον προνόμια έφαγαν πόρτα για να μπουν μέσα οι προσκλησάτοι "σινεφιλ". Εδώ πρέπει να προσθέσουμε και τον κορεσμό της διοργάνωσης η οποία φαίνεται να έχει πιάσει ταβάνι στα συνολικά εισητήρια της. Ανεπαίσθητη η αύξηση της τάξης του 2% ή του 5%. Αν η δίοικηση του φεστιβάλ θέλει να ανανεώσει το κοινό της διοργάνωσης θα πρέπει άμεσα να ξαναξεκινήσει τον ετήσιο προγραμματισμό (με εκπαιδευτικά προγράμματα και αφιερώματα και εκτός δεκαημέρου) και μια αληθινή πολιτική επικοινωνίας και συνεργασίας με όλους τους παραγωγικούς φόρεις της πόλης (Πανεπιστήμιο, Δήμος, Νομαρχία, ΔΕΘ, Εργατικό Κέντρο, Εργατική Εστία, πολιτιστικοί φορείς όπως ΚΘΒΕ, Μουσεία, κ.α.) ανοίγωντας το φεστιβάλ σε πολλές κοινωνικές ομάδες της πόλης. Και να μην τους θυμούνται για να γεμίζουν οι Πρόεδροι και οι διευθυντές όλων αυτων των οργανισμών μόνο τις τελετές έναρξης και λήξης!
  6. Πραγματική οργάνωση, μέτρο οικονομίας, νοικοκύρεμα στη διαχείρηση, είσοδος ιδιωτικών χορηγιών (που είναι οι πλούσιες κυρίες της Θεσαλονίκης που ξέρουν να τα σκάνε σε ανόητες δεξιώσεις με μαρούλια Μαδαγασκάρης και μπουζούκια?) και τοποθέτηση ανθρώπων με πείρα και αντίληψη σε όλα τα πόστα του Φεστιβάλ. Για να μην ακούμε παπαρολογίες και πολύ περισσότερο να μην ξαναφέρουν κάποιον Ντεσπλά που θα δει την Αίθουσα Τελετών του Α.Π.Θ. άδεια!
  7. ΑΜΕΣΗ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΘΟΥΣΩΝ ΤΗΣ ΠΡΟΒΛΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ. ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΣΥΝΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟ-ΦΕΣΤΙΒΑΛ - ΜΟΥΣΕΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, ΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΤΕΧΝΗΣ. ΜΕ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΟΜΑΔΩΝ ΚΑΙ ΘΕΣΜΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΝ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥΣ, ΜΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΛΕΣΧΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΣΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΤΕΧΝΗ. (και φυσικά με προσοχή ώστε να μην δημιουργήθει άλλη μια Βαλαωρίτου ή άλλη μια σκυλογειτονιά αλά Λαδάδικα)
ΥΓ: Τα Κρατικά Βραβεία από ότι φαίνεται αποχαιρετούν την Θεσσαλονίκη οριστικά. Σε επόμενο post παρουσίαση σημερινών εξελίξεων

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

50ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ - ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ



Τζέρεμι Τόμας, Τζιμ Γιαννόπουλος και Βέρνερ Χέρτζογκ για την τελική στροφή του Φεστιβάλ. Και μετά χαλαρώνουμε!


Την περίπτωση του Τζέρεμι Τόμας ακόμα και να μην την ξέρεις όταν έρχεται μπροστά σου αξίζει τον κόπο να την ψάξεις λίγο παραπάνω. Παραγωγός σε μερικές από τις σπουδαιότερες ταινίες της τελευταίας 25ετίας ανάμεσα τους ο οσκαρικός Τελευταίος Αυτοκράτορας. Στο μαστερκλας βέβαια δεν είπε και πολλά συγκλονιστικά πράγματα. Το ξέραμε μίστερ Τόμας ότι τα 3/4 της ετήσιας παραγωγής στο σινεμά είναι ριμεικ και εφετζίδικα μπιχλιμπίδια για ιθαγενείς. Εσύ σαν παραγωγός τι κάνεις για να αλλάξει το στάτους? Στην απονομή του Αλέξανδρου πάντως υπήρξε θερμότατη υποδοχή από το κοινό.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

Πρέπει να σχολιάσω τώρα αυτό που είδα? Σαν να βλέπεις σε ριμεικ τον Υπέροχο Άνθρωπο. Άρα μίστερ Τόμας την πάτησες. Η Τζένιφερ Κόνελι σε γνωστά μονοπάτια, ο Πολ Μπέτανι ως Κάρολος Δαρβίνος (μεταξύ τρέλας και λογικής) αξιοπρεπής και η μουσική του Κρις Γιάνγκ διαμάντι!

ΧΕΡΤΖΟΓΚ

Φέτος το Φεστιβάλ είχε τον Γερμανό του. Τώρα που το σκέφτομαι δύο από τους σπουδαίοτερους εκπροσώπους της γενιάς του '70 στο γερμανικό σινεμά (Βέντερς και Χέρτζογκ) ήρθαν την τελευταία τριετία και τιμήθηκαν στην Θεσσαλονίκη. Δεν άκουσα να έκανε κάποια παλαβομάρα, τον φεστιβαλικό λαό πάντως τον μάγεψε και με το παραπάνω ο Χέρτζογκ. Και στην απονομή του Αλέξανδρου, που τον παρέλαβε από τα χέρια του Τεό έγινε το έλα να δεις. Άσχετα αν λίγο μετά στην προβολή της "Διαφθοράς στη Νεά Ορλεάνη" έπεσαν κάποια γέλια.



ΤΖΙΜ ΤΟ ΠΑΤΡΙΩΤΑΚΙ

Μια χαρά τα μιλάει ο Τζιμ Γιαννόπουλος τα ελληνικά. Προτιμάει βέβαια τα αγγλικά για ευνόητους λόγους. Η ομιλία του πάντως είχε σαν βασικούς άξονες τη νέα του παραγωγή, το Άβαταρ του Τζιμ Κάμερον, την τεχνολογία 3D, την οικονομική κρίση και πόσο ζόρικα την πέρασαν τα στούντιο, τις ξένες ταινίες και τις καλές ταινίες. Οι ερωτήσεις που δέχτηκε ήταν λίγο για τα μπάζα αλλά ο ίδιος διασκέδασε την δεύτερη παρουσία του στην Θεσσαλονίκη.

500 ΜΕΡΕΣ ΜΕ ΤΗ ΣΑΜΕΡ

Δεν το έχασες. Βγαίνει την άλλη βδομάδα σε διανομή. Αν δεν το δεις πάντως σίγουρα θα χάσεις. Η Σάμερ θέλει να το παίζει ανεξάρτητη και χειρφετημένη. Ο καλός της όμως περνάει 500 μέρες (σχεδόν εναμιση χρόνο) με τον έρωτα του για αυτήν. Η ίδια δεν είναι απαραίτητο να ανταποκρίνεται πάντα στο κάλεσμα του. Πολλές φορές ο έρωτας και όλα τα παρεπόμενα του είναι απλά αυτό που έγε και ο μακαρίτης ο Λένον: mind games!

ΜΠΙΛΟΜΠΑ

Η Σοφία Παπαχρήστου μετά τα Μήλα των Εσπερίδων του 1997 επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη. Παίζοντας Μπιλόμπα. Η Μπιλόμπα δεν είναι παιχνίδι, είναι τροπος ζωής. Τρυφερή με τους ήρωες της, ανάλαφρα κωμική η Μπιλόμπα είναι η ελληνική ταινία του φεστιβάλ μαζί με τον Διαχειριστή του Περικλή Χούρσογλου. Ένας Γερμανός τεχνοκράτης επισκέπτεται μια κουκίδα του Αιγαίου για ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα της Ε.Ε. Οι κάτοικοι της κουκίδας δεν εχουν πρόθεση να αλλάξουν την ζωή τους μέχρι που τους αναστατώνει ο τεχνοκράτης Γερμανός. Και εκεί οι πετρούλες της Μπιλόμπας αρχίζουν το παιχνίδι για τα καλά.

ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ



Με διάθεση απολογιστική η διευθύντρια του Φεστιβάλ και με λόγο πολύ φορτισμένο συναισθηματικά. Last picture show? Πιθανόν με βάση όσα ακούγονται στο λιμάνι όλες αυτές τις μέρες. Στα αρνητικά της τελετής η - για ακομη μια φορά - μπενχουρικη διάσταση της. 2 ώρες για να απονεμηθούν βραβεία της Βουλής των Ελλήνων και του Δήμου Θεσσαλονίκης, να αρνηθεί η ΠΕΚΚ να τιμήσει κάποια ταινία (και να θυμηθεί τον β εξώστη!). Και φυσικά να απονεμηθούν και τα βραβεία του Διεθνούς χωρίς όμως τον Πρόεδρο της Επιτροπής παρόντα. Ο Τεό λέει είχε ανειλειμένες υποχρεώσεις. Συγνώμη αν δεν κάνω λάθος και η συμμετοχή στην κριτική επιτροπή (από την στιγμή που αποδέχεσαι την πρόσκληση) υποχρέωση σου δεν είναι? Απάντηση: Όχι δεν βρέχει, μας φτύνουνε!

Το Ισραήλ πάντως κέρδισε για πρώτη φορά Χρυσό Αλέξανδρο με τα Σταυροδρόμια Ζωής ενώ η Ρουμανία με το Μετάλλιο Τιμής για δεύτερη συνεχόμενη Αργυρό Αλέξανδρο (πέρυσι ο Αντριάν Σιτάρου με το Hooked είχε λάβει αυτή την διάκριση).

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ - ΤΡΕΧΩ, ΤΡΕΧΕΙΣ, ΤΡΕΧΕΙ, ΤΡΕΧΟΥΜΕ, ΤΡΕΧΕΤΕ, ΤΡΕΧΟΥΝ


Έρχεται μια στιγμή που η φεστιβαλική κούραση σε καταρρέει...


Κάπως έτσι μάλλον έγινε και σε αυτή την περίπτωση και για 2 μέρες δεν ενημέρωσα το μπλογκ. Ταινίες σε αυτό το φεστιβάλ δεν έχω δει ακόμα αρκετές (όσες θα ήθελα δηλαδή) αλλά το τι περιστροφή έχω κάνει γύρω γύρω από το λιμάνι δεν φαντάζεσαι.

ΣΙΝΤ ΓΚΑΝΙΣ

Για τον θείο Σιντ σου είχα πει και σε περασμένο ποστ. Ωστόσο στο μαστερκλας που είχε για τις ανάγκες του φεστιβάλ οι λίγοι, καλοί και μετρημένοι που παραβρεθήκαμε θαμπωθήκαμε από την παρουσίαση της πλήρους δραστηριότητας της Οσκαρικής Ακαδημίας.

Με μια πλούσια βιβλιοθήκη, ένα τρομερό αρχείο με 26 άτομα που αλωνίζουν την υφήλιο ψάχνωντας και συντηρώντας οτιδήποτε σχετίζεται με την τέχνη του σινεμά. Πάνω από 10 εκ. φωτογραφίες, ποστέρ, σενάρια, στορυμπορντς, παρτιτούρες (ο αθεόφοβος ο Γκάνις μας έδειξε την πάρτιτούρα του Άλεξ Νόρθ από το Λεωφορείον ο Πόθος!) καιότι άλλο μπορείς να φανταστείς που σχετίζεται με το γύρισμα μιας ταινίας. Οι 26 αρχειοθέτες και συντηρητές που ανέφερα πριν έχουν επίσης το ιερό καθήκον να συντηρούν και να αναπαλαιώνουν τις κόπιες ταινιών όπως το Ρασομόν του Κουροσάουα για το οποίο η χάρη τους έφτασε μέχρι το Τόκιο ώστε να βρουν κομμάτια της μπομπίνας που έλειπαν και έτσι να φτάσουν στο αρτιότερο ιστορικά αποτέλεσμα.

Φυσικά ο Γκάνις μίλησε και για την χρυσή βιτρίνα του μαγαζιού, τα Όσκαρ για τα οποία εξήγησε τον τρόπο με τον οποίο τα 6000 μέλη της Ακαδημίας ψηφίζουν και αποφασίζουν για τους καλύτερους της χρονιάς. Και για το πως η τηλεοπτική μετάδοση σχετίζεται με τις εντυπώσεις και τα οικονομικά οφέλη της Ακαδημίας. Φυσικά όταν η κουβέντα πήγε στα Ελληνικά Κρατικά Βραβεία ο Σιντ φάνηκε να παραξενέυεται λέγοντας πως η δημιουργία Ακαδημίας Τεχνών μάλλον είναι απαραίτητη. Το ίδιο ανέφερε και ο Περ Χολστ, που για λογαριασμό της EFA παρουσίασε με έναν πιο σεμνό και σύντομο τρόπο την λειτουργία της Ευρωπαικής Ακαδημίας και τα διαδικαστικά της ψηφοφορίας της για τα Φέλιξ.

ΕΙΣΗΤΗΡΙΑ

Ο μόνιμος πονοκέφαλος του Φεστιβάλ επέστρεψε όπως έπρεπε να συμβεί. Αυτός που κάθε φορά πας στα γκισέ για να κόψεις εισητήρια και δεν βρίσκεις ούτε σκόνη. Είναι ωραίο που και φέτος θα σημειωθει άνοδος στη ζήτηση των πολυπόθητων εισητήριων του Φεστιβάλ. Άσχετα αν μέσα χώνουν και τα μηδενικά εισητήρια από προσκλήσεις και κάρτες. Τον κόσμο που αγόρασε Σινεκάρτα σκέφτομαι. Είναι άσχημο να νιώθεις βλάκας και ότι μένεις στην απέξω αν και πλήρωσες ήδη 60, 80 ή 200 ευρώπουλα για να είσαι μέσα.

ΓΕΝΝΕΘΛΙΑ

Και τελικά δεν είμαι ο μόνος που διακρίνει μια αμηχανία του Φεστιβάλ να θυμηθεί το λατρεμένο παρελθόν του. Μόλις μια εκδήλωση με το ζόρι και σε αυτή πάλι κατάφεραν να σχολιαστούν αρνητικά. Και όχι μόνο για αυτό. Όπως φάινεται το Φεστιβάλ φτάνοντας στο Νο50 φτάνει και σε ένα όριο που πιθανότατα να αλλάξουν τον χαρακτήρα και την ταυτότητα του. Λες? Εγώ δεν λέω τίποτα. Οι άλλοι σχολιάζουν και εγώ σου μεταφέρω ως ωτακουστής τι λέγεται.

ΥΓ: Έχω κι άλλα να γράψω αλλά θα τα πούμε και αργότερα. Το φεστιβάλ μπήκε στην τελική τροχιά...

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009

ΣΤΗΝ ΛΩΡΙΝ ΜΠΑΚΟΛ ΤΟ ΦΕΤΙΝΟ ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΟΣΚΑΡ!



Θα έδινα πολλά για να βρεθώ το βράδυ του Σαββάτου στην τιμητική αυτή βραβευση. Η Λωρίν Μπακόλ , μια γυναίκα με αρχοντική κορμοστασιά και ύφος, από τα γοητευτικότερα κορίτσια του Χολυγουντ την δεκαετία του '40 και του '50 πήρε αυτό που έλειπε από μια εξαιρετική διαδρομή με πάνω από 30 ταινίες: ένα Όσκαρ!

Η φιλμοφραφία της πλούσια, η σχέση της με τον Μπόγκι (Χαμφρει Μπόγκαρτ) μυθική, η θέση της στο ζήτημα του Μακαρθισμού ενδιαφέρουσα. Μόλις το 1997 προτάθηκε στην κατηγορία του β γυναικείου ρόλου αλλά η διαστροφική Ακαδημία απένειμε τότε το αγαλματάκι στο αουτσαίντερ Ζυλιέτ Μπινός για τον Αγγλο Ασθενή.

"Έπρεπε να την δείτε πως έκανε όταν το πήρε στα χέρια της. Ήταν το κορίτσι που όλοι αγαπήσαμε στις ταινίες του '40 και του '50"! μου ανέφερε ο Σιντ Γκάνις, πρώην πρόεδρος της Ακαδημίας.

Δείτε την είδηση εδώ ενώ στο site της Ακαδημίας υπάρχει το βίντεο της απονομής, πλήρες βιογραφικό και φιλμογραφία.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ (ΕΝΑ ΠΟΤΑΜΙ ΠΟΥ ΤΟ ΕΛΕΓΑΝ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟ)


Ήταν όλοι εκεί. Ζώντες και τεθνεώτες όπως είπε η Μίνα Ζάννα. Μια συγκινητική βραδιά που γύρισε το ημερολόγιο σε εκείνον τον υπέροχο Σεπτέμβρη του 1960. Όταν ο Ζάννας, ο Σαλτιέλ και ο Πόλιτης, λαμπρά μυαλά και διαννοούμενοι της Θεσσαλονίκης πρότειναν την δημιουργία μιας εβδομάδας ελληνικού κινηματογράφου και άνθρωποι όπως ο Νίκος Μπακόλας, ο μάριος Πλωρίτης, ο Νίκος Μάρτης πίστεψαν στην ιδέα και την έκαναν ο καθένας με τον τρόπο του πράξη. Και μετά ήρθε η Μανταλένα, ήρθε το Εγκλημα στα παρασκήνια, ήρθε το Μια του κλέφτη ήρθε το Ποτάμι. "Ειναί ένας χώρος γεμάτος φαντάσματα", φώναξε ο Νίκος Κούνδουρος μπαίνοντας στην αίθουσα του Ολύμπιον, στην ίδια αίθουσα που 50 χρόνια νωρίτερα τιμήθηκε πρώτος των πρώτων για το Ποτάμι του.

Ο καθένας από τους τιμώμενους είχε να πει και μια ιστορία για εκείνα τα χρόνια. Η Μίνα Ζάννα, χήρα του εκλειπόντος Παύλου, θυμήθηκε πως όταν η Μελίνα έκανε το λάθος να προτείνει τη μεταφορά του φεστιβάλ στην Αθήνα ο Ζάννας της είπε με βροντερή φωνή "Πάνω από το πτώμα μου"! Ο Κώστας Φέρρης θυμήθηκε πως από απλός βοηθός του Κούνδουρου έγινε βοηθός σκηνοθέσιας αφού ο Δημήτρης Σταύρακας και ο Πέτρος Λύκας είχαν εγκαταλείψει λόγω ερωτικών σκιρτημάτων! Και φυσικά ο χείμαρος που λέγεται Κούνδουρος θυμήθηκε και είπε τα άπαντα γύρω από την Θεσσαλονίκη του '60, τα φάντασματα όπως αυτό του Τάκη Κανελλόπουλου που γυροφέρνει το Ολύμπιον, τον Αντώνη Σαμαράκη που την μέρα που το τεχνικό τιμ και το καστ έφευγαν για τον Στρύμωνα (εκεί που γυρίστηκε το Ποτάμι) πήγε στον Κούνδουρο μια ντουζίνα δερμάτινα παλτά με την ευχή να μην κρυώσει κανένας εκεί πάνω.

Η μοναδική εκδήλωση του Φεστιβάλ για τα 50χρονα της ιστορίας του είχε λοιπόν πολύ συγκίνηση και ιστορία μέσα της. Αλλά όπως είπε εύστοχα και ο Φρίξος Ηλιάδης, από τους πρωτεργάτες της τότε κινηματογραφικής κριτικής που τιμήθηκε για την δυναμική παρουσία της στην Θεσσαλονίκη "Φέρτε μου πίσω τα 50 μου και πάρτε όλη την δόξα μου"!

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Έχουν περάσει 50 χρόνια κι όμως παρά τον μισό αιώνα η ταινία του Κουνδουρου είναι φρέσκια και αρυτίδωτη! Μιλώντας με το ύφος και τις ανησυχίες μιας άλλης εποχής παραμένει εντυπωσιακά επίκαιρη και γοητευτική σε όλα τα επίπεδα. Το πότάμι, αυτό το όριο για τις αποφάσεις και τις ίδες τις ζωές των ανθρώπων είναι και ο βασικός πρωταγωνιστής της ιστορίας. Άλλοτε συμβολικά αλληγορικά και άλλοτε απλά αφηγούμενος τις ιστορίες του ο Κούνδουρος δημιουργεί ένα μαγικό αποτέλεσμα. Θα σταθώ λίγο παραπάνω σχολιάζοντας τις ερμηνείες του Ανέστη Βλάχου και των δύο παιδιών της ιστορίας, την γοητευτική Ντέπυ Μαρτίνη, την μουσική του Μάνου Χατζιδάκι (αυτό το μπουζούκι του Τσιτσάνη είναι σαν θεία λειτουργία), τους ζωντανούς διαλόγους και την έξυπνη πλοκή στο σενάριο των Καμπανέλλη, Περγιάλη, Σαμαράκη και Κούνδουρου, το μοντάζ (που στην εποχή του αποτέλεσε την σημαία της ελευθερίας έκφρασης του Κουνδουρου λόγω και της δεύτερης κόπιας που είχαν προβάλει οι Αμερικανοί παραγωγοί).

ΜΟΙΡΑΙΑ ΣΧΕΣΗ

Δεν θέλω να σχολιάσω την ταινία του Ερρίκου Ανδρέου αλλά δεν θα κρύψω κιόλας ότι την είδα και το ότι δεν μου άρεσε τίποτα πέραν των ωραίων κοριτσιών που χρησιμοποιεί ο σκηνοθέτης για τις γυναικείες παρουσίες του φιλμ και κάποιων λίγων πλάνων της Λευκάδας, όπου και διαδραματίζεται η ιστορία. Κια δεν θέλω να σχολιάσω γιατί σέβομαι την σπουδαία ιστορία του Ανδρέου και την προσφορά του στον κινηματογράφο και στο τραγούδι. Αν το κάνω θα γίνω ιδιαίτερα κακός και δεν υπάρχει λόγος να συμβεί. Πολλά πράγματα σεναριακά, σκηνοθετικά, τεχνικά, ερμηνευτικά μου φάνηκαν υπερβολικά γελοία που πραγματικά απελπίζεσαι με την επιλογή του σκηνοθέτη να κάνει μια ταινία με την οποία κιόλας δεν έχει να μας πει απολύτως τίποτα.

ΣΙΝΤ ΓΚΑΝΙΣ

Ο μιστερ Όσκαρ στην μεταξύ μας κουβέντα που έγινε σήμερα. Με καταγωγή από τα Γιαννένα ο θείος Σιντ χαίρεται πολυ όταν θυμάται τους παππούδες του. Για πολλά χρόνια αποτέλεσε εξέχων στέλεχος της αμερικάνικης κινηματογραφικής βιομηχανίας περνώντας από όλα τα ιερά τέρατα του Χόλυγουντ (Παραμάουντ, Σόνυ, Γουορνερ, Φοξ, Λούκας φιλμ) και για τέσσερα χρόνια (2005-2009) υπήρξε ο Πρόεδρος της περηφημης Ακαδημίας των Όσκαρ. Πολύ φιλικός και με μια διπλωματική εξήγηση για τα πάντα ο Γκάνις μας μιλήσε για τα ξενόγλωσα όσκαρ υποσχόμενος να δει το Σκλάβοι στα δεσμα τους του Τ. Λυκουρέση. Φυσικά σχολίασε και το τιμητικό Όσκαρ της Λωρίν Μπακόλ λέγοντας μου πόσο λαμπερή είναι ακόμα και τώρα. Τέταρτη πρωί θα τον συναντήσετε στον Κασσαβέτη όπου θα μιλήσει για ένα θέμα που βασανίζει το φετινό φεστιβάλ: τα βραβεία

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

50 ΧΡΟΝΙΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΡΤ3


Τόσες μέρες δεν σας είπα τίποτα και για άλλη απασχόληση που υπήρχε στο πρόγραμμα τον τελευταίο καιρό. Η ΕΡΤ3 και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου ετοίμασαν από κοινού 2 ειδικές εκπομπές που παρουσιάζουν την 50χρονη διαδρομή αυτού του σπουδαίου θεσμού.

Ήμουν μέρος της δημιουργικής ομάδας (με σκηνοθέτη τον Αλέξανδρο Κάντερ Μπαξ και μοντέρ την Σόνια Μπρέλλου ενώ παραγωγοί ήταν ο Δημήτρης Βέττας και ο Θοδωρής Τσέπος και κάνανε όλοι φοβερή δουλειά και τους ευχαριστώ πολύ για την συνεργασία) που δούλεψε σκληρά για δύο μήνες προκειμένου να βγει ένα ακριβές ιστορικά και άρτιο αποτέλεσμα σε σχέση με τα γεγονότα αυτής της πορείας του Φεστιβάλ.

Η δουλειά μας έχει να κάνει με την αφήγηση και την διαχείρηση ενός μεγάλου αρχειακού υλικού ενώ μεγάλη ήταν και η έρευνα για την εξέυρεση επιπλέον πληροφοριών. Σκοπός μας ήταν να ξεναγήσουμε σινεφιλ αλλά και κοινό που ενδεχομένως να μην είχε μέχρι τώρα όλες τις απαιτούμενες πληροφορίες για να μάθει κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία και λεπτομέρειες για την ιστορία και την σπουδαιότητα του Φεστιβάλ. Κομμάτι του υλικού που χρησιμοποιηθηκε προέρχεται και από το προσωπικό αρχείο μου με σκοπό την ανανέωση του υλικού που ήδη υπήρχε στα αρχεία ΕΡΤ, ΕΡΤ3 και Φεστιβάλ.

Στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται η πορεία του φεστιβάλ ελληνικού κινηματογράφου από το 1960 μέχρι το 1992

Στο δεύτερο μέρος ο μετασχηματισμός και η πορεία του διεθνούς φεστιβάλ στα χρόνια του Μισέλ Δημόπουλου και της Δέσποινας Μουζάκη (1992 - 2009). Αξίζει να σημειωθεί πως είναι η πρώτη φορά που φωτίζεται με τόσες λεπτομέρειες η διεθνής διαδρομή του Φεστιβάλ σε 60 λεπτά εκπομπής

Σήμερα στις 00.00 και αύριο στις 00.30 απο την συχνότητα της ΕΡΤ3 και περιμένω με ενδιαφέρον τα σχόλια σας εφόσον το δείτε

ΜΙΚΡΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΕΣΤΙΒΑΛΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΑΚΗ



Θα σε πάω στο Φεστιβάλ
μια ταινία για να δεις

θα σε πάω και στο Σάκη

για να τρελαθείς!


Μη νομίζεις πως αυτό εδώ
είναι οφθαλμαπάτη

είναι ο Σάκης ο Ρουβάς

μετά την ώρα δωδεκάτη


Κανάλια και μίντια αναντάμ
απλες μικρές ρουβίτσες

δώσαν στο Φεστιβάλ το γκλαμ

ανάψανε φωτίτσες


Η Δέσποινα ήταν φοβερή
με αυτή της την ιδέα

αφού δεν έφερε τον Ντεπ

να κάνουμε παρέα


Στα άκρα έφτασε η γιορτή
που κλείνει τα πενήντα

ο Σάκης έφερε τιμή

άντε και στα εξήντα!


ΥΓ: Αν αυτό συνέβαινε πριν μερικά χρόνια θα μας έπαιρναν όλους με τις λεμονόκουπες. Τώρα πέρασε απαρατήρητο και έφερε στους χώρους του Φεστιβάλ κόσμο που σε άλλη περίπτωση δεν θα πατούσε ποδάρι. Δεν το λέω για καλό. Οι εικόνες που είδαμε χτες στο λιμάνι ήταν πέρα για πέρα σουρεάλ. Έτυχε να συναντήσω χτες 2-3 γνωστούς και φίλους που γούρλωσαν τα μάτια τους όταν τους έλεγα ότι σε λίγο είναι η συνέντευξη τύπου Ρουβά στο Φεστιβάλ. Ειδικά ο ένας που είναι σκηνοθέτης χάζεψε. Μια ακόμα κοσμική αβάντα λοιπόν στην φιλοσοφία του κόκκινου χαλιού που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια στην διοργάνωση...


Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ (ΕΝΑ ΚΟΥΙΖ, ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ,ΔΥΟ ΜΑΣΤΕΡΚΛΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ)


Από που είναι η εικόνα που βλέπετε?

α) από εκδήλωση του πολιτιστικού συλλόγου Μελισσοχωρίου για την γιορτή μελιού, το κατεξοχήν προϊον της περιοχής όπως λέει και το όνομα του χωριού

β) από ημερίδα του ΑΠΘ με θέμα "Υπάρχει ζωή μετά τον ιό Η1Ν1" ?

γ) από εκδήλωση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου

Βρείτε την απάντηση (αν και την θεώρω πανεύκολη) και κερδίστε 12 μανταλάκια, μια μπανάνα τσικίτα και 1 πρόσκληση τζαμπαντάν για το πρόγραμμα της Στέλλας Μπεζαντάκου όπου τραγουδάει

ΕΟΥΧΕΝΙΟ ΚΑΜΠΑΓΕΡΟ

Είναι ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Λαβυρίνθου του Πάνα και έχει το ένα από τα τρια Όσκαρ της ταινίας για την καλ. διεύθυνση. Αυτό ήταν και το θέμα του μαστερκλας του το Σάββατο πρωί. Ο Καμπαγέρο είπε όλα αυτά που φανερώνουν την μαγεία μιας ταινίας σε τέτοιες απαιτητικές παραγωγές και φυσικά το κοινό απόλυασε αποσπάσματα από το συγκεκριμένο έργο. Μπήκα για λίγο στην αίθουσα για να ακούσω κάτι από αυτά που έλεγε στο μαστερκλας ο Καμπαγέρο και μου άρεσε πολύ η παρουσίαση

ΦΑΤΙΧ ΑΚΙΝ

"Τι ακριβώς είναι η Φραγκοσυριανή για σας?" ρώτησα τον Φατίχ Ακίν στην συνέντευξη για την παρουσίαση του Soul Kitchen.

"Το πιστεύεις ότι δεν έχω ιδέα τι ακριβώς σημαίνουν οι στίχοι του τραγουδιού? Μήπως μπορείς να με βοηθήσεις σε αυτό? Τι ακριβώς λένε?"

Στάθηκα μια στιγμή αποσβολωμένος. Τι ακριβώς εξηγείς για ένα κλασσικό τραγούδι του Βαμβακάρη?

"Είναι ένα τραγούδι για έναν έρωτα, για μια αγάπη", του είπα και έδειξε να ενθουσιάζεται απίστευτα

"Οκ! Είμαι λοιπόν και εγώμια Φραγκοσυριανή!" απάντησε και μου έσφιξε το χέρι ευχαριστώντας με για την περήφημη εξήγηση που του έδωσα

ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Σας μίλησα και σε άλλο post για αυτή την δεύτερη ταινία του Κ. Πορομποϊου. Ο σκηνοθέτης που μαζί με τον Λάνθιμο πήραν βραβεία και θετικές εντυπώσεις στις Κάννες καισ το "Ένα κάποιο βλέμμα". Σπουδαίος σκηνοθέτης, πανέξυπνος, ευρηματικός. Η στατική κάμερα διώχνει τους ανίδεους θεατές από την αίθουσα. Μέσα σε 5 σκηνές (με τους λιγοστούς διαλόγους της ταινίας μέσα) παρουσιάζεται όλη η ιστορία της ταινίας. Σχέση και δομή της γλώσσας και εξουσιας, ήθους και νόμου, άγραφου και γραπτού δικαίου. Τα υπόλοιπα αργά πλάνα απλώς χτίζουν τον κύριο χαρακτήρα της ιστορίας (καιόχι μόνο). Δικαια το ρουμάνικο σινεμά ανεβαίνει επίπεδα και συζητίεται. Δικαια και ο Πορομποιου αποκαλείται ένα απο τα σπουδαία νέα πρόσωπα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Ε.Ε.Σ.

Δεν είναι τα αρχικά του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού αλλά της Ελληνικής Ερυθράς Σκηνοθετών! Ή αλλιώς της Εταιρίας Ελλήνων Σκηνοθετών που πήρε πατριωτικά το θέμα της εκπροσώπησης των ελληνικών ταινιών και το έκανε σταυροφορία. Στην χτεσινή συνέντευξη τύπου μοίρασαν φυλλάδια, φώναξαν, γκρίνιαξαν, είπαν πολλά χαριτωμένα που καταλήγουν όλα σε μια εσωστρέφεια και τελικά εξέθεσαν τα (περισσότερα) αιτήματα που εκθετουν και οι ομιχλιστές εδώ και μήνες. Οι οποίοι δεν έχουν ακόμα εμφανιστεί στο Φεστιβάλ. Μόνο ράδιο - αρβύλα ακούμε ότι έρχονται έρχονται και τίποτα ακόμα! Δεν θα έπρεπε να εξηγήσουν στο κοινό του Φεστιβάλ γιατί φέτος απέχουν? Μια ερώτηση θέτω και τίποτα παραπάνω.

Παντως είναι μεγάλη η απορία μου τι εννοούν οι φίλοι σκηνοθέτες όταν μιλάνε για κινηματογραφική εκπαίδευση στην Ελλάδα που περιμένουν να νομοθετηθεί και να υλοποιηθεί. Πρι από καμιά 5ετία ο κος Βενιζέλος με πολλές φιλοδοξίες και μεγαλοστομίες είχε παρουσιάσει το ΑΕΙ Κινηματογράφου στο ΑΠΘ. Το οποίο φέτος βγάζει τους πρώτους απόφοιτους, παιδια που παρουσιάζουν τις ταινίες τους ήδη σε φεστιβάλ μικρού μήκους όπως της Δράμας και της Νάουσας και φέτος για πρώτη φορά σε ένα ειδικό τμήμα και στην Θεσσαλονίκη. Δεν έχω ακούσει κουβέντα για αυτό το τμήμα Κινηματογράφου. Θα μιλήσει κάποιος ή να το αφήσουμε στην τύχη του το θέμα κι ότι κάτσει?

ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΝΤΕΠΛΑ

Ήταν η μέρα της κινηματογραφικής μουσικής η χτεσινή. Και του Γάλλου Α. Ντεπλά. Δύο φορές υποψήφιος για Όσκαρ, με μια Χρυσή Σφαίρα στη συλλογή του, με πλήθος βραβείων και τιμητικών αναφορών για ταινίες όπως Συριάνα, Γέννηση, Μπέντζαμιν Μπάτον, Βασίλισσα, κ.α. Μαγευτήκαμε χτες το πρωί από την παρουσία του και τον τρόπο με τον οποίο εξηγούσε πως το έγραφε τη μουσική του για τις ταινίες και τι λειτουργία εξυπερτούν οι μελωδίες του σε κάποια πλάνα που είδαμε. Αληθινό μαστερκλας. Δείτε στο βίντεο το πως εξηγεί κάπια πράματα σε σχέση με την μουσική της "Γέννησης":



ΤΣΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΝΤΕΠΛΑ

Αργότερα συνάντησα τον σπουδαίο συνθέτη για μια συνέντευξη στο ξενοδοχείο του. Φιλικός, λίγο κουρασμένος αλλά ευδιάθετος μου εξήγησε τι εννοούσε στο μαστερκλας όταν μιλούσε για την σχέση εικόνας - ήχου και για το ποιοι είναι οι δάσκαλοι του. Πολύ καλός γνώστης της κινηματογραφικής μουσικής ιστορίας μου μίλησε για την λατρεία του για τον Γκολντσμιθ, τον Χερμαν, το Τζον Γουίλιαμς (ένας δείνοσαυρος της κινηματογραφικής μουσικής, όπως είπε χαρακτηριστικά) και τον Νίνο Ρότα. Και επειδή το αίμα νερό δεν γίνεται και η καταγωγή του από την πλευρά της μητέρας του είναι ελληνική ο Ντεπλά λατρευει τον Χατζιδάκι και μεγάλωσε με Βαμβακάρη. Τα υπόλοιπα ραδιοφωνικά ακούγωντας την μετάδοση της συνέντευξης προσεχώς.

ΥΓ: Αν ακόμη δεν βρήκατε από που είναι η αρχική φώτο του post να σας πω ότι σε αυτό το Φεστιβάλ έχουμε ζήσει σπουδαία κινηματογραφικά γεγονότα κατά καιρούς. Φέτος ένα τέτοιο είναι η εμφάνιση του Traffic Quintet με το κοντσέρτο τους "Divine Feminine" βασισμένο σε κινηματογραφικές σουίτες των Χερμάν, Γκλας, Νορθ, Γκολντισμιθ, Γιαρέντ, Air και φυσικά Αλεξάντερ Ντεπλά.

Ήταν η τρίτη φορά που αυτό το κοντέρτο εμφανίζεται προς τιμήν πάντοτε και υπό την διεύθυνση του συνθέτη. Στις Κάννες και στη Γάνδη το εισητήριο κόστιζε 50 ευρώ και δημιουργήθηκε το αδιαχώρητο (πατείς με πατώ σε κανονικά όπως μας έλεγαν οι ίδιοι οι μουσικοί του συγκροτήματος).

Εδώ επειδή είμαστε πολύ large τύποι πετάξαμε την εκδήλωση στην Αίθουσα Τελετών του Α.Π.Θ., δεν τη διαφημήσαμε καθόλου, δεν ειπώθηκε απολύτως τίποτα από τα Μέσα(αφού κανένας δεν ήταν χορηγός επικοινωνίας κι αν ειπώθηκε ήταν αυτά τα λόγια του σωρού που λένε όλοι για το πλούσιο πρόγραμμα του φεστιβάλ με εκφράσεις του τύπου "εχει και αυτό και αυτό και αυτό" και στο τέλος δεν σου μένει τίποτα). Την ίδια ώρα δύο πορείες (κυρικάτικα!) έκοβαν την Αγίου Δημητρίου στα δύο όποτε αν κάποιος ταλαίπωρος είχε την διάθεση να πάει του κοβόταν αμέσως η διάθεση. Επίσης γινόταν το αδιαχώρητο στο Αριστοτέλειο στην "μεγάλη" πρεμιέρα της δεύτερης κινηματογραφικής παρουσίας του Σάκη Ρουβά που γίνεται στα πλαίσια του Φεστιβάλ!

Του φεστιβάλ που αδιαφόρησε για το Κοντσέρτο του Ντεπλά και των συνεργατών του. Δεν ειπώθηκε λέξη ξαναλέω. Κανένας από την διεύθυνση της διοργάνωσης δεν ήρθε να τιμήσει το συνθέτη. 18 θεατές οι περισσότεροι υπάλληλοι του Γαλλικού Ινστιτούτου περιχαρείς που είδαν στην Ελλάδα έναν δικό τους άνθρωπο να παρουσιάζει ένα σπουδαίο κοντσέρτο. Ο ίδιος ο Ντεπλά και οι συνεργάτες αμήχανοι μας παρουσίασαν σε παγκόσμια πρώτη μια νέα εκτέλεση του "Αγάπη που έγινες δίκοπο μαχαίρι" του Χατζιδάκι κι αυτό γιατί οι άνθρωποι χάρηκαν που ήρθαν στην Ελλάδα! Που να 'ξεραν όμως!

Δεν είναι η πρώτη φορά που το Φεστιβάλ εκτίθεται και εκθέτει τόσο άσχημα. Αν οι άνθρωποι του νιώθουν πως δεν μπορούν να στηρίξουν μια εκδήλωση ας μην την κάνουν. Πόσα αντέχει η Θεσσαλονίκη πια? Σήμερα έχει δύο συναυλίες (Μπιρκιν, Τερσέν) και έναν σκασμό ταινιών. ποιος θα πάει σε όλα αυτά? Ας μην φορτώνουν το πρόγραμμα με εκδηλώσεις που δεν μπορούν να στηρίξουν. Ή ας βρουν τον κατάλληλο άνθρωπο για να τρέξει να τα στηρίξει επικοινωνικά. Τα έχω πει και θα τα λέω μέχρι να κουραστώ αυτά τα πράγματα. Ο κόσμος θέλει λίγη βοήθεια (πληροφόρηση, κίνητρο) για να πάει σε ένα τέτοιο γεγονός. Δεν τα αφήνεις στην τύχη τους. Αν ήταν μπουζούκια θα τρέχανε μόνοι τους. Και δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία πως η σπουδαία συναυλία που παρακολούθησα (ήμουν και εγώ εκεί!) αν παρουσιαζόταν στη Σάνη ή σε κάποιο άλλο σοβαρό φεστιβάλ μουσικής ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ θα έσκιζε!

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009

ΠΡΟΣΕΧΩΣ... (ΣΑΒΒΑΤΟ 14/11)




Ο Κορνέλιου Πορομπόιου είναι στην ομάδα των νέων Ρουμάνων κινηματογραφιστών που ταράζουν τα νερά τα τελευταία χρόνια. Φέτος στις Κάννες μαζί με τον Κυνόδοντα του Λάνθιμου μοιράτηκαν τη δόξα στο "Ένα κάποιο βλέμμα". Η προηγούμενη ταινία του "Ήταν ή δεν ήταν" μου είχε αρέσει πάρα πού παράτην εμμονή με την στατικότητα της κάμερας. Στο Αστυνομία, Ταυτότητα λέγεται ότι κοιτάει την Ρουμναία 20 χρόνια μετά τον Τσαουσέσκου, όπως διαμορφώθηκε ως χώρα του σύγχρονου καπιταλισμού και κάνει θάυματα. θα το διαπιστώσουμε αυτό το Σαββατοκύριακο στος προβολές της στο φεστιβάλ.

ΕΠΙΣΗΣ

Μην ξεχάσετε τον "Διαχειριστή"του Περικλή Χούρσογλου. Σήμερα 23.00 στοΟΛΥΜΠΙΟΝ και Δεύτερα 15.30 στην Μαρκετάκη. Ο Περικλής στηρίζει το Φεστιβάλ και εμείς στήριζουμε έναν από τους καλούς κινηματογραφιστές που αναδείχτηκαν στην Ελλάδα από τις αρχές των 90ς. Έναν σκηνοθέτη που κοιτάει με τρυφερότητα τον άνθρωπο, τα βλέμματα, τις λάθος επιλογές τους,την διαδρομή τους.

50ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ - ΗΜΕΡΑ 1η (ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ, SOUL KITCHEN ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ)

Η πιο κεφάτη ταινία του Φεστιβάλ είναι ελληνική και έχει Τούρκο σκηνοθέτη!

Δεν είναι η πρώτη φορά που το φεστιβάλ ξεκινάει αγχωμένο από υποχρεώσεις. Απλά αυτή τη φορά παραπήγε το κακό. Επίσης δεν είναι η πρώτη φορά που το φεστιβάλ βγάζει τόση φτώχεια στην οργάνωση. Συνηθισμένοι είμαστε όμως γιατί γκρινιάζουμε? Η γιορτή πάντως κουρδίστηκε και πλέον βρίσκεται στην 50η διοργάνωση του. Την έναρξη της οποίας τίμησε το άπαν σύμπαν από τους τοπικούς βουλευτές και υπουργούς και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις.



Μεταξυ τους και ο Υπουργός Πολιτισμού, που μπορεί ευθύς να μην ήταν ξεκάθαρος αλλά το μήνυμα που έπρεπε το έστειλε. Μήνυμα που στην ουσία κοιτάει με συμπάθεια την κινητοποίηση των σκηνοθετών αλλά από εδώ και πέρα ο κος Γερουλάνος θέλησε να κάνει παιχνίδι αυτός. "Είναι δύσκολο σε καιρούς κρίση να μιλάς για τέχνη και για κρατική ενίσχυση. Οι πολίτες θα περάσουν δύσκολα τα επόμενα χρόνια, το ίδιο και η τέχνη." είπε ο δημοφιλής υπουργός και μας προιδέασε για όσα μάλλον θα δούμε στο νομοσχέδιο που όπως δήλωσε κατηγοριματικά ετοιμάζεται και θα κατατεθεί για δημόσια διαβούλευση: "Θα κάνουμε τη δουλειά που πρέπει και κάθε ιδέα είναι ευπρόσδεκτη, όπως επίσης και κάθε κριτική. Όμως στο ζήτημα των οικονομικών πηγών και της ενίσχυσης οφείλουμε να δώσουμε συγκεκριμένες απαντήσεις και λύσεις. Ήρθε η ώρα η τέχνη να πάψει να σιγεί και να πάψει να εφησυχάζει." Πράγμα που μάλλον σημάινει πως η εποχή των παχουλών αγελάδων με το απέραντο χρήμα του Κέντρου Κινηματογράφου παρήλθε και από 'δω και πέρα η ιδιωτική πρωτοβουλεία θα μπει δυναμικά στο παιχνίδι της ενίσχυσης του ελληνικού κινηματογράφου.

Για τον όποιο ελληνικό κινηματογράφο μάλλον η απουσία του φέτος θα λειτουργήσει ως ιδανική ευκαιρία για μια μεγάλη δυναμική κουβέντα για το μέλλον και τη σχέση του με το φεστιβάλ. Η κεραμίδα μας ήρθε από εκεί που δεν το περιμέναμε, από τον Γιώργο Χωραφά ο οποίος τους έσφαξε με το βαμβάκι τους ομιχλιστές: "Είμαστε περήφανοι σε αυτό το φεστιβάλ και για τα έργα που θα δείξουμε αλλά και για αυτά που δεν θα δείξουμε! Κάποιοι στην Ελλάδα στήνουν ένα σενάριο για μια ταινία καταστροφής ενός σινεμά που έχει στερέψει. Αλλά εμείς είμαστε εδώ και θα συνεχίσουμε το φεστιβάλ."

Η αλήθεια είναι πως η ανησυχία για το ζήτημα αυτό είναι έκδηλη. Η Εταιρία Σκηνοθετών έχει πάρει το ζήτημα περίπου ως προσωπικό. Χτες μοίραζαν φυλλάδια στα οποία τόνιζαν μετ' επιτάσεως "Κάτω τα χέρια από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης!" και τα έχωναν στον Πρόεδρο του ΕΚΚ, τον κο Παπαλιό για τον οποίο λένε πως εφαρμόζει τη μοναδική πατέντα να είναι ο κύριος παραγωγός και χρηματοδότης των ελληνικών ταινιών και από την άλλη να υπονομεύει το Φεστιβάλ αφήνοντας το γυμνό από ελληνικές ταινίες. Κάι είναι τόσος ο ζήλος της Εταιρίας που κάτι πήρε το αυτί μου για λεκτικούς διαπληκτισμούς και βαριές εκφράσεις μέλους της με τον κο Παπαλιό στο φουαγιέ του Ολύμπιον την ώρα της τελετής! Να ετοιμάζομαστε για μια ακόμα σκηνή μεγαλείου του ελληνικού πολιτισμού όπως και στις Νύχτες Πρεμιέρας που ξεκατινιάστηκαν οικογενειακώς οι κινηματογραφιστές?

Ο Περικλής Χούρσογλου πάντως στην εκπομπή μου δηλώνε παρών στη φετινή διοργάνωση ανοίγωντας μάλιστα το ελληνικό πρόγραμμα και μιλώντας πολύ καθαρά και χωρίς περιστροφές για αυτή την σχέση ελληνικού σινεμά και φεστιβάλ που δοκιμάζεται ανοιχτά: "Μας προβληματίζει που το φεστιβάλ βρίσκει πολλά χρήματα για να διοργανώνεται ενώ το Κέντρο δεν έχει λεφτά για να κάνει ταινία. Αφού τα βρίσκει τα λεφτά μπράβο του και καλά κάνει. Εγώ πιστεύω πως η Θεσσαλονίκη είναι μια ιστορία που οφείλει να την στήριξουμε και να μην την αφήσουμε να μαραζώσει. Εδώ έφερα όλες μου τις ταινίες από την αρχή και έζησα ωραίες στιγμές."



SOUL KITCHEN

Αφήνοντας πίσω μας όλα αυτά τα δυσάρεστα και περίπλοκα ζητήματα η ταινία που άνοιξε την 50η διοργάνωση ανέβασε το κέφι κατακόρυφα. Ο λατρεμένος της Θεσσαλονίκης Φατίχ Ακίν ήταν παρών και χειροκροτήθηκε πολύ θερμά και στην αρχή αλλά και στο φινάλε της πρεμιέρας της ταινιάς του. Όπως και ο Αδάμ Μπουσδούκος, ο Ζίνος Καζαντζάκης του Soul Kitchen, που μαζί με τον αδερφό του μπλέκουν σε ιστορίες και περιπέτειες στους δρόμους του Αμβούργου. Η ταινία μοιρίζει Ελλάδα και γουτάρει να μιλάει για Ελλάδα στα 100 λεπτά της διάρκειας της. Και έχει πολύ χιούμορ χωρίς να απαρνηθεί την ταυτότητα του σπουδαίου δημιουργού που απασχολεί τα μεγάλα φεστιβάλ με το έργο του. Κάτι που με συγχωρείτε φίλοι κινηματογραφιστές μαζί σας είμαστε όλοι αλλά τέτοια κωμωδία δύσκολα βλέπουμε στον ελληνικό κινηματογράφο. Προσωπικά αδυνατώ να καταλάβω γιατί μια ελληνική κωμωδία πρέπει να έχει τα στοιχεία μιας κινηματογραφικής αρπαχτής. Και γιατί όσοι κάνουν κωμωδία πρέπει να είναι στο περιθώριο της τηλεόρασης.

Μια φούντωση λοιπόν είχε ο Ζϊνος του Soul Kitchen, την αγαπημένη του Ναντίν, μια δίμετρη ξανθιά σούπερ Γερμανίδα (από αυτές που ο κλασικός Έλλην καμακωτής περιμένει στα λατρεμένα τουριστικά μέρη μας να συναντήσει και να κουτουπώσει σε βραδιές γεμάτες greek summer passion) και το εστιατόριο που άνοιξε και το οποίο αλλάζει μορφη όπως θα αλλάξει και ο ίδιος στο τέλος της ταινίας. Ο Βαμβακάρης, οι Λοκομόντο, ο Σιδηρόπουλος γίνονται το πιο ωραίο σάουντρακ ενώ το σενάριο δεν έμπαζε από παντού. Ο Ακίν είναι πλέον σκηνοθέτης με στόφα και ακόμα και σε αυτά τα λεγόμενα "εύκολα" ξέρει να είναι σοβαρός και να σέβεται τον θεατή του. Κι αφού η ταινία μύριζε Ελλάδα και οι ελληνικές ταινίες μετριούνται στα δάχτυλα των δύο χεριών είναι δίκαια η πιο καλή ελληνική ταινία του Φεστιβάλ!

ΥΓ: Δεν ήταν άσχημη η τελετή έναρξης που ετοίμασε ο σκηνοθέτης Άγγελος Φραντζής. Μοντέρνα, σοφιστικέ, στο πνεύμα της νέας εποχής με την τεχνολογία που μπαίνει στον κινηματογράφο αλλάζοντας τον χάρτη. Το διαπιστώνετε και στα βιντεο που έχω αναρτήσει. Οι Urban Screen δημιουργήσαν ένα πολύ ωραίο δρώμενο που για 10 μέρες θα δώσει άλλη πνοή στο Ολύμπιον και στο φεστιβάλ. Και ο Χρήστος Λούλης πολύ καλός και μετρημένος. Εκείνο όμως που μου έκανε εντύπωση είναι που η τελετή του επετειακού φεστιβάλ δεν μας θύμησε τίποτα από αυτά τα 50 χρόνια διαδρομής του φεστιβάλ. Σαν να μην υπήρξαν δηλαδή αυτά τα 50χρονα και φτάσαμε ξαφνικά από το 1960 στο 2009! Ταινίες, ιδέες, πρωταγωνιστές δεν εμφανίστηκαν. Ο αείμνηστος ο Ζάννας, ο Κανελλόπουλος, ο Τζέιμς Πάρις, το ρεύμα του ΝΕΚ, ο β εξώστης, η διεθνοποίηση του Μισέλ και του Εϊπίδη με τον Κιαροστάμι, τον Σαμπρόλ και τον Εγκόγιαν που πήγαν άραγε? Όλα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας?

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ : ΜΑΖΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝΕ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝΕ

ΔΩΣΤΕ ΜΑΣ ΤΟ ΟΛΥΜΠΙΟΝ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΜΑΣ (ΚΑΙ ΠΩΣ Η FOG FILMS ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΑΚΑΦΗΜΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΑΙ ΒΡΑΒΕΙΑ ΑΛΑ ΣΕΖΑΡ)


50ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ - ΑΡΧΙΖΕΙ?


Στην Όλγα που φέτος θα λείπει...


Είναι αυτές οι μέρες που η νοσταλγία αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα σου... Θυμάμαι τα πρώτα μου φεστιβάλ. Πιτσιρικάς που ανακάλυπτε με περιέργεια τα πάντα και προσπαθούσε να καταλάβει τι θα πει Τεριρεμ και Δοξόμπους.

Αργότερα στα πρώτα χρόνια του Μισέλ, έφηβος πάλι αδηφάγο τέρας περιέργειας έκανα κοπάνες από φροντιστήρια και εξετάσεις για να δω τον Δημακόπουλο, το Μεταίχμιο και το Τέλος Εποχής. Στην Σφαγή του Κόκορα, στο σινεμά Ανατόλια, πήρα 2-3 φίλους για να δουν τι είναι επιτέλους αυτότο φεστιβάλ μα έφυγαν τρέχοντας. Τους τρόμαξε το πράσινο άλογο στα κάδρα της ταινίας.

Στα 18 έβγαλα την πρώτη δημοσιογραφική διαπίστευση. Πήρα συνέντευξη τον Γουόλτερ Λάσαλυ και χάζευα τον σοφό παππού Τονίνο Γκουέρα και τις ιστορίες που έλεγε για τον Φελίνι.

Είναι ηλίθιο αλλά ως φαντάρος δεν έβαλα βύσμα για να γλυτώσω τα σύνορα αλλά για να πάρω μια βδομάδα άδεια και να παρακολουθήσω την Απίστη της Λιβ Ούλμαν και το Ένας και ένας του Ζαπατίνα. Τελικά με στείλανε σε ένα φυλάκιο στο Λαγκαδά...

Όσο προχωρούσα τόσο περισσότερο έμπαινα στο πετσί αυτής της διαδικασίας. Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Ταινίες, μπύρες στον Θερμαϊκό, σκοτεινές αίθουσες, νεαρες φοιτήτριες που διψάνε για κουλτούρα και ο Τάκης Κανελλόπουλος να συγκλονίζει με την φρέσκια ακόμη Εκδρομή του.

Τον πρώτο μου έρωτα αυτές τις μέρες τον βρήκα. Πάρεες, πεταμένα παλτά στις καρέκλες για να πιάσουμε θέσεις, εισητήρια και ομίχλη στον ορίζοντα. Όλα σαν σινεφιλικό αγγελοπουλικό τοπίο, σαν εκείνη την αφίσα του Φεστιβάλ στα 41α γεννέθλια.

Στον 9.58 καλύπτω την ιστορία αυτή 5 χρόνια τώρα. Έχει την γοητεία της και εδώ. Να είσαι ο μοναδικός ραδιοφωνικός δημοσιογράφος που απλώνει το μικρόφωνο στον Σάλλες και στον Γκλόβερ για 5 λεπτά κουβέντα. Ο Σανταολάγια με την κιθάρα του ευχαριστεί το πλήθος και εγώ κρατάω σημειώσεις από το μαστερκλας.

Και τώρα πάλι εδώ. Μόνος. Οι περισσότεροι φίλοι έχουν φύγει, άλλοι θα ανέβουν από Αθήνα για λίγες μέρες και μπορεί να τους δω. Μα δεν είμαι και ακριβώς ίδιος με αυτόν που αφήσανε, ούτε έχω αλλάξει και ακριβώς. Κι όμως είμαι εδώ και κανένας πλέον δεν θα μου στείλει sms "να σου πιάσω μια θέση?" Περνάει ο χρόνος για ολους. Σκληρή η φετινή δοκιμασία, όχι μόνο για το φεστιβάλ αλλά και για μένα. Θα αντέξω? Θα δούμε...

ΥΓ: Η Παράλλαξη κλέινει 20 χρόνια φέτος. Ξεκίνησε ως κινηματογραφική αναγνωστική απόλαυση κάποτε. Σήμερα αφουγκράζεται όσο μπορεί τον παλμό μιας ναρκωμένης πολιτείας. Χρόνια πολλά παιδιά!

ΥΓ1: Fix Carre, Εξώστης, Οθόνη και ατέλειωτες ανταποκρίσεις από το μέτωπο της Θεσσαλονίκης. Τα θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή μια αναδρομή για τις ανάγκες μιας έρευνας που μένει πάντα στα μισά του δρόμου...Ο Τάσος Μιχαηλίδης κάνει καίριες παρεμβάσεις και δεν χαρίζει κάστανα σε κάνεναν. Πόσο λέιπουν τέτοιες φωνές σήμερα...

ΥΓ2: Ξύπνα! Φτάσαμε! Ελπίζω να βρω αρκετά όνειρα φέτος στις αίθουσες...

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009

50 ΧΡΟΝΙΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ




Μετά από την στάση εργασίας επιστρόφη στο στούντιο για την ολοκλήρωση του αφιερώματος για τα 50χρονα του Φεστιβάλ. Κεφάλαιο τελευταίο η δεκαετία του 80 και η πορεία προς την διεθνοποίηση. Με τον Βασίλη Κεχαγιά, κριτικό κινηματογράφο και διευθυντή του Μουσείου Κινηματογράφου. Που θυμάται τα άστατα χρόνια του β εξώστη, την υψωμένη γροθιά του Σταυρού Τορνέ, τα τελευταία χρόνια της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών. Η πορεία προς το μέλλον του Φεστιβάλ έχει ξεκινήσει...

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ



Η σημερινή εκπομπή δεν θα μεταδοθεί μετά την απόφαση της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Μακεδονίας - Θράκης να κηρύξει στάση εργασίας στην ΕΡΤ3 μεταξύ άλλων στις 17.00 - 18.00 ως κίνηση συμπαράστασης στην 24ώρη απεργία των συμβασιούχων και δημοσιογράφων της ΕΡΤ και της Ε.Σ.Η.Ε.Α.

ΤΑ 25 ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΗΣ ΔΕΚΑΤΙΑΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ PASTE (ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΣΤΙΣ Η.Π.Α.)


Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009

50 ΧΡΟΝΙΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ - ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ



Ο Λευτέρης Κογκαλίδης θυμήθηκε πολλά χτες το απόγευμα στην εκπομπή. Φώτισε τη διεθνή όψη του φεστιβάλ. Μας μίλησε για τη Ρίτα Χειγουορθ και τη Λέσλι Κάρον που τους πήρε συνέντευξη. Δεν είναι και λίγο να έχεις απέναντι σου τη θεά Τζίλντα και να την ρωτάς όσα περισσότερα μπορείς! Μίλησε ακόμη για τον Τζέημς Πάρις, τα φασολάδα πάρτι, τα μικροσκάνδαλα της Ελένης Ανουσάκη και τον τότε πολυμήχανο εκδότη της Μακεδονίας και εκ των οργανωτών του φεστιβάλ Γιάννη Βελλίδη και για τα βραβεία του Φεστιβάλ που ως έναν βαθμό υπαγορεύτηκαν - όχι όλα αλλά σίγουρα κάποια - από πολιτικές ντιρεκτίβες της εποχής. Βέβαια η κουβέντα μας τελειωσε κάπως γλυκόπικρα μιλώντας για τις χαμένες ευκαιρίες της Θεσσαλονίκης (αν αγαπάς αυτή την πόλη τα σκέφτεσαι αυτά!) και για το πόσο η Θεσσαλονίκη διοργανώνει η ίδια αυτό το Φεστιβάλ (μια μόνιμη κουβέντα τα τελευταία χρόνια).

Σειρά έχουν τρεις σκηνοθέτες που θα μας μιλήσουν για την εποχή της χούντας, μια εποχή που οι χωροφυλάκες βλέπαν τις ταινίες μαζί με τους θεατές, το μακρύ ζεμπέκικο της Ευδοκίας, τη γέννηση του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, την εμφάνιση του β΄εξώστη, το ΑντιΦεστιβάλ του 1977 φτάνωντας στα μέσα της δεκαετίας του '80. Περισσότερα ραδιοφωνικώς...

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009

ΕΦΥΓΕ Ο ΝΟΤΗΣ ΠΕΡΓΙΑΛΗΣ



Ένας σπουδαίος των γραμμάτων και των τεχνών έφυγε σήμερα από κοντά μας. Ο Νότης Περγιάλης μπορεί να μην είχε μεγάλους ρόλους κινηματογραφικά αλλά υπήρξε σπουδαία μορφή στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στην λογοτεχνία, στο τραγούδι. Το βιογραφικό του πλούσιο και φυσικά εκεί που πάει θα έχει μεγάλη παρέα...

ΥΓ: Κινηματογραφικά εκτός από τους μικρής διάρκειας ρόλους υπήρξε και εξαιρετικός σεναριογράφος. Μιλώντας για το φεστιβάλ τις τελεύταίες μέρες αξίζει να θυμηθούμε πως κομμάτι από το σενάριο της βραβευμένης στην Πρώτη Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου ταινίας "Το Ποτάμι" του Νίκου Κούνδουρου είναι δικό του. Η τιμητική προβολή της ταινίας την επόμενη εβδομάδα στο ΟΛΥΜΠΙΟΝ αποκτά επιπλέον νόημα...

ΥΓ1: Στο τραγούδι της ανάρτησης οι στίχοι υπογεγραμένοι από τον Νότη Περγιάλη.

50 ΧΡΟΝΙΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ - ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ


Η Ροζίτα Σώκου μας πήγε αρκετά πίσω. Σχεδόν 50 χρόνια αφού μαζί μας θυμήθηκε πως ήταν η πρώτη Εβδομάδα ελληνικού κινηματογράφου, πως η Ηλέκτρα του Κακογιάννη κέρδισε τον Ουρανό του Κανελλόπουλου, πόσο εύαισθητη ψυχή υπήρξε ο Τάκης Κανελλόπουλοςκαι πόσο σπουδαία ήταν η ιστορία που έγραψε στο Φεστιβάλ (όταν οι κριτικοί γράφουν για την πρώτη του ταινία Μακεδονικός Γάμος το 1960 "Εγενήθη ημίν σκηνοθέτης" τα λόγια μάλλον περιτεύουν) και τι συνέβη σε αυτό που ονομάστηκε το σκάνδαλο του 1966 όταν μια επιτροπή dream team (με Χατζιδάκι, Τσαρούχη, Λαμπέτη, Μπακογιαννόπουλο, Βαφόπουλο κ.α.) ανέδειξε ως καλύτερη την πιο χλιαρή ταινία της διοργάνωσης ενώ την ίδια στιγμή το κοινό χειροκρότησε θερμά Κανελλόπουλο, Μανθούλη και Γλυκοφρύδη για τις δημιουργίες τους. Φυσικά το αποτέλεσμα της επιτροπής απασχόλησε εφημερίδας Αθηνών και Θεσσαλονίκης αφού οι αποκαλυπτικές λεπτομέρειες του αποτελέσματος και οι κατηγορίες έδιναν και έπαιρναν.

Την σκυτάλη σήμερα παίρνει ένας άνθρωπος που έζησε πολύ καλά το φεστιβάλ επίσης. Ο Λευτέρης Κογκαλίδης συντάκτης τότε του Ελληνικού Βορρά, σε μια εποχή που οι εφημερίδες της Θεσσαλονίκης είχαν όντως φωνή και η άποψη τους βαρύτητα, ήταν νεαρό πουλί (όπως λέγονται δημοσιογραφικά οι νέοι συνάδελφοι) όταν περπάτησε από το Μεντιτερανέ Παλάς μέχρι το Ολύμπιον παρέα με δύο αγαπημένους ηθοποιούς της εποχής για να δει την πρεμιέρα της ταινίας τους. Οι δύο ηθοποιοί ήταν ο επίσης νεαρός και γόης του ελληνικού σινεμα, γνωστός και ως ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη (τίτλος ταινίας είναι για να μην παρασύρεστε) Άλκης Γιαννακάς και η γοητευτική - δεσποινίς ετών 39 - Ίλυα Λυβικού. Και η ταινία τους ήταν ο Ντελικανής του Μαν. Σκουλούδη, από τα γεγονότα του 1963 στο Φεστιβάλ.

Λάτρης του Φεστιβάλ κινηματογράφου και του θρυλικού πλέον Φεστιβάλ ελληνικού τραγουδιού (ευτυχείτε!) ο Λ. Κογκαλίδης παρακολουθούσε επί χρόνια τις ταινίες ενώ πήρε σύνεντευξη από μυθικά πρόσωπα όχι μόνο του εγχώριου κινηματογραφικού σταρ σύστεμ αλλά και του διεθνούς. Η φώτο από εφημερίδα εποχής νομίζω πιστοποιεί το αληθές των λόγων μου. Παίρνοντας λοιπόν το νήμα από εκεί που το άφησε η Ρ. Σώκου ο Λ. Κογκαλίδης θα μας βάλει στα άδυτα του Μεντιτερανέ Παλάς και της Ε.Μ.Σ. μέχρι την στιγμή που ένα τανκ, ένα πουλί και ένας στρατιώτης καθίσαν στο σβέρκο μιας χώρας...

ΠΕΡΙ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΙ "ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ"


Δεν του έφτανε του Άγγελου Θεοδώρου το κείμενο - πορτραίτο της Δέσποινας Μουζάκη, ήθελε και σύνεντευξη με ερωτήσεις - μπετονοκάρφα!

Για να συμπληρώσω και εγώ το ερώτημα για τον ετήσιο προγραμματισμό η αλήθεια είναι πως κάτι αφιερώματα σε Μιγιαζάκι, Αλτμαν και άλλους κλασσικούς που μας υποσχέθηκε η κα Μουζάκη και παλιά τα αγαπούσαμε καθώς μας γνώρισαν σπουδαίες στιγμές του παγκόσμιου κινηματογράφου δεν τα βλέπουμε πλέον. Όπως επίσης δεν βλέπουμε πολλές σινεφιλ εκδηλώσεις στο Ολύμπιον τα τελευταία χρόνια. Αντιθέτως κάτι ημερίδες, σεμινάρια και διάφορα κοσμικά event από ανθρώπους που βγαίνουν από το χώρο σαν Ούνοι αφού αφήνουν ότι μπορεί να φανταστεί κανείς από σκουπίδια...

Η Θεσσαλονίκη βέβαια με τα κείμενα της στο πολιτιστικό έχει αποφασίσει να γίνει αυτό που δεν κάνουν οι άλλοι: πολύ σκληρή για να πεθάνει... Εγώ συμφωνω με τους συναδέλφους γιατί έτσι κι αλλιώς κάθε χρόνο έχω κουραστεί να τα γράφω και να τα λέω. Ας γίνουμε πιο πολύ μπας και ακουστεί τίποτα!

Και εδώ ένα κείμενο καταπέλτης για τον διεύθυντη του ΚΘΒΕ από τον ίδιο δημοσιογράφο, που σε λίγο θα αρχίσουν όλοι να τον ψάχνουν για να μάθουν που κρύβει αυτή η πόλη τόσο νεύρο και σπιρτάδα...

TIMES : ΟΙ 100 ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ


Οι λίστες της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα είναι πλέον γεγονός. Αν και η δεκαετία ουσιαστικά έχει διάρκεια από 2001 μέχρι 2010 οι περισσότεροι νομίζω πως τώρα θα σκεφτούν πως πέρασαν αυτά τα δέκα πρώτα χρόνια (2000-2009) της νέας εποχής. Οι Λονδρέζικοι Times έφτιαξαν μια λίστα με τις κορυφαίες 100 ταινίες της δεκαετίας αυτής.

Με αρκετό βρετανικό φλέγμα και σοβαρές παραλείψεις αλλά μια άποψη είναι πάντα μια άποψη και πρέπει να είναι σεβαστή. Προσωπικά εντύπωση μου προκάλεσε πως διάλεξαν το Νο1 της λίστας και πως τόσες ταινίες δράσης είναι εντός αλλά ο Σκοτεινός Ιππότης παραμελήθηκε τόσο χαμηλά. Και δεν είναι η μόνη ταινία που παραμελήθηκε ή αγνοήθηκε. Κάποια άλλα διαμαντάκια όπως π.χ. κάποια από τις ταινίες της Pixar που πλέον έχουν αναδείξει την ταινία animation σε κάτι ανώτερα από μια ταινία που αφορά απλά τα παιδιά.

Η λίστα μπροστά στα μάτια σας και τα σχόλια σας ευπρόσδεκτα για μια υπέροχη κουβέντα

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΟΣΚΑΡ


Μια ενδιαφέρουσα κόντρα έβγαλαν τα Ευρωπαϊκά Κινηματογραφικά Όσκαρ, τα λεγόμενα και EFA ή εν συντομία Φέλιξ.

Ο Προφήτης του Οντιάρ κοντράρει στα ίσια το Slumdog του Ντάνι Μπόιλ με 6 υποψηφιότητες για την κάθε ταινία. Την εξάδα των καλύτερων ταινιών της χρονιάς συμπληρώνουν τα Σφραγισμένα χείλη του Στ. Ντάλντρι, το Fish Tank της Αντρέα Άρνολντ, το Άσε το κακό να μπεί του Τόμας Αλφρεντσόν και η Λευκή Κορδέλα του Μικάελ Χάνεκε. Δύσκολη η επιλογή στο παιχνίδι αυτό για τα περίπου 2000 μέλη της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας.

Ο Αντίχριστος έχει επίσης κερδίσει 3 υποψηφιότητες για Α γυναικείο, σκηνοθεσία και φωτογραφία ενώ και η τελευταία ταινία του Αλμοδόβαρ Ραγισμένες αγκαλιές πήρε το κατιτις της από υποψηφιότητες (4 συνολικά).

Στην κατηγορία καλύτερου Ευρωπαϊου Συνθέτη της χρονιάς η EFA έχει να αναδείξει έναν εκ των Αλεξάντερ Ντεπλά, Αλμπέρτο Ιγκλέσιας, Γιόχαν Σοντερκβιστ και Γιακομπ Γκροθ. Προσωπικά δεν έχω ολοκληρωμένη άποψη αλλά με μια πρώτη ματιά θα διάλεγα έναν από τους Ντεπλά και Σόντερκβιστ

Τιμητικό βραβείο για την προσφορά του στον κινηματογράφο θα πάρει φέτος ο Βρετανός σκηνοθέτης Κέν Λοουτς. Τα βραβεία της EFA θα δοθούν στα μέσα του Δεκέμβρη στο Μπόχουμ της Ρουρ(Βεστφαλία/Γερμανία).

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2009

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ...


ξεκίνησε η Εβδομάδα των Κινηματογραφιστών στην ομίχλη. Και οι πρώτες εντυπώσεις έχουν αρχίσει να αποτυπώνονται στο χαρτί:

ΠΡΟ-ΒΟΛΕΣ

και

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΩΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ (αλήθεια αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει στην Θεσσαλονίκη και να συνδυαστεί με τα 50χρονα του Φεστιβάλ? Μα τι σκέφτομαι τώρα...)

50 ΧΡΟΝΙΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ - ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ




ΣΤΟ ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΜΕ ΤΟ ΝΙΚΟ ΚΥΠΟΥΡΓΟ


Το πρώτο μέρος πήγε καλά. Ο Νίκος Κυπουργός μας μίλησε για κινηματογραφικές μουσικές και για το πως ο ίδιος συνθέτει κάθε φορά αυτές τις υπέροχες μελωδίες του για τις εικόνες του κινηματογράφου και θεάτρου. Θυμήθηκε τις εποχές των πρώτων του συμμετοχών στο Φεστιβάλ και τα βραβεία που έχει λάβει στη Θεσσαλονίκη.

Μας είπε ακόμα για την Sweet Suite, την μεγάλη σουίτα με τις μουσικές του Μάνου Χατζιδάκι από τον κινηματογράφο, που παρουσίασε πριν από 3 χρόνια στο Φεστιβάλ Αθηνών και στα Δημήτρια και την ηχογραφεί αυτές τις μέρες με την υπέροχη Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης και τον Μύρωνα Μιχαηλίδη και το χρέος του απέναντι στο Μάνο. Δεν το ζήσατε τόσο έντονα αλλά την ώρα που ακούγαμε το σάουντρακ της Ελεύθερης Κατάδυσης του Γ. Πανουσόπουλου ο Νίκος Κυπουργός συγκινήθηκε και θυμήθηκε λεπτομέρειες από αυτή την πρώτη... μετά θάνατον Μάνου συνεργασία τους.

Αν μπορούσα θα τον είχα κι άλλες ώρες στο στούντιο αλλά έτσι κι αλλιώς όλα τα καλά κάποια στιγμή τελειώνουν. Πάντως ο Κυπουργός έχει γεμάτο το μελλοντικό πλάνο του με σχέδια για κινηματογραφικές μουσικές (με τον Στέλιο Χαραλαμπόπουλο που μετά από 13 χρόνια και τον Άδη του γυρίζει την πρώτη του φιξιόν ταινία), ηχογραφήσεις, ταξίδια και σεμινάρια σε ανήσυχους νέους κινηματογραφιστές και μουσικούς. Κι αφού κάποια από αυτά τα σχέδια του έχουν μέσα τη Θεσσαλονίκη ίσως να τον ξαναφέρουμε στα ραδιοφωνικά μέρη μας...




ΣΗΜΕΡΟΝ

Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος Φεστιβαλ Κινηματογράφου - 50 χρόνια στον αέρα η Ροζίτα Σωκου, παλιά δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου, γυρίζει το ρολόι του χρόνου 50 χρόνια πίσω και μας θυμίζει τα πρώτα ηρωικά χρόνια που το Φεστιβάλ ονομαζόταν Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου. Ηρωικά γιατί το Φεστιβάλ πάλευε να καθιερωθεί αλλά ήταν και χρόνια με μεγάλη κοσμικότητα. Μας μιλάει για τον σπουδαιότερο κινηματογραφιστή που έβγαλε η Θεσσαλονίκη, τον Τάκη Κανελλόπουλο και για το πως έχασε το βραβείο καλύτερης ταινίας δύο φορές με τον ίδιο άδικο τρόπο(για τον Ουρανό και την Εκδρομή). Τέλος θυμάται το "σκάνδαλο του 1966" και τον εκκεντρικό Τζέημς Πάρις. Κάπου εκεί θα πιάσει το νήμα ο επόμενος καλεσμένος μας. Αλλά για αυτόν θα τα πούμε προσεχώς...

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

ΝΙΚΟΣ ΚΥΠΟΥΡΓΟΣ: ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ




βίντεο: Η Ελευθερία Αρβανιτάκη στο τραγούδι που κλείνει την ταινία "Οξυγόνο" των Ρέππα - Παπαθανασίου. Μουσική : Ν. Κυπουργός, Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου

Σήμερα στο πρώτο μέρος του αφιερώματος για τα 50χρονα του φεστιβάλ εφόσον δεν στραβώσει τίποτα ο μουσικοσυνθέτης Νίκος Κυπουργός, ένας από τους πρωταγωνιστές του ελληνικού κινηματογράφου και του φεστιβάλ, έρχεται στο στούντιο και θυμάται μια μεγάλη διαδρομή γεμάτη μουσικές και βραβεία. Από το Μεμέντ γεράκι μου και την σχέση ζωής με τον Μάνο Χατζιδάκι μέχρι το ROM, το Μεταίχμιο, το Πεθαμένο Λικέρ, τους Ακροβάτες του Κήπου, το Fugitive Pieces και τη Νύχτα που ο Κ. Καβάφη συνάντησε τον Φ. Πεσόα.

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2009

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ -50 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!


Μια διαδρομή 50 χρόνων. Αμέτρητα καρέ στην μεγάλη οθόνη του Ολύμπιον και της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών. Κόντρες και ατέλειωτες δημιουργικές συζητήσεις για τον κινηματογράφο (πρωτίστως). Από το Όλυμπος Νάουσα στο Ντορέ και από εκεί στο Μεντιτερανέ και στο Μακεδονία Παλάς.

Ο Τζέημς Πάρις, η Ελένη Ανουσάκη, ο β΄εξώστης, η γέννηση του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, ο Δοξόμπους και η μεγάλη στροφή της Διεθνοποίσης.

Από τον Κιαροστάμι και τον Ιοσελιάνι στο Τεό, τον Στοούν και τον Χέρτζογκ. Από το Ποτάμι του Κούνδουρο στο Without του Αβρανά. Ο Μισέλ Δημόπουλος και ο Δημήτρης Είπίδης και εν συνεχεία η Δέσποινα Μουζάκη και ο Γιώργος Χωραφάς. Οι Νέοι Ορίζοντες και οι Ημέρες Ανεξαρτησίας. Εδώ είναι Βαλκάνια και τα όμορφα φεστιβάλ, όμορφα καίγονται!

Μνήμες, ταινίες,μουσικές και αμέτρητες φωτογραφίες. Αφηγήσεις, ιστορίες, σενάρια, βραβεία, χειροκροτήματα.

Όλα αυτά θα γίνουν θέαμα ραδιοφωνικό για μια βδομάδα στον 9.58.

Από την Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2009 17.00 - 18.00 καθημερινά και για μια εβδομάδα ο Γιάννης Γκροσδάνης θυμάται, αναλύει, ψάχνει και βρίσκει το νήμα της ιστορίας του φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Λίγες μέρες πριν τη μεγάλη γιορτή των 50 χρόνων με συνεντεύξεις ανθρώπων που έζησαν το Φεστιβάλ όλα αυτά τα χρόνια από κοντά, κινηματογραφικές μουσικές και μια αρχειακή έρευνα που θυμίζει λεπτομερείς πτυχές της πλούσιας διαδρομής ενός σπουδαίου θεσμού!

ΣΤΙΒ ΜΑΡΤΙΝ ΚΑΙ ΑΛΕΚ ΜΠΑΛΝΤΟΥΙΝ ΠΑΝΕ ΣΤΑ ΟΣΚΑΡ



Και ενώ εδώ μας έχει πιάσει φεστιβαλική πρεμούρα στο Χόλυγουντ ανακοινώθηκε ποιος θα παρουσιάσει την επόμενη τελετή των Όσκαρ. Είπα ποιος? Διόρθωση: Ποιοι! Γιατί δύο θα είναι οι παρουσιαστές και τα ονοματά τους Στήβ Μάρτιν και Άλεκ Μπάλντουιν. Μετά την άρνηση του Χιου Τζάκμαν να συνδράμει την Ακαδημία για δεύτερη φορά στο δύσκολο έργο του οικοδεσπότη της τελετής οι παραγωγοί του σώου προέκριναν τη λύση ενός καλού κωμικού και ενός ηθοποιού που βρίσκεται στα πάνω του αυτή την περίοδο, προφανώς περικλείοντας τις δύο φιλοσοφίες που επικράτησαν στην παρουσίαση των όσκαρ την τελευταία δεκαετία. Και σοφιστικέ χιούμορ με καρφάκια και χαριτωμένα αστεία και θέαμα για όλη την οικογένεια.

Για τον Μάρτιν δεν είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζει τα Όσκαρ οπότε ξέρει τις κακοτοπίες και πως να τις αποφύγει ενώ για τον Μπάλντουιν ο ενθουσιασμός του πρωτάρη περισσεύει.
Άλλωστε η πρώτη τους επίσημη δήλωση φανερώνει και το χιούμορ που λατρεύουν οι Αμερικάνοι να βγάζουν σε αυτές τις περιπτώσεις. "Εϊμαι χαρούμενος που θα παρουσιάσω τα όσκαρ με τον εχθρό μου Άλεκ Μπάντουιν" είπε ο Μάρτιν για να λάβει ακριβή την απάντηση από τον συμπαρουσιαστή του: "Δεν παίζω καλό μπάντζο (σσ: αυτή την εποχή ο Μάρτιν κάνει τουρ με διάσημη μπάντα της κάντρι μουσικής σκηνής) αλλά είμαι ξετρελαμένος με την ιδέα της παρουσίασης των Όσκαρ".

Υπενθυμίζεται πως Μάρτιν δεν έχει λάβει ποτέ υποψηφιότητα Οσκαρ ενώ ο Μπάλντουιν τα έχει καταφέρει μια φορά το 2003 στην κατηγορία β ανδρικού ρόλου για το Cooler ενώ έχει κερδίσει υποψηφιότητα Τονι για την ερμηνεία του στο κλασικό έργο του Τένεσι Ουιλλιαμς Λεωφορείο ο Πόθος και δύο Εμμυ για την ερμηνεία του στο 30 Rock, όπου σαρώνει μαζί με την Τίνα Φέι (φαντάζομαι πως η δαιμόνια πρώην Σάρα Πέιλιν θα συνδράμει στα κείμενα και σε κάποια παρουσίαση τους δύο hosts όποτε θα πέσει πολύ γέλιο).

Υπενθυμίζεται πως η τελετή απονομής των Όσκαρ θα πραγματοποιηθεί στις 7 Μαρτίου 2010.

ΥΓ: Πληροφορίες επίσης αναφέρουν πως οι παραγωγοί προσέγγισαν τους Μπεν Στίλερ και Ρόμπερτ Ντάουνι τζ για την παρουσίαση των Όσκαρ και εκείνοι αρνήθηκαν. Ευτυχώς! Όσο και να τους αγαπάς και τους δύο το χιούμορ τους παραμένει χοντροκομμένο (του Στίλερ ειδικά). Απορώ πως το σκέφτηκαν. Δεν είναι MTV awards, είναι Όσκαρ γαμώτη μου!

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

50ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ



Και το 50ο Φεστιβάλ είναι πλέον μπροστά μας. Μαζί με το μέγα ερώτημα του: Why Cinema Now? Κι όμως άλλο είναι το μέιζον ερώτημα αγαπητέ αναγνώστη. Εχω την αίσθηση πως το Why Thessaloniki's Film Festival Press Conference in Athens? ταιριάζει πιο πολύ στην προκειμένη περίπτωση. Για το επετειακό Νο 50 λοιπόν, όπως και τα προηγούμενα χρόνια η επίσημη παρουσίαση έγινε στην Αθήνα. Στο Υπουργείο Πολιτισμού. Χωρίς τον Υπουργό? Γιατί απ' ότι έμαθα ο αρμόδιος Υπουργός δεν έδωσε το λαμπρό παρόν στην μεγαλειώδη εκδήλωση. Και αθηναϊκή εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας μαζί με αθηναϊκό free press (βρίσκω εδώ άσκοπο το ερώτημα πως ένα αθηναϊκό δωρεάν έντυπο αποτελεί χορηγό επικοινωνίας μιας εκδήλωσης που αφορά την Θεσσαλονίκη) τις προηγούμενες μέρες είχαν "διαρρεύσει" τα 3/4 του προγράμματος. Πάλι καλά εκεί στο φεστιβάλ που φρόντισαν να κρατήσουν και κάμια έκπληξη για σήμερα.

Στο πρόγραμμα της εκδήλωσης τώρα τα πράγματα δεν δείχνουν να θυμίζουν επετειακό φεστιβάλ. Το διεθνές διαγωνιστικό για άλλη μια φορά θα μετρήσει δυνάμεις και αυτή τη φορά ελλείψει των ελληνικών ταινιών μάλλον θα δοκιμάσει το πιο σκληρό crush test του όντας πλέον το κυρίως πιάτο για τους δημοσιογράφους και κριτικούς κινηματογράφου. Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής ο Θόδωρος Αγγελόπουλος (που πλέον εξελίσσεται σε μεγάλο έρωτα και της τωρινής διοίκησης του φεστιβάλ με τις τόσες παρουσίες του: 2007 - τιμητική Βέντερς, 2008- Ειδική πρεμιέρα για την "Σκόνη" και 2009 - Πρόεδρος του jury).

Ο Βέρνερ Χέρτζογκ απολαμβάνει επίσης μεγάλες τιμές στο πρόγραμμα αφού πληρέστερο αφιέρωμα δεν θα μπορούσε να γίνει. 52 ταινίες (μικρού, μεσαίου και μεγάλου μήκους) δηλαδή το σύνολο της φιλμογραφίας του θα παρουσιαστεί στη Θεσσαλονίκη. Το 1/5 του φετινού πρόγραμματος (αν δεχτούμε και τα μικρού μήκους του πειραματικού τμήματος βγαίνει σούμα 250 ταινίες) είναι Χέρτζογκ! Αμά δεν βγούμε τρελαμένοι σαν τον Κίνσκι από τη φετινή διοργάνωση...

Μεγάλο κομμάτι και της φετινής διοργάνωσης η "Θεία από το Σικάγο" με άλλα λόγια οι αγαπημένοι φίλοι μας από το Χολιγουντ. Σιντ Γκανίς (πρώην Πρόεδρος της Ακαδημίας των Όσκαρ), Τζέρεμι Τόμας (οσκαρικός παραγωγός του Τελευταίου Αυτοκράτορα), Τζιμ Γιαννόπουλος (τώρα που έμαθε το δρόμο και του άρεσε και το καλντερίμι της προβλήτας να τον χάσουμε τον θείο Τζιμ?).

Την κορδέλα της διοργάνωσης θα κόψει ο Φατιχ Ακιν ( κι αυτός γνώριμος της Θεσσαλονίκης από παλιά) με το Soul Kitchen ενώ τη φετινή διοργάνωση κλείνει ο Αλέν Ρενέ και τα Αγριόχορτα.

Στα υπόλοιπα του προγράμματος ξεχωρίζουν ο Εουχένιο Καμπαγέρο που κέρδισε Όσκαρ καλ. διεύθυνσης για τον Λαβύρινθο του Πάνα (κι αφού μαζεύουμε όλο το team του Ντελ Τόρο δεν φωνάζουμε και τον ίδιο τον δημιουργό να καταλάβουμε ότι όντως αξίζει η προσπάθεια?), ο Γκιόργκι Πάλφι, που η Ταχιδέρμια του είχε αναγουλιάσει κόσμο (είναι από τους λόγους που δεν αγγίζω πλέον χαβιάρι), Μιριάνα Καράνοβιτς (πρωταγωνίστρια του Κουστουρίτσα), Σαμουέλ Μαόζ (ο νικητής του Χρυσού Λέοντα 2009), ο Κότζι Γουακαμάτσου (παραγωγός της Αυτοκρατορίας των αισθήσεων).

Το σπουδαίο ραντεβού μας με το 50ο φεστιβάλ έρχεται όταν φτάνει στην πόλη ο σπουδαιότερος συνθέτης (σύμφωνα με τα φετινά WSA) της χρονιάς, ο Γάλλος ελληνικής καταγωγής Αλεξάντερ Ντεπλά για τον οποίο έχουμε μιλήσει αρκετές φορές και φυσικά θα ξαναπούμε όταν έρθει στην Θεσσαλονίκη. Μια θετική κίνηση του φεστιβάλ να καλεί έναν άνθρωπο από τον χώρο της μουσικής. Ακόμη καλύτερο βέβαια θα ήταν αν οργανώναν και κάποια συναυλία του αλλλά ας μην γκρινιάζω και για αυτό.

Για τις ελληνικές ταινίες δεν χρειάζεται να ξαναπούμε. Έξι κέρδισαν το πάσο της απλής προβολής και άλλοι δύο θα εκπροσωπήσουν τη χώρα και στο διεθνές διαγωνιστικό ( ο Κυριάκος Κατζουράκης και ο Σταύρος Ιωάννου). Τα υπόλοιπα ελληνικά αφορούν το Digitalwave(που σημειώθηκαν και εδώ διαρροές προς ομιχλη μεριά) και τις φοιτητικές ταινίες του Α.Π.Θ. Οι Ομιχλιστές πάντως αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο να ανηφορήσουν προς Πλατεία Αριστοτέλους μεριά με τις ταινίες τους ή έστω κάποιο χαριτωμένο happening. Προς το παρόν έχουν να ασχοληθούν με την δική τους διοργάνωση στην Αθήνα...

ΥΓ: Φυσικά ο σχολιασμός δεν τελειώνει εδώ. Εκ πρώτης όψεως φτώχια καταραμένη είναι το πρόγραμμα και δεν θυμίζει σε τίποτα το φεστιβάλ του μισού αιώνα ζωής. Αλλά ας αφήσουμε το χρόνο να κυλήσει και θα τα πούμε όλα στην ώρα τους

Ο ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΝΤΕΠΛΑ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


Μέρα ευτυχίας η σημερινή καθώς δημοσιεύτηκε το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κινηαμτογράφου. και δεν είναι η χαρά για το πρόγραμμα γενικώς αλλά για μια συγκεκριμένη πληροφορία που θα μας απασχολήσει εκτενώς τις επόμενες ημέρες. Ο Αλεξάντερ Ντεπλά, ο σπουδαίος Γάλλος συνθέτης για τον οποίο έχουμε πει και γράψει πολλά στο μπλογκ και ραδιοφωνικά έρχεται στο Φεστιβάλ! Περισσότερα σε λίγο και στην εκπομπή.

ΥΓ: επίσης συνέντευξη με τους Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη που θα παρουσιάσουν το πρόγραμμα της Εβδομάδα΅ς Ελληνικού Κινηματογράφου στην Αθήνα. ¨Ολα αυτά σε λίγο...

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

Η ΤΑΡΑΧΩΔΗΣ ΘΗΤΕΙΑ ΜΙΑΣ ΜΟΙΡΑΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ (ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ)


Ξεκίνησα την ανάγνωση τελείως αδιάφορα αλλά στην πέμπτη αράδα κόντεψα να πέσω από το κάθισμα. Καλά δεν είμαι τόσο ονειροπαρμένος αλλά θαμπώθηκα από την κινηματογραφική πένα του συναδέλφου αρθογράφου της εφημερίδας Θεσσαλονίκης. Πέρα από το χαριτωμένο του πράγματος το κείμενο του Άγγελου Θεοδώρου είναι πλούσιο σε παρασκηνιακές λεπτομέρειες και καταγγελίες γύρω από τα ταλαίπωρα οικονομικά και οργανωτικά του φεστιβάλ για όσους θέλουν ένα σύντομο φροντιστήριο όσων θα ακολουθήσουν τις επόμενες μέρες και βδομάδες.

Δεν φλυαρώ περισσότερο γιατί στο κάτω κάτω τα γραπτά μένουν. Παραθέτω το link και σας εύχομαι καλή διασκέδαση:

Η ΜΟΙΡΑΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ (Η ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΤΟΥ ΖΟΡΜΠΑ, ΤΗΣ ΗΛΕΚΤΡΑΣ, ΤΟΥ ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΥ)


Ο Μιχάλης Κακογιάννης μιλάει για μια σπουδαία διαδρομή γεμάτη ταινίες και όχι μόνο. Φτάνωντας μέχρι τα Όσκαρ, κερδίζοντας μια Χρυσή Σφαίρα, αποτελώντας ένα από τα περιζήτητα ονόματα του Φεστιβάλ Κανών για χρόνια. Από το Κορίτσι με τα μαύρα μέχρι το Ζορμπά και από την Ηλέκτρα μέχρι την Ιφογένεια και από τον Αττίλα μέχρι το Βυσσινόκηπο το έργο του Κακογιάννη διακρίνεται για την ελληνικότητα του. Ακόμη και ο Τσέχωφ του ήταν ένα επίτευγμα βγαλμένο από έναν Έλληνα. Για όλα αυτά, όπως και για τα όνειρα, τους έρωτες του, την ζωή στην Κύπρο με την οικογένεια, τα πρώτα βήματα του ως ηθοποιός και...τενόρος, λεπτομέρειες και παραλειπόμενα από αυτή τη πλούσια διαδρομή μπορείτε να τα διαβάσετε στην αυτοβιογραφία του με τίτλο ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ : ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Το βιβλίο επιμελήθηκε ο δημοσιογράφος Χρήστος Σιάφκος με τον οποίο σήμερα θα έχουμε μια κουβέντα γύρω από την θαυμαστή περίπτωση που ακούει στο όνομα Μιχάλης Κακογιάννης