Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2009

ΕΡΧΕΤΑΙ Η 66η ΜΟΣΤΡΑ


Το ανακοίνωσα ως είδηση με κάποιες λεπτομέρειες στην χτεσινή ραδιοφωνική εκπομπή αλλά δεν πρόλαβα να το σχολιάσω και και να δώσω και κάποια στοιχεία στο ιστολόγιο. Με μικρή καθυστέρηση λοιπόν ας γίνουν τώρα όλα αυτά:


2 με 12 Σεπτεμβρίου λοιπόν είναι η φετινή 66η διοργάνωση του αρχαιότερου κινηματογραφικού φεστιβάλ που γίνεται στην Βενετία. Με 70 παγκόσμιες πρώτες (ταινίς που έρχονται τόσο από την Ευρώπη, όσο από την Ευρώπη αλλά και την αγαπημένη των Ιταλών Ασία).

Το πρόγραμμα παρουσιάζει ενδιαφέρον αλλά φανερώνει και το άγχος των διοργανωτών να κρατήσουν την λάμψη και το γκλάμουρ που πέρυσι στερήθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Κάποιες από τις ταινίες μάλιστα που αναμενόταν να κάνουν την πρεμιέρα τους στην Βενετία προτίμησαν τελικά άλλους προορισμούς (καλή ώρα ο Μάρτιν Σκορτσέζε και η νέα ταινία του "Shutter Island", που κάποιοι εξ Αμερικής λένε ότι μπορεί να την δούμε να φτάνει μέχρι τα Όσκαρ του 2010).

Στο διαγωνιστικό πρόγραμμα ξεχωρίζουν σίγουρα τα ονόματα των Τορνατόρε, Φατιχ Ακίν, Πατρις Σερώ, Κλαιρ Ντενί, Βέρνερ Χερτζογκ (ο επίσημος καλεσμένος του 50ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης), Μικέλε Πλασίντο, Ζακ Ριβέτ, Μαικλ Μουρ (και σίγουρα θα γίνει τρελός χαβάς με το νέο του ντοκιμαντέρ που μιλάει για την οικονομική ύφεση στην Αμερική).

Εκτός συναγωνισμού θα περάσουν από το Λίντο σκηνοθέτες όπως οι Στήβεν Σόντερμπεργκ και Όλιβερ Στόουν ενώ η κριτική επιτροπή φέτος από απαρτίζεται από τους Ανγκ Λι (πρόεδρος), Λιλιάνα Καβάνι, Τζο Ντάντε (που τον θυμηθήκαν?), Ανουράγκ Κασιαπ, Λουτσιάνο Λιγκάμπουε. Αν κατάλαβα καλά το φετινό μεγάλο αφιέρωμα και τιμώμενο πρόσωπο της διοργάνωσης αφορά την εταιρία ΠΙΞΑΡ και τον σκηνοθέτη της Τζον Λάσιτερ.

Φυσικά η Ελλάδα είναι απούσα από την Μόστρα. Μπορεί να καμαρώνουμε που οι ελληνικές ταινίες ταξιδεύουν στο εξωτερικό (σε μικρομέγαλα αλλά σημαντικά φεστιβάλ τύπου Κάρλοβι Βάρι, Λοκάρνο, Ρόττερνταμ) και χαιρόμαστε που κάποιες (όπως ο Κυνόδοντας του Λάνθιμου) κερδίζουν και διακρίσεις κάνοντας γνωστή την Ελλάδα στον κινηματογραφικό χάρτη αλλά είναι άσχημο να μην παρουσιάζεις ούτε μισό από το νέο υλικό σου σε μια τέτοια διοργάνωση και μάλιστα σε μια στιγμή που ο διοργανωτής ζορίζεται με τον θείο από την Αμερική (που με την σειρά του ζορίζεται με την οικονομική κρίση) και ψάχνει νέες προτάσεις για να γεμίσει το πρόγραμμα του. Θέλω να πω ότι σε κάθε περίπτωση και μετά από τόση κουβέντα για new grrek wave και τα σχετικά, την ευκαιρία που σου δίνεται πρέπει να την αρπάζεις απ' τα μαλλιά...

Αναλυτικά το πρόγραμμα και πληροφορίες για την φετινή Μόστρα δείτε το site της διοργάνωσης αλλά και στο site των ΝΕΩΝ όπου ο Δημ. Δανίκας σχολιάζει.

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2009

ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ - TEASER (ΚΑΙ ΑΠΟ ΟΚΤΩΒΡΗ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ)



Για τη νέα ταινία του Π. Βούλγαρη θα μιλήσουμε αρκετές φορές από 'δω και πέρα και μέχρι την πρώτη προβολή της τον Οκτωβριο του 2009 στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ήταν ένα παλιό όνειρο του σκηνοθέτη να κάνει μια ταινία για τον Ελληνικό Εμφύλιο αποκωδικοποιόντας τα όσα έζησε ως παιδί στην Αθήνα της περιόδου 1945-49.


Και αυτό γίνεται μέσα από την ιστορία δύο αδελφών, που είναι διχασμένοι ανάμεσα στις δύο πλευρές και ζουν στα χαρακώματα του Εμφυλίου.

Για την ώρα να πούμε απλώς ότι η ταινία αποτελεί τη νέα συνεργασία του σκηνοθέτη με τον σπουδαίο Θανάση Βέγγο (μετά τις "Ήσυχες Μέρες του Αυγούστου", που αυτές τις μέρες κυκλοφορούν για πρώτη φορά σε dvd και το "Όλα είναι Δρόμος") ενώ οι Χρήστος Καρτέρης, Γιώργος Αγγέλκος και Άννα Παρτσάνη, πρωτοεμφανιζόμενοι και νέοι ηθοποιοί έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Παίζουν ακόμη οι Βαγγέλης Μουρίκης, Βικτώρια Χαραλαμπίδου(φώτο), Γιώργος Συμεωνίδης, Μάριος Ποντίκας, κ.α.


Σημειώστε ανάμεσα στα ενδιαφέροντα της ταινίας ότι τα γυρίσματα έγιναν σε τοποθεσίες της Δυτ. Μακεδονίας (Γράμμο, Βίτσι, Καστοριά) αλλά και την μουσική του Γιάννη Αγγελάκα (την οποία περιμένω να ακούσω πως και πως)

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009

Η ΣΙΛΒΙΟ ΦΙΛΜΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ "ΟΛΕΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ" (ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΜΕ ΠΟΛΥ... ΠΑΤΡΙΚΗ ΣΤΟΡΓΗ)




Για να γνωρίσετε το καστ δεν έχετε παρά να δείτε το link του antinews

(Για τους μεγαλύτερους σε ηλικία που το λέει η καρδούλα τους αλλά μπλοκάρει το... υδραυλικό τιμόνι μπλε χαπάκια επιτρεπτά)

Στο βίντεο σκηνές από τα γυρίσματα του... prequel

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009

ΟΙ ΧΑΜΕΝΟΙ ΑΞΙΑΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΓΕΝΝΕΘΛΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΤΣΑΣ


"Καλέ σήμερα γιορτάζει και η δημοκρατίτσα μας! Χρόνια σου πολλά γλυκιά μου!" είπε η ραδιοφωνική παραγωγός και με άφησε παγωτό...

Ευτυχώς όμως υπάρχει και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για να μας θυμήσει τι ακριβώς έγινε και τι είναι η 24η Ιουλίου για την Δημοκρατία. Τον λόγο του μπορείτε να τον διαβάσετε εδώ

Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2009

Ο ΜΙΚΗΣ ΕΓΙΝΕ 84 (ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ)



Μιλάμε βέβαια για έναν άνθρωπο σύμβολο της ιστορίας μας. Όχι ο Μίκης Θεοδωράκης δεν είναι μουσείο. Άλλωστε τα μουσεία φιλοξενούν νεκρά και αποστειρώμενα πράγματα (όπως έλεγε πάνω κάτω και ο έτερος μεγάλος ο Μάνος Χατζιδάκις). Είναι πάντα παρών και πάντα έτοιμος για αγώνες και παρεμβάσεις σε καίρια ζητήματα. Και φυσικά πάντα δημιουργικός.

Καλά αν αυτό το κείμενο είναι ακόμα ένας ωραιοποιημένος λόγος υπέρ της έτσι κι αλλιώς αναγνωρισμένης αξίας του Θεοδωράκη μάλλον θα πρέπει να σταματήσει το γράψιμο τρου κειμένου.

Ας πάρουμε λοιπόν τα πράματα αλλιώς. Και ας θυμηθούμε πως ο Μίκης γίνεται αισίως την επόμενη εβδομάδα 84 χρονών. Κάποιος πολύ γνωστός σκηνοθέτης της ίδιας γενιάς τον παρομοίασε κάποτε με ένα χείμαρο. Είναι ένας χείμαρρος που σε παρασέρνει και θα βρεις μέσα στην ροή και στην κοίτη του από πνιγμένα ψοφίμια μέχρι εικόνες μιας άγριας φυσικής ομορφιάς. Καλύτερο παραλληλισμό δεν θα μπορούσε να βρει κάποιος για αυτή την τόσο έντονη προσωπικότητα.

Και είναι και το μουσικό του έργο τόσο πλούσιο και τόσο δημιουργικό που σε παρασέρνει μαζί του. Θα έλεγα - και πριν από μένα το έχουν πει πολλοί άλλοι σημαντικοί από τον χώρο του κινηματογράφου - πως ο Μίκης είναι ένας από τους κατεξοχήν κινηματογραφικούς συνθέτες που έβγαλε η Ελλάδα. Με μια πλούσια φιλμογραφία, με σπουδαίες συνεργασίες τόσο στην πατρίδα του όσο και στο εξωτερικό.

Όπως σημειώνει και ο ίδιος "ο κινηματογράφος είναι μια τέχνη σύγχρονη στην οποία ενώνονται όλα: ιστορία, σκηνοθεσία, φωτογραφία μουσική, τα πάντα". Το δυστήχημα είναι πως η έντονη προσωπικότητα και οι πολιτικοκοινωνικές ανησυχίες και δράσεις του δεν τον άφησαν να αναδείξει αυτό το ταλέντο του κινηματογραφικά όσο θα έπρεπε. Όταν ο Σίντνει Λουμέτ ακούει τη μουσική του Σέρπικο είναι αλήθεια πως γοητεύεται τόσο που θα του προτείνει μια σπουδαία συνεργασία που θα του έδινε την ευκαιρία να ασχολείται μόνο με την κινηματογραφική και σοβαρή μουσική και να έχει ένα σεβαστό εισόδημα για πολλά χρόνια. Πως όμως ο Μικης να προδώσει τότε την αλήθεια του μέσα στην κόλαση της χούντας?

Από το Ξυπόλητο Τάγμα του Γκρέγκ Τάλλας (1953) μέχρι τον Έβδομο Ήλιο του Έρωτα του Σερντάρη (2003) ο Μίκης Θεοδωράκης πάρ' όλα αυτά έχει μια αρκετά σπουδαία πορεία στον χώρο του κινηματογράφου. Με τον Μιχάλη Κακογιάννη θα δώσει μια βαθιά γήινη και ελληνική μουσική στην αρχαία ιστορία των Ατρειδών και του Τρωικού πολέμου (Ηλέκτρα, Ιφιγένεια, Τρωάδες), με τον Γαβρά θα κάνει τα πιστεύω του καθαρή μουσική (Ζ, κατάσταση πολιορκίας). Ο Ζορμπάς θα μπορούσε να του χαρίσει πολλά περισσότερα από μια φήμη (που έτσι κι αλλιώς είχε αρχίσει να οικοδομεί από την δεκαετία του '50 γράφοντας μουσική σε ταινίες του βρετανικού κινηματογράφου). Το Όσκαρ εδώ χάθηκε κυρίως λόγω της ίδιας της σύνθεσης που ο συνθέτης την είχε ξαναχρησιμοποιήσει ως βασική μελωδία σε άλλες περιστάσεις θεατρικά και κινηματογραφικά. Αυτό συνέβη το 1962 στην Συνοικία το Όνειρο, θαυμάσια σκηνοθετική απόπειρα του Αλέκου Αλεξανδράκη, εκεί που θα μπορούσε να κερδίσει άλλη μια σπουδαία διάκριση στο Φεστιβάλ (τότε ακόμη Εβδομάδα) Ελληνικού κινηματογράφου όμως η καθεστωτική νοοτροπία των οργάνων της τότε εξουσίας δεν επέτρεψε σε έναν κομμουνιστή (όπως θεωρούνταν ο Θεοδωράκης) την διάκριση.

Οι ιστορίες - κινηματογραφικές ή όχι που θα μπορούσαμε να πούμε για τον Θεοδωράκη είναι άπειρες. Κάποιες αποτυπώνονται στις συνεντέυξεις του (έστω και με κάποια στοιχεία υπερβολής, όπως κάνουν οι παππούδες μας για να μας κάνουν να γοητευουτούμε από την δυσκολία της εποχής τους), κάποιες άλλες σε βιογραφίες και έρευνες ή ντοκιμαντέρ γύρω από το έργο του. Τέτοιο είναι το τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ που παρουσίασε ο Γιάννης Κατωμερής πρόσφατα από την συχνότητα του ΣΚΑΙ (εξαίρετη δουλειά στα πρότυπα του Biography - History Channel).

Πριν μερικά χρόνια αυτή η κινηματογραφική εργασία του παρουσιάστηκε από την Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης σε μια σειρά συναυλίών σε όλη την Ελλάδα επιμελημένη από την Κάκια Ιγερινού. Και φυσικά μέσα από αυτή την πορεία θα θυμόμαστε και να τραγουδάμε όλες αυτές τις μελωδίες και τα τραγούδια που είναια δύνατον να ξεχαστούν γιατί είναι πλέον κτήμα όλων μας. Από την "Όμορφη Πόλη" και το "Αν θυμηθείς το όνειρο μου" μέχρι το "Δρόμοι παλιοί" που κάποτε έγινε το μελαγχολικό ορχηστρικό μοτίβο ενός τίμιου αστυνόμου, του Φρανκ Σέρπικο...

ΥΓ: Χτες έπεσε ένα άθλιο ράδιο αρβύλα σχετικά με τον Μίκη. Ευτυχώς δεν ήταν αλήθεια αλλά κάποιοι μάλλον ήθελαν να παίξουν και να τεστάρουν τα νεύρα μας. Ξαφνικά η σπίθα της φήμης έγινε πυρκαγιά και τα τηλέφωνα σε δημοσιογραφικά γραφεία και οικεία πρόσωπα του Μίκη πήραν φωτιά. Τα έχουμε συνηθισει βέβαια αυτά στην χώρα μας τελευταία. Να ζούμε με σπίθες και φήμες που μας βραχυκυκλώνουν παροδικά...

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009

ΕΝΑ ΤΖΑΖ ΤΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Αν το πρώτο world τρίημερο του Sani festival έκλεψε τις εντυπώσεις τότε νομίζω πως το δεύτερο θα κάνει ακόμη μεγαλύτερη αίσθηση. Κι αυτό γιατί ο λόφος της Σάνης θα γεμ'ισει για ακόμη μια φορά με ρυθμούς με μελωδίες του Jazz on the hill. Ο Γιαρόν Χέρμαν, ο Βασίλης Τσαμπρόμπουλος και ο Ρίτσαρντ Γκαλιάνο θα δώσουν με την μουσική τους μια άλλη διάσταση στο Παρασκευοσαββατοκύριακο που έρχεται και αυτό έχουμε σκοπό να δούμε στην σημερινή εκπομπή. Πως τρεις τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους τζαζ μουσικοί από το ισραήλ, την γαλλία και την Ελλάδα θα γοητεύσουν τους ακροατές τους στον υπέροχο λόφο της Σάνης

LINKS

Δειτε τα site των τριών καλλιτεχνών με πλήθος υλικού και φυσικά μουσικής

Γιαρόν Χέρμαν

Βασίλης Τσαμπρόπουλος

Ρίτσαρντ Γκαλιάνο

ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ ΚΘΒΕ 2009 - 2010



Προφανώς υπάρχει κάτι στο κλίμα της Θεσσαλονίκης, που όποιος την επισκέπτεται τον πειράζει και την ακούει άσχημα. Δεν εξηγήται αλλιώς αυτό που μας παρουσίασε ως προγραμματισμό ρεπερτορίου για την περίοδο 2009 - 2010 χθες ο νέος καλ. διευθυντής του ΚΘΒΕ Σωτ. Χατζάκης.

Από τις δέκα νέες παραγωγές του ΚΘΒΕ οι οκτώ αφορούν ελληνικά έργα! Φυσικά ο κος Χατζάκης έχει ενδιαφέρουσες ιδέες και προθέσεις και δείχνει τον δίκο του δρόμο, ο οποίος δεν ξέρω πόσες διαφορές έχει με αυτόν του προηγούμενου καλ. διευθυντή. Αν στις μέρες μας θεωρείται πρωτοπορία το να ανεβάζεις την "Βαβυλωνία" του Βυζάντιου πάω πάσο. Σε μεγάλο βαθμό το νέο πρόγραμμα αντικατοπτρίζει τις διαθέσεις και του Διοικητικού Συμβουλίου (ο πρόεδρος του και άλλα 3 μέλη ήταν στο ίδιο πάνελ με τον κο Χατζάκη χτες στην παρουσίαση του νέου προγραματισμού, γεγονός που υποδηλώνει την αμέριστη στήριξη τους στη νέα διεύθυνση) αλλά και την μεγάλη πίεση χρόνου που έχει ο διευθυντής στο έργο του. Ας μην ξεχνάμε πως η θητεία του έχει διάρκεια μόλις ενός έτους και εφόσον η πολιτική σκακιέρα της προσεχούς επικαιρότητας γεννήσει εκλογές η παραμονή του στο ΚΘΒΕ είναι αβέβαιη.

Παρ' όλα αυτά έχει όραμα για το ΚΘΒΕ και δεν φοβάται τις κακοτοπιές γιατί θεωρεί πως με τον διάλογο όλα θα λυθούν. Δημιούργει λοιπόν δύο νέα τμήματα την Λαϊκή και Πειραματική Σκηνή που θα έχουν σαν έδρα τους τη Μονή Λαζαριστών, συνδέει το Κρατικό με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου μεταφέροντας κινηματογραφικές ιστορίες στο σανίδι (πρώτη προσπάθεια "Το κορίτσι με τα μαύρα" του Κακογιάννη), συνεργάζεται με τα βαλκανικά θέατρα (αυτό είναι μια μόνιμη σταθερά στην φιλοσοφία του ΚΘΒΕ έτσι κι αλλιώς), δηλώνει πρόθεση συνεργασίας με τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. της Μακεδονίας - Θράκης, με τοπικούς φορείς και ΜΜΕ (πρωτίστως με την ΕΡΤ 3), επαναπροσδιορίζει την Δραματική Σχολή με βάση την ελληνική παιδεία και το ελληνικό θεατρικό έργο και προτίθεται να επαναφέρει το Χοροθέατρο στην μορφή που το ξέραμε προ Τσακίρογλου.

Δεν ξέρω τι θα προλάβει να κάνει από όλα αυτά ο Σωτήρης Χατζάκης. Το πλάνο του είναι καλών προθέσεων αλλά ποτέ δεν έφταναν μόνο οι προθέσεις για να πειστείς για κάτι. Ξέρω βέβαια πως στην παρούσα φάση δεν αλλάζει τίποτα για το Κρατικό ενώ όλοι πλέον αισθάνονται ότι με την φυγή Τσακίρογλου έχουν αλλάξει όλα.

ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ

ΜΟΝΗ ΛΑΖΑΡΙΣΤΩΝ - ΛΑΊΚΗ ΣΚΗΝΗ

ΒΑΣΙΚΑ ΜΕ ΛΕΝ ΘΑΝΑΣΗ (Γ. ΑΡΜΕΝΗ) - ΣΚΗΝ: ΝΙΚ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΑΤΣΑΣ (Ν. ΤΣΙΦΟΡΟΥ) - ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΙΑΣΚΕΥΗ Γ. ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ


ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΚΗΝΗ


ΑΝΤΙΓΟΝΗ (ΣΟΦΟΚΛΗ) - ΣΚΗΝ ΤΑΣΟΣ ΡΑΤΖΟΣ


ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ


Ο ΥΜΠΥ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ( ΑΛ. ΖΑΡΥ) - ΣΚΗΝ ΓΙΑΝ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΗ (Σ. ΣΕΡΕΦΑ) - ΣΚΗΝ ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΗΓΑΣ


Ε.Μ.Σ.


ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ (ΜΙΧ. ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ)

ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ - ΣΚΗΝ : ΣΩΤ ΧΑΤΖΑΚΗΣ (με Μάγια Μοργκεστερν και θίασο από χώρες των Βαλκανίων)


ΒΑΣΙΛΙΚΟ


ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ (Δ. ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ) - ΣΚΗΝ: Δ. ΑΒΔΕΛΙΩΔΗΣ

ΙΣΑΒΕΛΛΑ, ΤΡΕΙΣ ΚΑΡΑΒΕΛΛΕΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ (ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ)


ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΚΗΝΗ


ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΠΕΙΡΑΤΗΣ - ΣΚΗΝ: ΘΕΜΗΣ ΜΟΥΜΟΥΛΙΔΗΣ

Ο ΣΙΜΙΓΔΑΛΕΝΙΟΣ - ΣΚΗΝ: ΑΛΕΞ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ


ΧΟΡΟΘΕΑΤΡΟ


ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΑ - ΣΚΗΝ: Α. ΦΟΝΙΑΔΑΚΗΣ

Φυσικά μπορείτε να διαβάσετε και τα ρεπορταζ δύο συναδέλφων από τοπικά φύλλα: του Κ. Μαρίνου από την Μακεδονία και της Λεμονιάς Βασβάνη από τον Τύπο Θεσσαλονίκης

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2009

ΞΕΝΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ (YEIA SOU ELLADA!)



Υπήρχε μια εποχή που το ελληνικό τραγούδι τραβούσε την προσοχή πέραν των συνόρων. Δηλαδή και τώρα συμβαίνει αυτό αλλά τώρα δεν υπάρχει Χατζιδάκις, Σπάρτακος ή Μωράκης. Και δεν τους αναφέρω τυχαία. Ο πιανίστας και συνθέτης Γ. Σπάρτακος έκανε το πρώτο βήμα γνωρίζοντας στους Αμερικάνους το 1944 τα τραγουδια του (με μια μεγάλη περιοδεία που έκανε τότε με την Ρένα Βλαχοπούλου) τα οποία μάλιστα θα γίνουν και διασκεύες. Φυσικά ο Τάκης Μωράκης έκανε την Σοφία Λώρεν (και όχι μόνο) να αναρωτήθεί σε άπταιστα ελληνικά "Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη" (εδώ υπάρχει ένα μπέρδεμα με τους στίχους καθώς ο Γ. Φερμάνογλου και η Δανάη διεκδικούν το κομμάτι αυτό ενώ και ο Αμερικανός κινηματογραφικός συνθέτης Ούγκο Φριντχόφερ υποστηρίζει πως η εισαγωγή του τραγουδιού έγινε σε συνεργασία με τον Μωράκη).

Την δεκαετία του '60 βέβαια το Never on Sunday και το βασικό θέμα του Ζορμπά έγιναν σήματα καταθέντα του ελληνικού τουρισμού και φυσικά γνώρισαν πλήθωρα διασκευών. Από την Έρθα Κιτ, την Νταλιντά και τους Πινκ Μαρτίνι μέχρι τον Χένρυ Μαντσίνι και πόσους ακόμα η υφήλιος θα μάθει να χορεύει συρτάκι και ζειμπέκικο. Η Νάνα Μούσχουρη έλεγε σε συνέντευξη της πως βρήκε τα "Παιδιά του Πειραιά" σε καραόκε αλλά και νέα εκτέλεση στα κινέζικα στην μακρινή Ταϊβάν! Και η ίδια βέβαια βοήθησε σε αυτό αφού αγαπημένα τραγούδια του Χατζιδάκι, του Γιαννίδη και άλλων Ελλήνων απέκτησαν γερμανική, γαλλική ή αγγλική λαλιά με τους ανάλογους στίχους και την ερμηνεία της Νάνας να τα συνοδεύει.

Την ίδια εποχή ο Μίκης Θεοδωράκης σαρώνει την υφήλιο με τις συναυλίες του, η Μελίνα τραγουδάει στα γαλλικά και στα αγγλικά για την Ελλάδα ακόμη και η Γιοβάνα δοκιμάζει τα γερμανικά της πάνω στους ρυθμούς του Πλέσσα!

Φυσικά υπάρχουν και άλλα ενδιαφέροντα παραδείγματα αλλά δεν μας παίρνει να τα αναπτύξουμε εδώ. θα ήθελα απλά να αναφέρω τους Dirty Three και την γνωριμία τους με ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του Γ. Σπανού πάνω στη φωνή της Αρλέτας (το "Μια φορά θυμάμαι"), την Μαρια Ντελ Μαρ Μπονέ, την Κατερίνα Βαλέντε και τον Χάρυ Μπελαφόντε που δοκίμασαν τα ελληνικά τους πάνω στις μελωδίες του Χατζιδάκι ή του Θεοδωράκη ή ακόμα και της δημοτικής μας παράδοσης, την Σουηδέζα Ντίνα Βας να γοητεύεται από τις πενιές του Ζαμπέτα και την φωνή της Μοσχολιού και να κάνει τον "Χωρισμό" μεγάλο χιτ στα κλαμπ της Ευρώπης και βέβαια την Σεζέν Ακσού να τραγουδάει σε "Μια πίστα από φώσφορο".

Το αφιέρωμα Ξένοι τραγουδούν ελληνικά θα μεταδώσει σήμερα το τρίτο μέρος του και ολοκληρώνει το ταξίδι μας στο συγκεκριμένο θέμα. Κι αν παλαβώσατε με τον Kαρλ Ζερό και τo γαλλό-ελληνικό accent του την περασμένη βδομάδα ετοιμαστείτε σήμερα για τρελές ιστορίες!

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2009

ΕΦΥΓΕ Ο ΓΟΥΟΛΤΕΡ ΚΡΟΝΚΑΪΤ




Για έναν δημοσιογράφο δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από το να είναι παρών και αυτόπτης μάρτης και να περιγράφει αυτό που αργότερα οι ιστορικοί θα θελήσουν να αναλύσουν ως γεγονός. Ο Γουολτερ Κρονκαϊτ για περίπου 50 χρόνια ήταν για τους Αμερικάνους αυτή η φωνή που τους ενημέρωνε και τους περιέγραφε όσα συνέβαιναν στον κόσμο. Ζώντας δημοσιογραφικά όλα τα σπουδαία που συνέβησαν στον πλανήτη Γη από το 1952 και μετά. Υπήρξε ένας από τους πρώτους που μετέδωσαν την σοκαριστική για την τότε Αμερική είδηση της δολοφονίας του Προέδρου Κένεντι ενώ λίγα χρόνια αργότερα περιέγραψε το μικρό αλλά ταυτόχρονα και μεγάλο βήμα του Αρμστρονγκ στη Σελήνη, την πολύκροτη παραίτηση Νίξον, το συνέδριο των Δημοκρατικών του 1972 που έγινε το έλα να δεις και φυσικά για πάνω από τέσσερις δεκαετίες ήταν η οικεία φιγούρα για εκατομύρια Αμερικάνους τηλεθεατές στην συχνότητα του τηλεοπτικού δικτύου CBS.

Φυσικά υπάρχει και η αντίθετη άποψη. Πως ο Κρονκαιτ ήταν η φωνή της αμερικάνικης προπαγάνδας στο πεδίο μάχης του Βιετνάμ (ήταν απεσταλμένος με ειδικές αποστολές στα χρόνια του πολέμου) ή ότι εξυπηρέτησε τα αμερικάνικα συμφέροντα στην ψυχροπολεμική εποχή. Για τους Αμερικανούς πάντως ήταν ο θείος Γουώλυ...

Η είδηση και το βιογραφικό του Κρονκαιτ

και ενά ωραίο αφιέρωμα από το περιοδικό LIFE

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ Κ. ΚΑΤΖΟΥΡΑΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΝΟΜΟ



Ο γνωστός σκηνοθέτης ζητά μέσω κειμένου που δημοσιεύται στην Ελευθεροτυπία κανονική συμμετοχή των ενδιαφερομένων στο Πανόραμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης - Κρατικα Βραβεία και νέο ανοιχτό διάλογο μεταξύ Πολιτείας και κινηματογραφιστών σε σχέση με το Νέο Κινηματογραφικό Νόμο και την Ακαδημία.

Διαβάστε το κείμενο του εδώ

JAMES - ΕΝΑ ΜΟΥΣΙΚΟ ΠΑΡΤΙ ΠΟΥ ΤΑ ΕΙΧΕ ΟΛΑ!


Πες κάτι. Μα τι να πω? τα είπανε όλα οι James στην συναυλία τους και με το παραπάνω. Βρέθηκα από καθαρή εύνοιας της τύχης στο Θέατρο Γης για να παρακολουθήσω μια από τις σπουδαιότερες συναυλίες του φετινού καλοκαιριού. και πραγματικά βρέθηκα σε ένα τρελό πάρτυ που για δύο περίπου ώρες χορεύαμε, τραγουδούσαμε, χειροκροτούσαμε. Πάνω από 10 χιλιάδες κόσμου δημιουργήσαν μια απιστεύτη ατμόσφαιρα με τον ξέφρενο ενθουσιασμό τους ενω η μπάντα μας οδηγούσε τραγούδι με το τραγούδι σε ολοένα ανώτερα επίπεδα.


Ο Τιμ Μπουθ είναι ο πιο ελαστικός άνθρωπος του κόσμου! Κανονικός τιραμόλας που με τις χορευτικές κινήσεις του και την ενέργεια του είναι αδύνατον να σε αφήσει αδιάφορο σε αυτό που παρακολουθείς επί σκηνής. Και για όση ώρα τραγούδούσε περνούσαν από μπροστά μου εικόνες που αυτοί είχαν στηρίξει κάνοντας ιδανικό σάουντρακ τα τραγούδια τους. Στην Πλατεία Ναυαρίνου ή στον Θερμαϊκό, σε δρόμους και διαδρομές που το Where is the love και το Say Something και το Sometimes έδιναν τον τόνο και τον ρυθμό σε όσα ζούσα και όσα σκεφτομουν.

Μιλάμε για ένα κανονικό σώου απίστευτης ακρίβειας σε χρόνο, σκηνική παρουσία, τεχνική και καλλιτεχνική επιμέλεια. Ο ήχος πεντακάθαρος ενώ οι φωτισμοί δημιουργούσαν ένα ξεχωριστό θέαμα που σε συνδυασμό με την σκηνική παρουσία των james σε απογείωναν. Και η αμεσότητα και η επικοινωνία που υπήρχε με το κοινό σε όλη την διάρκεια αυτού του σώου ήταν απλά η επιβεβαίωση πως οι συγκεκριμένοι άνθρωποι ήταν και είναι μια από τις σπουδαιότερες μουσικές ιστορίες που γέννησε η Αγγλία τα τελευταία 30 χρόνια μεγαλώνοντας τρεις γενιές.

Βγαλμένοι μέσα από την παλιρροια του ξέφρενου Madchester των 80ς, γνώρισαν την αποθέωση στα 90ς με μια σειρά εξαίσιων τραγουδιών και μπορεί στα 00ς να σιώπησαν λόγω αλλαγής προτεραιοτήτων αλλά δεν έπαψαν στιγμή να μας απασχολούν με οσα ήδη είχαν καταφέρει.

Για αυτό ο Μπουθ ξεκίνησε το σώου κατεβαίνοντας το Θέατρο Γης και περνώντας μέσα από το πλήθος τραγουδούσε το Lose Control ενώ για τις επόμενες δύο ώρες μιλούσε και εξηγούσε κάθε πτυχή των τραγουδιών των James ενώ η ερμηνεία του συνοδευόταν και από την ανάλογη κινήση που ξεσήκωνε το πλήθος για να φτάσει στο τέλος να ανεβάσει επι σκηνής γύρω στους 15-20 άτομα απο το κοινό που τα έδωσε όλα χορεύοντας το δυνατό φινάλε αυτού του σώου.

Για αυτό τους ευχαριστούμε και ελπίζουμε να ξαναέρθουν στην Θεσσαλονίκη δίνοντας πάντα τον καλύτερο τους εαυτό...

ΥΓ1 : Σπουδαία συναυλία αλλά μερικοί την αντιμετώπησαν ως μια απλή κοσμική εμφάνιση. Πόσο βλάκες είναι γαμώτο! Βαριεστημένοι, νωθροί και αμέτοχοι στο πάρτυ του φετινού καλοκαιριού πλήρωσαν 40€ χωρίς να μπορούν να κατανοήσουν που βρέθηκαν και με μόνο σκοπό να πουν απλά ότι ήταν και αυτοί εδώ. Και μετά θα καταλήξουν στα σκυλάδικα και μπουζούκια για να κλείσουν παρήγορα την ανούσια έξοδο τους. Βλάκες!

ΥΓ2 : Να ξαναρωτήσω λοιπόν το εξής: Είσαστε σίγουροι κύριοι ατζέντηδες και τοπικοί άρχοντες ότι η Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να σηκώσει και να στηρίξει τέτοια σπουδαία γεγονότα? Γιατί χτες και σήμερα άλλα βλέπουμε...

ΥΓ3: Όχι το "Πες κάτι" δεν το πήραν από τον Πλιάτσικα οι James, το ανάποδο συνέβη γαμώτο!

ΥΓ4: Και φυσικά στο youtube θα βρείτε πλήθος από βιντεάκια της πρώτης ημέρας και υποθέτω από αυρίο και της δεύτερης μέρας. Έτσι κι αλλιώς τα κινητά και οι ψηφιακές κάμερες έδιναν και έπαιρναν

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2009

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΗΚΑΝ ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΜΜΥ 2009 (ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΗΣ ΤΙΝΑ ΦΕΪ)



Με 22 υποψηφιότητες, αριθμός ρεκορ, η κωμική σειρά, που γράφει και πρωταγωνιστεί η Τίνα Φεϊ, 30Rock έχει τον πρώτο λόγο για τα φετινά ΕΜΜΥ.

Τις υποψηφιότητες αναλυτικά μπορείτε να τις δείτε στην σελίδα της Τηλεοπτικής Ακαδημίας (στα ερμηνευτικά ΕΜΜΥ θα γίνουν ενδιαφέρουσες μάχες πάντως). Εδώ παραθέτω τις τέσσερις μεγαλύτερες κατηγορίες (κωμωδία, δράμα, τηλεταινία, μίνι-σειρά) .

Outstanding Comedy Series

Entourage • HBO • Leverage and Closest to the Hole Productions in association with

HBO Entertainment


Family Guy • FOX • Fox Television Animation


Flight Of The Conchords • HBO • Dakota Pictures and Comedy Arts in association with HBO Entertainment


How I Met Your Mother • CBS • 20th Century Fox Television


The Office • NBC • Deedle-Dee Productions and Reveille LLC in association with Universal Media Studios


30 Rock • NBC • Broadway Video, Little Stranger, Inc. in association with Universal

Media Studios


Weeds • Showtime • Showtime Presents in association with Lionsgate Television and

Tilted Productions, Inc.


Outstanding Drama Series


Big Love • HBO • Anima Sola Productions and Playtone in association with HBO Entertainment


Breaking Bad • AMC • High Bridge, Gran Via Productions, Sony Pictures Television


Damages • FX Networks • FX Productions and Sony Pictures Television


Dexter • Showtime • Showtime Presents in association with John Goldwyn Productions,

The Colleton Company, Clyde Phillips Productions


House • FOX • Universal Media Studios in association with Heel and Toe Films, Shore Z

Productions and Bad Hat Harry Productions


Lost • ABC • Grass Skirt Productions and ABC Studios


Mad Men • AMC • Lionsgate Television


Outstanding Miniseries


Generation Kill • HBO • Company Pictures and Blown Deadline Productions in association with HBO Films


Little Dorrit • PBS • A co-production of BBC Productions and WGBH Boston


Outstanding Made For Television Movie


Coco Chanel • Lifetime • Lux Vide S.p.A, Pamp Productions and Alchemy Television Group


Grey Gardens • HBO • Specialty Films and Locomotive in association with HBO Films


Into The Storm • HBO • Scott Free and Rainmark Films production in association with the BBC and HBO Films


Prayers For Bobby • Lifetime • Once Upon the Times Films, LTD in association with Permut Presentations and Sladek Taaffe Productions


Taking Chance • HBO • Motion Picture Corporation of American and Civil Dawn Pictures in association with HBO Films


ΠΑΜΕ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ (ΣΙΝΕΦΙΛ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ)



Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο αλλά ένα μεγάλο για την ανθρωπότητα. Τα λόγια αυτά του Αρμστρονγκ πριν από 40 χρόνια είναι χαραγμένα καλά στην ιστορία. Όμως ο άνθρωπος άρχισε τις τσάρκες του στο διάστημα πολύ νωρίτερα από τους Αμερικανούς και Σοβιετικούς κοσμοναύτες (ας όψεται η καημένη η Λαϊκα). Και εδώ ο κινηματογράφος και η λογοτεχνία έκαναν το θαύμα τους. Τα οράματα συγγραφέων όπως ο Ιούλιος Βέρν αλλά και κινηματογραφιστών όπως ο Ζορζ Μελιές για ένα ταξίδι στη Σελήνη πήραν σάρκα και οστά στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου τις δεκαετίες του '50 και του '60.

Σχετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανθρώπινη φαντασία σε σχέση με τα ταξίδια και τις ανακαλύψεις του ανθρώπου στο διάστημα, η επαφή του με το σύμπαν, η γνωριμία του με εξωγήινους πολιτισμούς εντός και εκτός Γης.

Σημαντικό ρόλο σε αυτές τις ταινίες παίζει σε αρκετές (όχι σε όλες) τις περιπτώσεις και η μουσική. Ο Τζον Γουίλιαμς και ο Τζερι Γκλντσμιθ εντυσαν μουσικά μερικές από τις πιο δυνατές ιστορίες διαστημικής τρέλας. Σας έχω μια λίστα που συνοπτικά περιγράφει όσα θέλω να πω

1. STAR WARS - Η φάμπρικα του Τζόρτζ Λούκας που μεγάλωσε γενιές διαστημικών φρικιών που όλα τους ονειέουνται μια μάχη στο διάστημα με φωτόσπαθο. Μουσική Τζον Γουιλιαμς
2. ΣΤΑΡ ΤΡΕΚ - Άλλη φάμπρικα με τους μόνιμους κατοίκους του διαστημόπλοιου Εντερπραιζ να σουλατσάρουν στο διάστημα. Προσφατα οι φανς γνώρισαν την νέα εκδοχή του J.J. Abrams. Το βασικό μουσικό θέμα του Τζέρι Γκολντσμιθ στοιχειώνει τα όνειρα του σύμπαντος
3. ΣΤΕΝΕΣ ΕΠΑΦΕΣ ΤΡΙΤΟΥ ΤΥΠΟΥ - Ο μετρ του είδους Στήβεν Σπηλμπεργκ σε μια από τις καλύτερες ταινίες του. Και φυσικά ο Τζον Γουίλιαμς μας έμαθε πως πως η επικοινωνία με τους εξωγήινους γίνεται μόνο μέσα από την μουσική του

4. WALL - E - Σε μια μελλοντική περίοδο της Γης οι άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει την Γη αφού πρώτα της άλλαξαν τα φώτα. Οικολογία και ουμανισμός σε ένα από τα πιο σοφιστικέ καρτούν της Πιξάρ που αγαπήθηκε πέρυσι. Ο Τόμας Νιούμαν και ο Πήτερ Γκάμπριελ μας λένε μουσικά τι συμβαίνει Down to earth

5. ΑΠΟΛΛΩΝ 13 - Παράδοξο αλλά το Χόλυγουντ δεν ασχολήθηκε ουδέποτε με τον θρίαμβο του Απόλλων 11 και τα κατορθώματα της τριάδας που πάτησε στο Φεγγάρι. Έχει δώσει όμως μια από τις καλύτερες διαστημικές ιστορίες περιγράφοντας το προβληματικό ταξίδι του Απόλλων 13, (μια εφιαλτική ιστορία προφανώς που διασώθηκε το γόητρο της διαστημικής Αμερικής πριν το Τσάλεντζερ σοκάρει τον πλανήτη) . Ο Ρον Χάουαρντ σκηνοθετεί, Τομ Χανκς στην ιστορική ατάκα "Χιούστον έχουμε πρόβλημα" και ο Άλαν Μένκεν με μπόλικα τραγούδια 60ς - 70ς υπογράφουν το τελικό αποτέλεσμα.

6. 2001 : Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ - Το αριστούργημα του Κιουμπρικ και του Αρθουρ Κλαρκ θέτουν την φιλοσοφική βάση στην σχέση ανθρώπου διαστήματος και τεχνολογίας. Ο Κιούμπρικ πήρε το Όσκαρ οπτικών εφέ "κλέβοντας" τεχνικές από Σοβιετικούς συναδέλφους του που βέβαια δεν θα γίνουν ποτέ διάσημοι. Ο Άλεξ Νορθ γράφει μια αρκετα καλή μουσική που όμως δεν θα μπει ποτέ στην ταινία γιατί πολύ απλά ο Στράους και ο Γαλάζιος Δούναβης φανερώνουν απολαυστικά την αβάστασχτη ελαφρότητα της γήινης βαρύτητας

7. ΕΤ - "Μπαμπακούλη ο φίλος μου ο Νικολάκης μένει στον Άρη!" Άλλη μια πολύ καλή ιστορία του Σπήλμπεργκ πάνω στο θέμα της επαφής ανθρώπων με εξωγήινους πολιτισμούς. Και Φύσικά ο Τζον Γουιλιαμς γράφει μια σουπερ μουσικάρα που απογειώνει τα ποδήλατα μας!

ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΤ, ΕΙΜΑΙ ΣΕΞΥ, ΕΙΜΑΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΣ


Α- ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΗ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΑ - Εξωγήινοι με ονόματα Τζιμ Κάρει και Τζεφ Γκολντμπλαμ γοητεύουν γήινες αιθέριες υπάρξεις σαν την Τζίνα Ντέιβις (αφού κέρδισαν ένα Όσκαρ και πριν καταποντιστούν οι καριέρες τους από την βλακεία)
Β - Η ΣΕΞΟΓΗΙΝΗ - Η Κιμ Μπάσιντζερ γνωρίζει τους ανθρώπους και το σεξ και έτσι ο πλανήτης Γη γλυτώνει τα χειρότερα και γνωρίζει τα καλύτερα. (Αχ αυτά τα 80ς!)

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΤΡΗΜΑ

8. Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΤΩΝ ΠΙΘΗΚΩΝ - Ο Tσάρλτον Ιστον πέφτει καταλάθος σε έναν πλανήτη όπου οι πίθηκοι είναι διάνοιες και οι άνθρωποι σκλαβάκια. Από τις πιο δυνατές αναφορές του είδους με τον Τέρυ Γκολντσμιθ να επενδύει μουσικά την ιστορία. Το ριμεικ του Τιμ Μπάρτον πήγε άπατο (και μεταξύ μας καλά να πάθει)

9. ΑΛΙΕΝ - "Ρουφιάνε εξωγήινε θα σου λιώσω τη μάπα!" είπε η Αστρονάυτης Ριπλει (Σιγκούρνι Γουίβερ) και έκανε το διάστημα και τους κακούς εξωγήινους... γης μαδιάμ! Ο Ριντλει ΣΚοτ υπογράφει την αρχική ταινία ενώ η Γούιβερ για πολλά χρόνια έσπαγε πλάκα με τα κακά άλιεν. Και εδώ μουσική Τζέρυ Γκολντσμιθ

10. ΜΠΛΕΙΝΤ ΡΑΝΕΡ - Άλλη μια δυνατή διαστημική ιστορία του Ρ. Σκοτ. Με μουσική Βαγγέλη

ΑΘΑΝΑΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΟ ΚΙΤΣΑΡΙΟ

Α. ΜΟΥΝΡΕΙΚΕΡ - Ο πράκτωρ 007 σε μια διαστημική αποστολή με απόλυτη έλλειψη (σεναριακής) βαρύτητας
Β. ΜΠΑΡΜΠΑΡΕΛΑ - Η Τζειν Φόντα στα ντουζένια της τρώει μια διαστημική κουτουλιά και επιστρέφει άρον αρον στη Γη για να σώσει το Βιετναμ
Γ. ΑΡΜΑΓΕΔΩΝ - Μετεωρίτης με εξτρα λαρτζ μέγεθος έρχεται να πλακώσει την Γη αλλά ευτυχώς για 'μας η κουκλάρα Λιβ Ταίλερ και τα αλάνια της ΝΑΣΑ του κάνουν διαστημική λιθοτριψία!
Δ. ΗΜΕΡΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ -Ναι ο Πρόεδρος της Αμερικής είναι βετεράνος του πρώτου πολέμου στον Κόλπο, ναι το πρωτοπαλήκαρο του είναι Αφροαμερικάνος και ναι, ναι, ναι η Γη γιορτάζει την 4η Ιουλίου ως Ημέρα Ανεξαρτησίας από τα ακθίκια τους εξωγήινους! Respect πάντως για τα εφέ του Πάτρικ Τατόπουλος
Ε. MARS ATTACK - Ο Τιμ Μπάρτον με πολύ χιούμορ μας μιλάει για την εξωγήινη απειλή αλλά δεν πείθει και έτσι πάμε για άλλα
ΣΤ. ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ - Για όσους δεν το πήραν πρέφα μιλάμε για έναν εξωγήινο με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, μπλέ στολή και κόκκινο σώβρακο! Θέλετε να σας σώσει αυτός ο... άνθρωπος?

AND LAST BUT NOT LEAST

11. URANYA - Στην Ελλάδα του 69 οι άνθρωποι δεν ακούνε Θοδωράκη αλλά κολλάνε στις τηλεοράσεις τους (μάρκας Uranya) για να δουν αυτό το μικρό βήμα για τον άνθρωπο αλλά πολύ μεγάλο για την ανθρωπότητα

ΣΠΑΜΕ ΠΛΑΚΑ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΗ

1. ΜΟΡΚ ΚΑΙ ΜΙΝΤΙ - Τηλεσειρά των 70ς που καθιέρωσε τον Ρομπιν Γουλιαμς ως τον εξωγήινο Μορκ!
2. ΑΛΦ - Μετά τον Ε.Τ. ήρθε στην αμερικάνικη οικογένεια ο Αλφ. Αξιαγάπητος αλλά και σπαστικός όταν θέλει να φάει την γάτα!
3. ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΕΣ ΓΙΑ ΔΕΣΙΜΟ - Ο Θάνασης Βέγγος βάζει τέλος στην αμερικάνικη και σοβιετική διαστημική παντοκρατορία με μια δίκη του αποστολή στο διάστημα!
4. ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ - Ο Τζιμ Κάρει δίνει τα ρέστα του στην βιογραφία του κωμικού Αντι Κάουφμαν και θα σας κάνει να πιστέψετε ότι πήγε όντως στο φεγγάρι!

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009

Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΝ 9.58 (ΣΤΙΣ 17.00 ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΚΡΗΤΗ)!!!



Ο ΠΑΡΗΣ ΠΑΡΑΣΧΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΓΙΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΛΑΖΑΡΙΣΤΩΝ



Ήταν μια μαγική βραδιά στη Μονή Λαζαριστών η χτεσινή. Στην μικρή σκηνή του περήφημου Φεστιβάλ της Μονής ο Πάρης Παρασχόπουλος έκανε αυτό που ήξερε καλύτερα. Λιτός αλλά αρκούντως συναισθηματικός δημιουργώντας σκέψεις και εικόνες μέσα από τις μουσικές του. Το Μακεδονικό Κουαρτέτο και η απαγγελία των ποιημάτων του Σταύριου Ζαφειρίου από την Μάρα Τσικάρα πολύτιμοι βοηθοί του συνθέτη για να ορίσουν ένα τέλειο σκηνικό για την χτεσινή νύχτα.

Ευτυχώς φέτος όλα πήγαν καλά και η Μικρή Σκηνή, που πέρυσι έφαγε πόρτα τελευταία στιγμή λόγω οικονομίας, θα κάνει κανονικά τις εκδηλώσεις της. Έτσι μπορείτε σήμερα και αύριο να παρακολουθήσετε τον Θωμά Κοροβίνη και την Ντιλέκ Κοτς αλλά και τον Γιώργο Καζαντζή σε μελωδικά ταξίδια στον υπέροχο χώρο των Λαζαριστών

ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Κι όμως η απορία παραμένει: Η Μονή Λαζαριστών είναι μια προνομιακή περιοχή για τα δυτικά προάστεια της Θεσσαλονίκης. Είναι σημείο συνάντησης για αυτό το κομμάτι της πόλης. Όταν παραδόθηκε από την διαβόητη Πολιτιστική Πρωτεύουσα του 1997 και το ΥΠ.ΠΟ. στην πόλη η φιλοδοξία ήταν οι κάτοικοι της (Δυτικής) Θεσσαλονίκης να βρουν εδώ μια στέγη για να αναπτύξουν και να εκφράσουν τις ανησυχίες τους στο πεδίο της τέχνης και του πολιτισμού. Και παράλληλα είναι ένας υπέροχος τόπος συνάντησης με σπουδαία ονόματα κυρίως της μουσικής. Μπορούμε να καταθέσουμε ο καθένας δεκάδες ιδέες ώστε η αξιοποίηση της Μονής και το φεστιβάλ της να γίνουν ακόμη καλύτερα. Γιατί η Νομαρχία και οι τοπικοί Δήμοι δεν επενδύουν σε αυτή την ιστορία? Γιατί δεν δημιουργούν τις προυποθέσεις ώστε να δούμε κι άλλες τέτοιες προσπάθειες που θα φανερώσουν τις πραγματικές δυνάμεις αυτής της πόλης? Και επιπλέον γιατί δεν προβάλλουν και δεν προστατεύουν το προϊον τους ώστε να αποκτήσει και δυναμική και όνομα εντός και εκτός πόλης?

Μα τι λέμε τώρα? Πως θα προβληθεί καλύτερα η πόλη? Από τον Κοροβίνη και τον Παρασχόπουλο ή από τα θεϊκά μπούτια της Μις Τουρισμός?

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2009

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΖΟΡΟ ΜΙΑ ΝΕΑ ΔΟΞΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΟΜΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ !


Αντιγράφω το περιγραφικότατο Δελτίο Τύπου της Νομαρχίας:

Τις υποψήφιες φιναλίστ στο διεθνή διαγωνισμό τουρισμού και ομορφιάς για την ανάδειξη της Μις Παγκόσμιος Τουρισμός-“Save Water” 2009 θα υποδεχθεί ο Νομάρχης Παναγιώτης Ψωμιάδης, την Τρίτη 14 Ιουλίου 2009, στις 12:00' το μεσημέρι, στους κήπους της Νομαρχίας, με αφορμή τη διοργάνωση του τελικού του διαγωνισμού στο Regency Casino (θέατρο Βεργίνα) της Θεσσαλονίκης.

Ο διαγωνισμός τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Τουριστικής Ανάπτυξης και του ΕΟΤ και πραγματοποιείται για δέκατη τρίτη συνεχή χρονιά, με κεντρικό οικολογικό μήνυμα «Σώστε το νερό» (Save Water) και παρουσιάστρια τη Δούκισσα Νομικού.

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2009

ΟΤΑΝ ΣΕ ΕΙΧΑ ΠΡΩΤΟΔΕΙ




To Greece-Salonika χαρακτηρίζει το τραγούδι αυτό ως έρωτα στα χρόνια του χιπ χοπ. Οι Professional Sinnerz είναι ντουέτο που λατρεύουν το χιπ χοπ και ζουν στην Θεσσαλονίκη. Ο Αδάμαντας είναι ο mc, που στην γλώσσα του χιπ χοπ mc είναι το μυαλό και ο τραγουδιστής του συγκροτήματος και ο Ταϊλερ (Tyler) ο dj και παραγωγός τους. Το τραγούδι τους αυτό με τίτλο "Όταν σε είχα πρωτοδεί" έχει κιόλας αγγίξει το ένα εκατομμύριο επισκέπτες στην σελίδα του Youtube. Θεαματικό ακούγεται για ελληνικό συγκρότημα και μάλιστα χιπ χοπ, σωστά? Το αξίζουν όμως και έτσι σας προτείνω να επισκεφτείτε και την σελίδα τους στο myspace για να συντονιστείτε στον ρυθμό τους το Σαββατοκύριακο που έρχεται.

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2009

ΤΟ ΘΕΡΙΝΟ ΣΙΝΕΜΑ ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ



(βίντεο: Τραγούδι από την Τζένη Τζένη του Ντ. Δημόπουλου. Μουσική του Κ. Καπνίση και στίχοι του σκηνοθέτη. Πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση της Ν. Βαλσάμη ντουμπλαρισμένη από την Κ. Χωματά)

Δεν υπάρχει ίσως πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση σκηνοθέτη της εποχής του λεγόμενου παλιού εμπορικού κινηματογράφου που να παρουσιάζει περισσότερο ενδιαφέρον στο ζήτημα μουσική και κινηματογράφος από τον Ντίνο Δημόπουλο.

Σαφώς εκείνη την εποχή έχουμε ωραίες στιγμές κινηματογραφικής μουσικής και σε περιπτώσεις όπως ο Σακελάριος, ο Δαλιανίδης, κ.α. Στις ταινίες του Δημόπουλου ωστόσο συναντά κανείς σχεδόν όλους τους σπουδαίους συνθέτες της περιόδου 1951 - 1993. Αυτό είναι και το χρονικό όριο στο οποίο ο σκηνοθέτης ξετύλιξε την δημιουργική του πλευρά κινηματογραφικά.

Από τον Χατζιδάκι της Μανταλένας και της Λίζας, στον Ξαρχάκο της Λόλας, του Ταξιδιού και του Αμόκ και από εκεί στον Μαρκόπουλο (Κατηγορώ τους ανθρώπους), στον πολυγραφότατο τότε Πλέσσα (Κυρίες της Αυλής), στον Καπνίση, (Τζένη - Τζένη), στον Μαμαγκάκη (Αρχόντισσα και αλήτης, Η ωραία του κουρέα, Ιταλίδα στην Κυψέλη), στον Λοϊζο (Λεβεντόπαιδο) και στον Χατζηνάσιο (Βάσεις και η Βασούλα) για να ολοκληρώσει την διαδρομή του στα Δελφινάκια του Αμβρακικού με τον Χρήστο Λεοντή.

Υπάρχουν πολλές ιστορίες που μπορεί κάποιος να παραθέσει για τον Ντίνο Δημόπουλο. Αρκετές έχουν περάσει σε εκδόσεις που αφορούν την θητεία του στην Φινος Φιλμς, άλλες στην αυτοβιογραφία του και κάποιες άλλες στο λεύκωμα που εξέδωσε το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης πριν από δέκα χρόνια.

Ας θυμηθούμε εδώ πως ο συγκεκριμένος προσπάθησε να εκφράσει την πολιτική και κοινωνική κατάσταση της εποχής του όσο μπορούσε. Δεν ήταν ποτέ εύκολο και δεν θα έλεγα ότι το κατόρθωσε όσο θα έπρεπε ή θα ήθελε και ο ίδιος αλλά προσπάθησε πολύ για αυτό. Το Ταξίδι είναι μια ταινία για μια πόλη πέρα από την πόλη (φτώχια και βιοπάλη στο Πέραμα), στην Τζένη Τζένη σαρκάζει το πολιτικό σύστημα (και δυστυχώς 40 χρόνια μετά είναι και πάλι επίκαιρη η ταινία αν και ηθογραφική) ενώ στις Κυρίες της Αυλής με πολύ κομψό τρόπο περνάει τα σχόλια του για την ψυχροπολεμική και μετεμφυλιακή ταυτότητα της Ελλάδας.

Πέρα από καλός σκηνοθέτης και δάσκαλος για σπουδαίους εκπροσωπους του κατοπινού Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου (όπως ο σκηνοθέτης Π. Βούλγαρης ή ο φωτογράφος Γ. Αρβανίτης ας πούμε) υπήρξε συγγραφέας, σεναριογράφος και στιχουργός. Έτσι είχε πολύ καλή συνεργασία με τους μουσικούς των ταινιών του. Και όχι μόνο αυτό αλλά ήταν σκηνοθέτης των ηθοποιών του. Ήξερε να κλέβει το καλύτερο από αυτούς.

Θυμήθηκα τον Ντίνο Δημόπουλο αυτές τις μέρες που έφυγε ο Σπύρος Καλογήρου. Κοιτούσα την κορυφαία ατάκα του (Είναι πολλά τα λεφτά Άρη) στην Λόλα και σκεφτόμουν τι άλλο μας είχε δώσει αυτός ο σκηνοθέτης. Και έτσι μπήκα σε έναν μαγικό κόσμο μιας Ελλάδας που δεν υπάρχει πια αλλά η οποία υπάρχει πάντα κάπου εδώ...

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2009

Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΤΟ FINAL COUNTDOWN (ΔΩΣΕ ΤΑ ΡΕΣΤΑ ΣΟΥ ΜΑΓΚΑ ΜΟΥ)




Για να είσαι καλλιτέχνης πρέπει να έχεις απαραιτήτως και πολύ χιούμορ. και όχι μόνο αυτό αλλά να δοκιμάζεις και πράγματα που θα αιφιδιάζουν τους ανθρώπους, το κοινό σου. Τα ξέρουν αυτά εκεί στην Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης και έτσι φροντίζουν να κλείνουν τον ετήσιο προγραμματισμό τους πάντα με πολύ μοντέρνο στυλ.

Αν πέρυσι ήταν το κοντσέρτο με την Αλάνα Μαιλς (που πάντα το τραγούδι της Black Velvet θα κάνει πιο ερωτική την ατμόσφαιρα) φέτος η Κ.Ο.Θ. διάλεξε το Kee Marcello για να ροκάρει την βραδιά της Πέμπτης 9 Ιουλίου. Για όσους δεν καταλάβατε ακόμα ο Κee είναι ο κιθαρίστας των Europe που στην δεκαετία των 80ς συνδέθηκε τόσο στενά με την Ελλάδα αφού το Final Countdown είναι μέχρι σήμερα ο ύμνος της Εθνικής μπάσκετ (φωνή Συρίγου: η τύχη της Ελλάδας στα χέρια αυτού του τίμιου γιγαντα) και του θριάμβου της το 1987 στο Ευρωμπάσκετ.

Φανταστείτε τώρα ο σολιστ της βραδιάς Kee Marcello να ροκάρει και να δίνει τα ρέστα του με την ηλεκτρική κιθάρα του υπό την συνοδεία της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης. Και δίπλα στις καθωσπρέπει κυρίες του Πανοράματος και τα πρώην φρικιά των 80ς (νυν τρέντουρες γιάπηδες) να κάθονται οι μεταλλάδες της πλατείας Ναυαρίνου. Έχεις καλύτερο για Πέμπττη βράδυ μάγκα μου?

Πληροφορίες για το κοντσέρτο στην σελίδα της Κ.Ο.Θ. και στο myspace γουστάρετε με περισσότερα σολαρίσματα του Kee

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2009

ΤΡΩΑΔΕΣ ΤΟΥ ΚΘΒΕ - ΜΙΑ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΣΕΤΕ



ΣΚΗΝΙΚΟ

Ένα μισογκρεμισμένο κτήριο. Παλιά ήταν σχολείο. Σκόρπια καθίσματα και θρανία, καμμένα και σκισμένα βιβλία φανερώνουν το παρελθόν.

ΡΟΛΟΙ

Παιδιά που προσπαθούν να ανασύρουν την χαμένη τους ανεμελιά από τα χαλάσματα. Αυτά ξεκινούν την παράσταση παρουσιάζοντας τα ερείπια. Μέσα στους βομβαρδισμούς βρίσκουν ένα παλιό βιβλίο με το κείμενο του Ευριπίδη. Σε καιρό ειρήνης θα ήταν το μάθημα τους. Τώρα γίνεται ένα παιχνίδι.

Γυναίκες με εμφανή τα σημάδια της ήττας, ρημαγμένα τοπία σε μέρος που κάποτε ήταν η ζωή τους μα τώρα ένα τίποτα στο χάρτη.

Άντρες, οι νικητές έχουν εξαφανίσει τους ηττημένους κάτω από το χώμα. Τώρα θα διαχειριστούν τα λάφυρα, το οικογενειακό βιός που θα γίνει κτήμα τους και τις γυναίκες τους ως δούλες που θα γίνουν εργαλεία για κάθε χρήση εργατική, οικογενειακή και πολύ περισσότερο ερωτική. Η βούληση των νικητών μεταφέρεται και επιβάλλεται μέσα από έναν αγγελιοφόρο.

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Είναι τραγικό και παράλληλα κωμικό πως μια από τις καλύτερες παραστάσεις της θητείας του Ν. Τσακίρογλου παρουσιάστηκε όταν εκείνος είχε φύγει! και είναι πραγματικά λυτρωτικό πως επιτέλους μετά από αρκετά χρόνια μια θερινή παραγωγή του ΚΘΒΕ πληρεί αρκετες από τις προυποθέσεις για να χαρακτηριστεί απόλαυση θεατρική αλλά ταυτόχρονα και προσέγγιση τολμηρή χωρίς όμως να θίγει το κείμενο του ποιητή.

Υπεύθυνη για αυτό το αποτέλεσμα η σκηνοθέτις Νικαίτη Κουντούρη, που πριν από δύο χρόνια μας είχε ενθουσιάσει και πάλι ανεβάζοντας το ΜΑΚΙΝΑΛ της Σόφι Τρέντγουελ για λογαριασμό του ΚΘΒΕ. Στις Τρωάδες η ιδέα που υπήρχε ήταν πολύ απλή και ταυτόχρονα εξαιρετικά ριψοκίνδυνη. Μεταφορά του έργου στο σήμερα με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό. Το ντεκορ του μισογκρεμισμένου σχολείου αυτό το ρόλο παίζει, τα κουστούμια που φανερώνουν το σήμερα επίσης. Το ίδιο και η πολύ ωραία μοντέρνα μετάφραση.

Στην παράσταση η σκέψη "Τι σημασία έχει αν οι Τρωάδες πριν από 3000 χρόνια έχασαν τα πάντα, όταν σήμερα 3000 χρόνια μετά οι άνθρωποι δεν έχουν διδαχθεί τίποτα και συνεχίζουν να δημιουργούν Τρωάδες" είναι διάχυτη και κάνει το εγχείρημα πέραν του δέοντος γοητευτικό. Κι αυτό γιατί φανερώνει πόσο μοντέρνος είναι ο λόγος του Ευριπίδη. Από την Τροία σήμερα φτάσαμε στην Βοσνία, στο Κόσσοβο, στο Ιράκ, στην Γάζα, στην Σομαλία. Οι Τρωάδες επομένως κρύβονται στο Σεράγεβο, στο Ουρόσεβατς, στην Βαγδάτη, στην Ραμάλα. Δυστυχισμένες, βιασμένες, χωρίς παρελθόν μιας που το ξερίζωσαν οι νικητές που πλέον ορίζουν την τύχη τους.

Υπάρχει και κάτι ακόμα που θαύμασα στην σκηνοθεσία. Δεν θυμάμαι άλλη φορά που οι Τρωάδες να ηταν πρώτα γυναίκες και μετά άνθρωποι. Το αναφέρω γιατί συνήθως (και όσο θυμάμαι γιατί έχω δει το έργο 4-5 φορές) οι άνδρες σκηνοθέτες στηρίζονται στο κακό του πολέμου πάνω στους ανθρώπους. Εδώ προέχει το δράμα της μάνας και της κόρης, της ερωτευμένης και της παντρεμένης, της βιασμένης και της ατιμωμένης. Όλα αυτά που προυποθέτουν την έννοια της γυναίκας και μετατρέπονται και σε ανθρώπινο δράμα. Άλλωστε σε μια από τις επισημάνσεις που γίνονται στο πρόγραμμα της παράστασης οι γυναίκες στον πόλεμο δοκιμάζονται και βασανίζονται πολλαπλά έναντι των ανδρών. Ένας άνδρας σκοτώνεται. Μια γυναίκα βιάζεται, εξευτελίζεται και μετά ίσως σκοτώνεται (Kelly Dawn Askin, Σεξουαλική Κακοποιήση σε καιρό πολέμου, Ευριπίδη Τρωαδες, ΚΘΒΕ, Πρόγραμμα παράστασης, σελ 33-34) .

Για να φτάσει το έργο στην τελείωση του χρειάζεται απαραίτητα και καλούς ηθοποιούς. Που τους είχε και είναι μεγάλο ευτύχημα. Τέσσερις γυναίκες δίνουν τέσσερις υπέροχες ερμηνείες. Πρώτα πρώτα η Εκάβη - Λήδα Πρωτοψάλτη. Τι σπουδαία ηθοποιός! Δεν υπήρχε σημείο που να μην σε συγκινήσει με την ερμηνεία της. Η Ανδρομάχη - Μαρία Ναυπλιώτου. Η οποία επιβεβαίωσε πόσο καλή ηθοποιός είναι. Η Ελένη - Πηνελόπη Μαρκοπούλου. Γοητευτική μα συνάμα παραπλανητική στον λόγο της. Θα σταθώ λίγο παραπάνω στην Κασσάνδρα - Λαμπρίνη Αγγελίδου. Σπαρακτική και παρασυρμένη από την βακχική έκσταση σε κάνει να στέκεσαι σιωπηλός ενώ ξεφορτώνει το πένθος της και την γνώση της για τις τύχες των ανθρώπων και το τέλος τους. Χαμένη στο λευκό και στο κόκκινο που φανερώνει τι προηγήθηκε και όσα θα ακολουθήσουν. Και φυσικά ακολουθεί ο χορός των γυναικών που και αυτός έκανε ότι μπορούσε για να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μας πάνω στο έργο.

Οι "Τρωάδες" του ΚΘΒΕ είναι για μένα μια παράσταση που αξίζει να δειτε και να την συζητήσετε φεύγοντας. Κάνει το έργο του Ευριπίδη αποπνικτικά επίκαιρο. Και αυτό είναι που με ενοχλεί περισσότερο...

LINK: Δείτε συντελεστές και πρόγραμμα περιοδείας των Τρωάδων

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2009

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ...




Και πως συνέβη η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική έκπληξη όλων των εποχών...

ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ (ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ)

(Φώτο: Ο Τζον Ντίλιντζερ λίγο πριν... το μεγάλο έγκλημα)

Μιλούσα προχτές για τις ταινίες του Μαικλ Μαν και έτσι πήγα και στον Δημόσιο Κίνδυνο, τη νέα ταινία του, περιμένοντας τα καλύτερα. Το ίδιο το θέμα που αφηγήται είναι εξαιρετικά αβανταδόρικο. Μιλάει για την δράση ενός από τους θρυλικούς εκπροσώπους της παρανομίας στις ΗΠΑ, τον Τζόν Ντίλιντζερ, ηγετική μορφή του οργανωμένου εγκλήματος στα χρόνια του Great Depression, δηλ της Μεγάλης Ύφεσης, εποχή που η αμερικάνικη οικονομία ισοπεδώθηκε και χρειάστηκε ένας πόλεμος και μια καμμένη Ευρώπη για να ορθοποδήσει. Σε αυτά τα χρόνια ο Ντίλιντζερ έγινε ένας μύθος για τον λαό χτυπώντας συστηματικά μεγάλες τράπεζες. Η δράση του δεν υπήρξε μεγάλη χρονικά αλλά μέσα σε αυτό το άστατο κοινωνικά περιβάλλον η φήμη του πήρε διαστάσεις δυσθεώρητες και έτσι διασώθηκε μέχρι τις μέρες μας.

Αν και η ιστορία είναι αβανταδόρικη ο Μάν ωστόσο δεν την στηρίζει όπως θα περίμενε κανείς. Στις περίπου δυομισι ώρες της ταινίας η αφήγηση έχει σαν κεντρικό θέμα τον Ντίλιντζερ και το κυνηγητό που εξαπέλυσαν τότε οι αστυνομικοί του Τζει Έντγκαρ Χούβερ με σκοπό την δημιουργία του γνωστού σε όλους μς FBI, η ομοσπονδιακή αστυνομία των ΗΠΑ. Από τη μια αδίστακτος πιστολάς που φλερτάρει με το ρίσκο και κλέφτης με ηγετικά πρόσοντα και από την άλλη δοτικός, φιλότεχνος και ευχάριστος. Όπως βέβαια αναφέρει και ο ίδιος υπήρξε ένα χαμίνι που έκλεψε 50 δολάρια στην εφηβεία του και έφαγε 10 χρόνια φυλακή για να ακολουθήσει ότι επέλεξε αργότερα. Από την άλλη υπάρχει και ένας αστυνομικός, ο Μέλβιν Πέρβις, που θα γίνει σκιά του Ντίλιντζερ προσπαθώντας να ισοπεδώσει το έγκλημα στο πρόσωπο του.

Θα περίμενε κανείς σεναριακά να δημιουργηθεί ένα οργανωμένο περιγραφικό δίπολο καλού - κακού μέσα στο οποίο ο Μαν θα παρουσίαζε τις εσωτερικές πτυχές των δύο ηρώων για να φτάσει στην ιδανική κορύφωση και κάθαρση της ιστορίας, όπως ας πούμε έκανε ο Σκοτ στον Αμερικαν Γκάνγκστερ. Αντιθέτως ο Μαν στον Δημόσιο κίνδυνο εστιάζει την δράση του Ντίλιντζερ μέσα από την γέννηση του FBI και τις μεθόδους που χρησιμοποίησαν τα πρωτοπαλίκαρα του Χούβερ για να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Γιατί αυτό ? Ίσως για να παραλληλήσει την εποχή του Ντίλιντζερ με την δική μας αφού τα πρόσωπα άλλαξαν αλλά οι μέθοδοι και τα κίνητρα είναι πάντα ίδια. Πολύ περισσότερο για να ταυτίσει τον Ντίλιντζερ με μια χώρα - την Αμερική - η οποία ζει στα χρόνια της Ύφεσης - την δική της αθώοτητα και μοναξιά ανάμεσα στο πολιτικά και νομικά ορθό και το απαγορεμένο (μην ξεχνάμε ότι την ίδια εποχή η Ευρώπη ολισθαίνει προς τον ολοκληρωτισμό ανοίγωντας τις πύλες της κόλασης και του Β΄Παγκ. πολέμου)

Έτσι λοιπόν ενώ όπως είπωθηκε σκιαγραφεί υπέροχα τον Ντίλιντζερ και κερδίζει μια απολαυστική ερμηνεία από τον πρωταγωνιστή του Τζόνι Ντεπ δεν κάνει το ίδιο και με το αντίπαλο δέος. Ο Πέρβις είναι απλά ένα όργανο και οι συνεργάτες του καλά κουρδισμένοι στο τέμπο της σύλληψης Ντίλιντζερ. Κάνενα συναίσθημα, καμία αγωνία, καμία σκέψη που να μας δείχνει τι άνθρωποι είναι αυτοί. Αποφασιστικοί, σκληροτράχηλοι, άγριοι σαν τους λευκούς αποίκους της άγριας δύσης.

Σε όρους κινηματογραφικής ανάλυσης ο Μαν στήριχτηκε περισσότερο στην ιδεολογία ενός γουέστερν παρά στην αισθητική του νουάρ. Σε αυτό το σήμειο θα άξιζε να χρωματίσει περισσότερο την ερωμένη του Ντίλιντζερ, την Μπίλι αναδεικνύοντας την και σε μια femme fatale. Αντίθετα και αυτή είναι απλά μια δορυφορική παρουσία που κυκλοφορεί γύρω από τον βασικό ήρωα.

Αν σεναριακά δεν είχαμε το καλύτερο αποτέλεσμα σκηνοθετικά έχουμε μια φροντισμένη αφήγηση και φυσικά μια καλοδουλεμένη και άρτια τεχνική προετοιμασία. Η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι από τα ωραιότερα σημεία της ταινίας και αναπαριστά καταπληκτικά την εποχή (δεκαετία '30). Τα κουστούμια και τα ντεκορ το ίδιο (εδώ αξίζει να αναφερθεί πως αρκετά από τα σετ γυρισμάτων έγιναν στις αυθεντικές τοποθεσίες δράσης των ηρώων). Η μουσική του Έλλιοτ Γκοτενταλ (έχουν ξανασυνεργαστεί με τον Μαν στην ΕΝΤΑΣΗ) πολύ καλή, πρωτότυπη και συνοδεύει τις εικόνες δίνοντας τον ιδανικό ρυθμό. Το μοναδικό σημείο προβληματισμού είναι μάλλον το μοντάζ, το οποίο δεν νομίζω ότι το χείρίστηκε ο σκηνοθέτης με την ακρίβεια και την οικονομία που θα έπρεπε.

Εκείνο όμως το σημείο που αναμφισβήτητα αξίζει απόλυτου θαυμασμού είναι η φωτογραφία του Ντάντε Σπινότι. Άλλωστε σε αυτό το σήμειο δίνει έμφαση και ο Μαν κάνοντας πολλά κοντινά προσπαθώντας να εστιάσει στις "αυθόρμητες" αντιδράσεις των ηρώων του. Η κινηματογράφηση έγινε με ψηφιακές κάμερες. Τα τρελλά πιστολίδια, το κυνήγι, τα αδιάκοπα κοντινά γίνονται όλα μαγικά με την ψηφιακή κάμερα, που σε ελάχιστες περιπτώσεις στέκεται σταθερή απλά ακολουθωντας την δράση. Δεν μου φανεί παράξενο αν δω τον φωτογράφο Σπινότι στην 5αδα των Όσκαρ.

Ωστόσο ο προβληματισμός παραμένει. Γιατί π.χ. στην ανάλογη περίπτωση του γαλλικού Δημόσιου Κινδύνου, που περιγράφει την ζωή και τα κατορθώματα του Ζακ Μεσρίν έχουμε μια άρτια δομημένη αφήγηση μην αφήνοντας τίποτα ασχολίαστο και σκιαγραφώντας άψογα όχι μόνο τον Μεσρίν αλλά όλους τους ήρωες. με αυτές τις σκέψεις βγήκα προβληματισμένος και όχι και τόσο ευχαριστημένος για το αποτέλεσμα της νέας ταινίας του Μαικλ Μαν...

Link

Οι Μανόλα Ντάρτζις και Κέν Τούραν των Νεοϋρκέζικων και των Λος Άντζελες Ταϊμς αντίστοιχα δίνουν την δική τους ερμηνεία στη νέα ταινία του Μαικλ Μαν

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2009

ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ ΤΟΠΙΟ ΚΑΤΑΡΡΙΨΑΤΕ ΤΑ BLOGS?

ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ: ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΕΤΕ ΣΚΕΤΟ ΤΙΤΛΟ ΕΙΝΑΙ ΛΙΝΚ

ΒΟΥΛΙΑΞΕ Η ΥΠΟΘΑΛΑΣΣΙΑ (ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ ΔΗΛΑΔΗ)

Ο ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΤΟΥ ΜΑΙΚΛ ΜΑΝ (ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΝ 9.58)




Ποιος είπε άραγε ότι το καλοκαίρι δεν υπάρχουν ταινίες? Η σημερινή κυκλοφορία του Public Enemies μάλλον το αντίθετο μας κάνει να σκεφτούμε. Η νέα ταινία του Μαικλ Μαν είναι λοιπόν γεγονός. Και έχει σχεδόν ταυτόχρονη κυκλοφορία σε Ευρώπη και Αμερική. Οι κριτικές μιλάνε για μια ακόμα καλή στιγμή του σκηνοθέτη που ενδεχομένως να οδηγήσει με κάποιον τρόπο και στα Όσκαρ. Αυτά είναι σκέψεις που για την ώρα δεν μπορούν να απασχολούν τους φαν του σκηνοθέτη αλλά μόνο τα στούντιο. Πριν μπούμε στην αίθουσα για να δούμε και εμείς αυτή τη νέα ταινία του οφείλουμε να πούμε πως ο Μαν είναι ένας από τους ευφυέστερους σκηνοθέτες που διαθέτει η Αμερική αυτή την στιγμή. Παραδόξως άργησε να αναγνωριστεί αλλά ανήκει στην περήφημη γενιά του '70, τότε που Κόπολα, Σκορτσέζε, Σπήλμπεργκ, Ντε Πάλμα, Λούκας σάρωσαν και άλλαξαν τον χάρτη του αμερικάνικου σινεμά.

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές στις ταινίες του Μαν είναι αυτή της μουσικής. Το πως ακριβώς δένει η εικόνα με την μελωδία και τον ρυθμό της μουσικής είναι κάτι που το κατέχει απόλυτα ως γνώση για αυτό δεν διστάζει να χρησιμοποιεί όχι μόνο πρωτότυπη μουσική για τις ταινίες του αλλά και θέματα ή τραγούδια που δεν γράφτηκαν αποκλειστικά για κινηματογραφική επένδυση.

Έτσι μπορείτε να βρείτε ενδιαφέρουσες συνεργασίες με συνθέτες όπως ο Έλλιοτ Γκοτενταλ (ο οσκαρικός συνθέτης της ΦΡΙΝΤΑ), ο Τζειμς Νιούτον Χάουαρντ, ο Τρέβορ Ράμπιν, ο Τζον Μέρφι ή η Λίζα Τζεράρντ. Όμως παράλληλα η ηχητική επένδυση αποκτά διπλό ενδιαφέρον για τον θεατή όταν διαπιστώνει ότι ροκ, ποπ, αμπιεντ ή εθνικ ρυθμοί συνυπάρχουν στο σάουντρακ με την πρωτότυπη μουσική.Και έτσι ο Μόμπυ, οι Μογκουαϊ, ο Σαλίφ Κείτά, οι Κρόνος Κουάρτετ, ο Σανταολάγια αποτελούν κομμάτι της σκηνοθετικής αφήγησης σε κάθε ταινία του Μαν.

Ας θυμηθούμε το υπέροχο σάουντρακ του Τρέβορ Τζοουνς για τον τελευταίο των Μοϊκανών, που θα του άξιζε να φτάσει σε μια οσκαρική υποψηφιότητα (τουλάχιστον), την εκπληκτική απεικόνιση της ψυχοσύνθεσης και της αστάθειας των ηρώων του Insider μέσα από το σάουντρακ των Dead can dance - Massive attack - Jan Garbarek - G. Santaolalla (7 χρόνια μετά με σημαία του το Iguazu o Αργεντίνος σήκωνε το όσκαρ μουσικής για την ΒΑΒΕΛ του Ινιαρίτου), το μουσικό πέριβλημα των δρόμων μιας μεγαλούπολης μέσα από πλήθος μουσικών (από Μαιλς Ντέβις μέχρι Ρουτς) ή την ψυχολογική εσωτερική σύγκρουση των εκπροσώπων νόμου και παρανομίας σε ΕΝΤΑΣΗ και MIAMI VICE μέσα από τους Κρόνος Κουάρτετ ή τον Μόμπυ. Όλα αυτά μας οδηγούν στο συμπέρασμα πως και αυτή την φορά στο PUBLIC ENEMIES θα δούμε και θα ακούσουμε πολλά και όμορφα...

Για την φιλμογραφία του Μαικλ Μαν θα έλεγα πως αξίζει να διαβάσετε το κείμενο του Costello αλλά και το imdb

ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΟΥ ΕΞΗΓΕΙ ΑΙΤΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ (ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ)


Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2009

ΕΦΥΓΕ Ο ΚΑΡΛ ΜΑΛΝΤΕΝ (ΜΙΑ ΘΡΥΛΙΚΗ ΦΙΓΟΥΡΑ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΧΟΛΥΓOΥΝΤ)




Μπορεί να ήταν 97 ετών αλλά έζησε σε σπουδαίους καιρούς για την Αμερική, την Υφήλιο και το Χόλυγουντ. Μεγαλωμένος την εποχή του Great Depresion (η ιστορική Μεγάλη Ύφεση του Μεσοπολέμου) και πλήρης ενσάρκωση του Αμερικάνικου Ονείρου αφού καταξιώθηκε όντας γιος μεταναστών και μη μπορώντας να βγάλει ούτε μισή αγγλική λέξη από το στόμα στην παιδική του ηλικία αν και γεννήθηκε στο Σικάγο (ο μπαμπάς Σέρβος και η μαμά Τσέχα)

Υπήρξε ένας από τους πιο δυνατούς β΄ρόλους του Χόλυγουντ ενώ και το πέρασμα του από το θεατρικό σανίδι είχε εμβέλεια και δυναμική. Το μοναδικό Όσκαρ (β΄ανδρικού) που κέρδισε το 1952 ήταν για μια θεατρική, εκπληκτική όπως λεγόταν, ερμηνεία (ο Μιτς στο Λεωφορείον ο Πόθος) που όντως πιστοποιήθηκε και στο πανί της μεγάλης οθόνης.

Την δεκαετία του '70 θα κάνει το πετυχημένο πέρασμα του και από την τηλεόραση ενώ η γενικότερη εκτίμηση που απολάμβανε τον έκανε το 1988 πρόεδρο της Κινηματογραφικής Ακαδημίας

Στο βίντεο μπορείτε να δείτε κομμάτι από την σπουδαία φιλμογραφία του πάιζοντας δίπλα σε ιερά τέρατα όπως ο Μαρλον Μπράντο, η Βίβιαν Λι, η Κάρολ Μπέικερ

Δείτε το βιογραφικό του (σε μορφή obituary) στους LA Times

130 ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΣΤΟ DIGI 2009 (ΤΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΣΤΗ ΔΡΑΜΑ)


Αριθμός ρεκορ ο φετινός των συμμετοχών στο Φεστιβάλ ψηφιακών ταινιών μικρού μήκους στην Δράμα τον ερχόμενο Σεπτέμβρη. Με δεδομένο τις μετρημένες συμμετοχές στο κανονικό διαγωνιστικό κομμάτι προφανώς φέτος μεγάλο κομμάτι του κέντρου βάρους του προγράμματος πέφτει στις προβολές των ψηφιακών ταινιών

Η τριμελής προκριματική επιτροπή αφού είδε τις 130 κατατεθημένες ταινίες έβγαλε την τελική της σούμα που περιλαμβάνει 46 συμμετοχές συνολικά.

Αυτό προφανώς σημαίνει πως εκεί στην Δράμα, όπως και στην Θεσσαλονίκη θα πρέπει να δώσουν έμφαση στο ψηφιακό κομμάτι που πλέον όσοι ενδιαφέρονται να κάνουν κάτι κινηματογραφικό στην Ελλάδα το υπολογίζουν ως μέσο έκφρασης. Άρα? Άρα έχουν δίκιο όσοι φωνάζουν πως επιβαλλέται να σταματήσει αυτή η γκετοποίηση των ψηφιακών ταινιών.

Δείτε την επιτροπή και τις ταινίες που περιλαμβάνονται στο φετινό Digi 2009 (αρχείο pdf)

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ (ΜΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΑΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ)


ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ ΜΟΥ (Ε, ΡΕ ΤΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΑΤΕΝΤΕΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΑΠΟ 'ΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ)